papet…

Σε όσους επι-βάλλουν τη δημοκρατία.

Τους αφιερώνω τις προθέσεις: προς, ανά, κατά, διά, από…

May the Force b with u…

papet

Είναι πολύ μεγάλος για να δημιουργήσει κάτι από την αρχή. Πολύ μικρός για να τα παρατήσει και να συνταξιοδοτηθεί. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως πωλητής σε μεγάλη επιχείρηση της εποχής. Οι ικανότητές και οι γνωριμίες του τον έκαναν να ξεχωρίσει γρήγορα από τους υπόλοιπους. Σήμερα είναι διευθυντής πωλήσεων ή έχει τη δικιά του μικρή επιχείρηση και στο παρελθόν, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, είχε εξαιρετικές επιτυχίες. “Οι καιροί βέβαια είναι δύσκολοι…” αλλά αυτός συνεχίζει να στέκεται αξιοπερπώς σε ένα “…έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον”. Κάτι σημαντικό: Αν και είναι κοινό μυστικό ότι κοκκορεύεται για ανύπαρκτα κατορθώματα ή μεγαλοποιεί επιτυχή γεγονότα, ουδείς αμφισβητεί την πείρα του.

Το πρόβλημα είναι ότι ο μπαρμπα-manager δε συνειδητοποιεί τις αλλαγές που έχουν επέλθει με το πέρασμα των χρόνων. Έχει την εντύπωση, και δε δέχεται μύγα στο σπαθί του γι’ αυτό, ότι οι τακτικές και τα τεχνάσματα που επιτυχώς χρησιμοποίησε στο παρελθόν, μπορούν κάλλιστα να εφαρμοστούν και σήμερα.

Ένα άλλο σημείο στο οποίο πάσχει, είναι η διαχείρηση ανθρώπινου δυναμικού. Είναι αλήθεια πως δεν έχει επαρκείς βάσεις για κάτι τέτοιο, είναι όμως από απρόθυμος έως ανίκανος να ακολουθήσει έστώ και τις βασικές αρχές της λειτουργίας ομάδων.

Έχω πολύ καιρό να συναντήσω κάποιον τυπικό μπαρμπα-manager. Εδώ και χρόνια δεν έχω επαφές με την “πιάτσα”. Η απόσταση όμως μου δίνει τη δυνατότητα να δω καθαρά την άρνησή του να ακούσει, την επιθυμία να επαναπαυθεί στις -παραφουσκωμένες- δάφνες του και πάνω από όλα τον ανομολόγητο φόβο του ότι έχει ξεπεραστεί και δε βρίσκεται πια σε ακμή.

Ο μπαρμπα-manager, μου είναι ταυτόχρονα τόσο συμπαθής, όσο και αντιπαθής. Όπως και ο απόγονός του, ο νεο-ελληνάρας.

May the Force b with u…

μπαρμπα-papet

ΥΓ. Όταν κάποιος ακούει την έκφραση “…ο Χ χαλάει την πιάτσα…”, λογικό δε θα ήταν να καταλάβει ότι ο Χ κάνει κάτι λιγότερο καλά από τους άλλους και έτσι αμαυρώνει την εικόνα τους; Γιατί πρακτικά όλοι μας καταλαβαίνουμε το αντίθετο; Και το χειρότερο, γιατί δε μας ξενίζει ούτε μας ενοχλεί;

Στην αρχή βρίσκεται η ελπίδα. Ίσως όχι η ίδια η ελπίδα αλλά η ανάγκη ύπαρξής της. Πάντα υπάρχει μια ανάγκη που ζητάει να καλυφθεί. Τότε έρχεται το προϊόν, το αγαθό προς κατανάλωση. Για να γίνει αποδεκτό και να έχει απήχηση ντύνεται με μορφή και παίρνει όνομα. Έπειτα είναι η σειρά των πωλητών να κάνουν τη δουλειά τους. Το πρόβλημα είναι ότι οι πωλητές δεν ικανοποιούν την ανάγκη. Απλώς υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν τη λύση στο πρόβλημα.

Ας το κάνουμε πιο συγκεκριμένο.

Υποθέτω ότι έχω άγνοια. Ούτε καν γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρος. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι να γνωρίζω, το υποθέτω όμως, έστω και αξιωματικά.

Η άγνοια μου προκαλεί ανασφάλεια. Η ασφάλεια πάλι είναι πολύ σημαντική στην πυραμίδα των αναγκών του Maslow, πρώτη μετά τις βασικές βιολογικές ανάγκες. Γι’ αυτό προσπαθώ να την καλύψω. Δεν είμαι βέβαιος ότι μπορώ. Μπορώ τουλάχιστον να ελπίζω;

Να την η ελπίδα που κάνει την εμφάνισή της, ειδικά τώρα που τη χρειάζομαι πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Πώς θα ξέρω ότι υπάρχει ελπίδα; Δεν το ξέρω ούτε αυτό. Μπορώ όμως να το πιστεύω.

Πίστη. Εξαιρετικό αγαθό. Έχει αποδεδειγμένα μεγάλη δύναμη και μπορεί να κάνει τα αδύνατα δυνατά. Αυτό είναι το βασικό συστατικό του προϊόντος. Η πίστη δίνει κουράγιο, καταπολεμά φοβίες και ανάλογα με την έντασή της μπορεί ακόμα και να θεραπεύσει. Ίσως η έκφραση φανεί αναδρομική αλλά πιστεύω ακόμα και στις ιαματικές δυνατότητες της πίστης. Αρκεί να είναι ακλόνητη, σταθερή.

Με σκοπό να εξασφαλιστεί κατά το δυνατόν η σταθερότητα της πίστης, σκέφτηκαν κάποιοι να της δώσουν σαφή και μόνιμα χαρακτηριστικά. Όφειλε λοιπόν η πίστη να τυποποιηθεί. Έτσι δημιουργήθηκε η έννοια της θρησκείας. Φτιάχτηκαν τότε κανόνες εναρμονισμένοι με τον τόπο, την εποχή και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων. Νιώθω, ότι οι κανόνες αυτοί, πολύ συχνά αποτελούν καταπληκτικές συμβουλές και κατευθυντήριους άξονες μιας «ωραίας» και «ενάρετης», με όλη τη σημασία των όρων, ζωής. Οι όποιες διαφοροποιήσεις στους κανόνες μεταξύ ομάδων πληθυσμών οδήγησαν στη διαμόρφωση των θρησκευμάτων.

Συστάθηκαν σιγά σιγά διάφορες εταιρείες με τη μορφή εκκλησιών, οι οποίες επέδειξαν αξιοσημείωτη οργάνωση και φαινομενική πειθαρχεία στους κανόνες της θρησκείας. Μεγαλώνοντας, οι εκκλησίες, όπως και κάθε επειχείρηση, προσπάθησαν να επεκταθούν ώστε να μην κλείσουν, σύμφωνα με το γνωστό νόμο της αγοράς. Η επέκταση όμως απαιτεί πόρους. Για την αύξηση λοιπόν των εσόδων στρατολογήθηκαν πωλητές.

Οι εκπρόσωποι των εκκλησιών είδαν ότι ο λόγος τους δεν ήταν πάντα αρκετός και έτσι, κατέφυγαν στη διαφήμιση κυρίως υπό τη μορφή θαυμάτων. Τί κι αν τα θαύματα δεν ήταν πάντα αληθινά; Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Η νέα γενιά πωλητών μάλιστα ακολουθεί όλες τις οδούς του σύγχρονου marketing.

Φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, κοινωνικά happenings -λέγε με πανηγύρι-, κουτσομπολιό, επικοινωνιακά παιχνίδια, έντονη παρουσία σε ΜΜΕ, «πόλεμος» με άλλες ανταγωνιστικές εκκλησίες, εφεύρεση θαυματουργών οσίων και εικόνων, κατηχητικά φυτώρια «τσικό», προπαγάνδα στα σχολεία…

Όλα με την υπενθύμιση του φόβου της τιμωρίας και με μοναδικό αληθινό στοιχείο την πίστη. Και αυτή όμως ως εμπορεύσιμο προϊόν με brand name.

Σημείωση 1: Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι στην εκκλησία τους οποίους πραγματικά θαυμάζω και θεωρώ πρότυπα προς μίμιση. Νομίζω πως ειδοποιός διαφορά τους με τους υπόλοιπους είναι ότι αυτοί πιστεύουν πραγματικά.

Σημείωση 2: Τα παραπάνω είναι σκέψεις που μου δημιουργήθηκαν μετά την επίσκεψή μου σε «ανερχόμενο» μοναστήρι το οποίο διέθετε στους επισκέπτες μικρά κομμάτια από χαρτόνι ως προστατευτικά για το κερί που στάζει. Το θέμα είναι ότι τα χαρτονάκια είχαν τυπωμένο πάνω τους το λογότυπο (ναι, λογότυπο και μάλιστα ψευτοβυζαντινής -κιτς- αισθητικής) του μοναστηριού με την επωνυμία σε εισαγωγικά. Στην αρχή, όταν πρωτοείδα τα χαρτάκια πάνω σε ένα τραπέζι νόμιζα πως είναι χαρτοπετσέτες από ταβέρνα του τύπου ΕΞΟΧΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ “Ο ΣΤΕΛΛΑΡΑΣ”. Ύστερα γέλασα. Αργότερα το πήρα πιο σοβαρά το θέμα…

May the Force b with u…

papet

Σεπτέμβρης ’90. Σε μια σχολική αίθουσα ακούω για πρώτη φορά το Δάσκαλο Αντρέα να λεει:
…προτείνω λοιπόν, να βάλουμε τρεις στόχους για τη χρονιά που έρχεται:
Πρώτον, να περάσουμε καλά…
Δεύτερον, να μάθουμε κάτι…
Τρίτον, να κάνουμε «Γυμναστική Νοημοσύνης»…

Μάης ’08. Σε μια άλλη αίθουσα ακούω τον εαυτό μου να λεει:
…θυμίζω λοιπόν, ότι βάλαμε τρεις στόχους για τη χρονιά που πέρασε:
Πρώτον, να περάσουμε καλά, γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή…
Δεύτερον, να μάθουμε κάτι, μιας και βρισκόμαστε ούτως ή άλλως εδώ…
Τρίτον, να κάνουμε «Γυμναστική Νοημοσύνης», μπας και μπορέσουμε ποτέ να επικοινωνήσουμε, να συνεννοηθούμε…

Εκπλήσσομαι που κάποιοι θυμούνται τους τρεις στόχους καθαρά. Εγώ απλώς τους ανέφερα στο πρώτο μάθημα…  Πώς είναι δυνατό να θυμούνται αυτό και να ξεχνούν πολύ πιο απλά πράγματα, εντός ύλης, που κάναμε πολλές φορές και πολύ πιο πρόσφατα;
Χαμογελάω ασυναίσθητα νιώθοντας αισιοδοξία γι’ αυτούς και την αυθεντικότητά τους. Συνεχίζω όμως:
Να δούμε τώρα, τι πιστεύετε, τα καταφέραμε και κατά πόσο;

Δε με πιστεύω, μπαίνω σε λογική αξιολόγησης και προσπαθώ να βάλω και άλλους στο ίδιο σύστημα. Κάτι δε μου πάει καλά. Δεν έχω χρόνο να το σκεφτώ, ίσως αργότερα. Διακόπτω άχαρα και σχετικά βίαια την πρώτη απάντηση:
Καλά, δεν έχει σημασία, ο καθένας ξέρει για τον εαυτό του…

Το μάθημα τελειώνει. Να πάρει. Η χρονιά τελείωσε όπως ξεκίνησε, με άγχος και λάθη… Φτου! Πάλι αξιολογώ, τι κακό είναι αυτό;

Συνειδητοποιώ πως απεχθάνομαι την αξιολόγηση. Όχι μόνο ως διαδικασία αλλά και ως σκοπό, γιατί περί σκοπού πρόκειται και όχι μέσου. Βρίσκω ανούσιο τον “έλεγχο της επίδοσης” των μαθητών. Το βρίσκω παντού και συνέχεια. Να έχει άραγε νόημα; Ωφελεί κάπου; Γιατί είναι τόσο διαδεδομένη;  Ίσως να ήταν χρήσιμη τώρα μια αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος. Δεν υπάρχει (σχεδόν) πουθενά. Εγώ πάλι, ποια στάση μπορώ να κρατήσω απέναντι στην αξιολόγηση ως εκπαιδευτικός;

Θυμάμαι έντονα την κατσάδα μεγαλύτερων και πιο έμπειρων συναδέλφων, όταν ανακάλυψαν τον τρόπο που διόρθωνα διαγωνίσματα (δίνοντας βαθμούς μόνο σε λανθασμένες απαντήσεις, ανάλογα με το βαθμό πρωτοτυπίας στην προσέγγισή τους). Ωραία, ας αξιολογήσω τον εαυτό μου. Πέτυχα τους στόχους της χρονιάς; Και ποιας χρονιάς; Από το ’90, κάθε Σεπτέμβρη, θέτω φωναχτά ή σιωπηλά τους ίδιους αυτούς στόχους. Η προσπάθεια αυτή κλείνει αισίως τα 18 της χρόνια. Ενηλικιώθηκε. Δεν ξέρω αν έχει πετύχει κάτι, αν έχει πετύχει λίγα ή πολλά. Αρέσει όμως στους μαθητές κάθε χρόνο και τους εντυπώνεται… Γιατί άραγε; Μήπως επειδή τα λόγια αυτά κρύβουν μέσα τους το στοιχείο της έκπληξης; Σίγουρα δεν είναι ό,τι περιμένει να ακούσει κάποιος μαθητής στο πρώτο μάθημα της χρονιάς…

Η έκπληξη, ως μαθησιακό εργαλείο, είναι για μένα περίπου συνομήλικη και της ίδιας προέλευσης με τους στόχους της χρονιάς… είναι όμως ένα άλλο θέμα, που αξιολογώ πως δικαιούται ένα ολόκληρο, ξεχωριστό κείμενο.

May the Force b with u…

papet

Ένας κύκλος έκλεισε: Το ενδιαφέρον με έναν κύκλο που κλείνει είναι ότι η αρχή και το τέλος του συμπίπτουν. Το ήξερα από καιρό ήθελα όμως κάποιο χρόνο για να το συνηθίσω…

Νέος κύκλος ανοίγει: Λιγότερη ανάλυση, περισσότερη παρατήρηση, μικρότερα κείμενα, πιο προσωπικές ματιές…

Για να δούμε πότε θα κλείσει κι αυτός ο κύκλος. Και πού;

May the Force b with u…

papet

May the Force b with u…
papet

Μείνε μαζί μου και τούτο το βράδυ
ελπίδα μου μόνη σ’ αυτή τη ζωή
Γυρεύει η ψυχή μου ακόμα ένα χάδι
μήπως μπορέσει να βρει το γιατί

Περνάνε τα χρόνια, τα πρόσωπα αλλάζουν,
η θλίψη μου όμως εδώ, σταθερή
Κοιτώ στον καθρέφτη, τα μάτια μου μοιάζουν
πολύ γερασμένα, μα νιώθω οργή

Η μέρα φεύγει και δε γυρνάει,
έρχεται η νύχτα και χάνω το φως
Ο κόσμος μακριά σαστισμένος κοιτάει,
χαλάω τη ζωή μου και νιώθω μικρός

Γυρίζω τη νύχτα μονάχος στους δρόμους
και ψάχνω να βρω το σωστό γιατρικό
Κρυμμένη η αλήθεια μου όμως στους υπονόμους,
αρχίζει ξανά τον τρελό της χορό

Μου δίνει η κιθάρα μου μια μελωδία,
μα ξέρω είναι σάπιος κι αυτός ο ρυθμός
Φωτιά στο μυαλό, στην καρδιά μου ανταρσία
Ξεχνάω και πάλι ποιος είναι ο σκοπός

May the Force b with u…

papet

ΥΓ. Πρόκειται για τους στίχους ενός τραγουδιού που έγραψα όταν υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία. Τους θυμήθηκα χωρίς προφανή λόγο. Σήμερα τους αφιερώνω στους στρατιώτες και σε όσους υπηρετούν …γενικώς.

Η θλίψη είναι ένα πολύ παράξενο φυτό, αναρριχητικό μου φαίνεται. Ριζώνει μέσα σε ψυχές πολύ βαθιά και δυνατά, τόσο που ενώνεται και γίνεται ένα σώμα με αυτές.  Παρ’ όλα αυτά είναι πολύ ευαίσθητο φυτό και τα μέλη του ιδιαίτερα λεπτά και εύθραυστα. Αρκεί ένα μικρό, ανεπαίσθητο άγγιγμα για να σπάσει ένα της κλωναράκι. Γι αυτό, προσπαθώντας να διασφαλίσει την επιβίωσή της, αναπτύσσεται μαζικά φτιάχνοντας ιστούς που στο σύνολό τους είναι πολύ δύσκολο να προσβληθούν αποτελεσματικά.
Στην προσπάθειά της συχνά καλύπτει πλήρως την οικοδέσποινα ψυχή, δίνοντας την αίσθηση πως υπάρχει αυτόνομα. Πρόκειται για μια παρενέργεια, αποτέλεσμα υπερβάλλοντος ζήλου, μιας που ο πραγματικός σκοπός που έχει είναι να προστατεύσει και να αναδείξει την τροφό της.
Έχει ένα πολύ όμορφο λουλούδι η θλίψη, τη μελαγχολία. Ένα λουλούδι μωβ με βελούδινα πέταλα. Η μελαγχολία στέκεται εκεί, μόνη της, όταν όλοι έχουν φύγει, χαϊδεύοντας μια ψυχή που αλλιώς θα πονούσε. Είναι ασφαλές καταφύγιο και πιστός σύντροφος παρ’ όλο που δηλώνει μοναχικός τύπος.
Αντίθετα, η μαμά θλίψη, φέρεται σαφώς πιο κοινωνικά. Απλώνει τα κλωνάρια της σε παρακείμενες ψυχές, μοιράζει το βάρος και την οξύτητα του πόνου και προσφέρει απλόχερα την αίσθηση της αλληλεγγύης.
Η θλίψη και η μελαγχολία συνεργάζονται αρμονικά, κάνοντας υποφερτές ακόμα και τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Η θλίψη αναλαμβάνει τις πρώτες βοήθειες προβάλλοντας στενοχώρια αντί για φρίκη, ενώ η μελαγχολία, σε ρόλο νοσοκόμας εξασφαλίζει την ομαλή επούλωση των πληγών.

Τα φάρμακα είναι δηλητήρια, αυτό ισχύει. Αρκεί να μην τα βλέπουμε μόνο έτσι.

May the Force b with u…

papet

…kill yourself.

ΧΑ ΧΑ ΧΑ…

Ρητά, γνωμικά και αποφθέγματα. Συχνά πυκνά έρχονται και μας χτυπούν την πόρτα. Τις περισσότερες φορές τα προσπερνάμε συμφωνώντας ή χλευάζοντάς τα. Άλλοτε πάλι, τους δίνουμε περισσότερη σημασία από όση θα τους έδινε ποτέ ακόμα και αυτός που πρώτος τα είπε ή τα έγραψε.

Τί είναι τελικά αυτές οι φράσεις; Απόσταγμα σοφίας και βαθιάς γνώσης της ζωής ή απλώς εύηχα και εντυπωσιακά ευφυολογήματα; Το να μπεί κανείς σε μια τέτοια διλημματική διαδικασία απαιτεί γνώσεις και ικανότητες που υπογράφων αντιλαμβάνεται πως δεν έχει. Έχει όμως την έντονη επιθυμία να σχολιάσει ορισμένες από αυτές τις φράσεις, ελπίζοντας να μη θεωρηθεί η πράξη του αυτή υπεροπτική. Κάθε άλλο. Να τις αντιμετωπίσει με σεβασμό και αίσθηση του μέτρου.

Μέσα από μια αρκετά μακροσκελή λίστα λοιπόν που έπεσε στα χέρια μου, ξεχώρισα ορισμένες φράσεις που μου προκάλεσαν όχι απλά το ενδιαφέρον αλλά και μία σχεδόν ενστικτώδη αντίδραση. Την επιθυμία να τις εξηγήσω, ώστε να κατανοήσω καλύτερα το νόημά τους.

Πνευματική Ιδιοκτησία: Ένα λάθος επίθετο για ένα λάθος ουσιαστικό. (Harlan Cleveland)
Όσον αφορά στο επίθετο, είναι απορίας άξιο με πόσο ηχηρές λέξεις μπορούμε να μιλάμε για μια απλή, ίσως και τυχαία, αναδιάταξη ήδη γνωστού υλικού. Όσο για το ουσιαστικό, απλά πείτε στα μυρμήγκια ότι το χώμα που έφτιαξαν το σπίτι τους σας ανήκει. Δείξτε επίσης τους αντίστοιχους τίτλους σε αγριόχορτα και μικροοργανισμούς. Δεν μπορούν παρά να τους αποδεχτούν.

Αν εγώ πάρω ένα καρφί και το καρφώσω στον τοίχο, θα λέω ότι έκανα έργο; Δηλαδή τί; Ότι χάλασα τον τοίχο; (Στρατηγός Μακρυγιάννης)
Χμ, γιατί όχι; Εκτός της προφανούς εικαστικής παρέμβασης, το κάρφωμα αποτελεί έργο υποδομής. Ίσως εκεί κρεμάσουμε κουδούνια.

Αυτό που η κάμπια θεωρεί θάνατο εμείς το λέμε πεταλούδα. (Salvator Dali)
Το sex και η βία πουλάνε πολύ, πόσο μάλλον ο θάνατος. Αυτό το ξέραμε. Αυτό που δεν ξέραμε είναι η ομορφιά του.

Ο καλύτερος τρόπος για να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν. (Oscar Wilde)
…είναι επίσης και ο λόγος αυτού εδώ του κειμένου.

Η Ιστορία παίζεται την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα. (Karl Marx)
Αυτό άντε πες το σε μια γυναίκα που την έχουν βιάσει. Εκτός κι αν η επανάληψη παίζεται στα δικαστήρια. Όσον αφορά στην πολιτική ιστορία τώρα, παίρνοντας τη δημοκρατία για παράδειγμα, πείτε μου ποια θα προτιμούσατε να ζήσετε; Την τραγωδία ή τη φάρσα; Ιδού η απορία.

Διγαμία είναι να έχεις μια παραπανίσια σύζυγο. Μονογαμία είναι το ίδιο. (Oscar Wilde)
Διπλάσια θέλω, σε σχέση με όσα έχω, και έχω, συγκριτικά με όσα χρειάζομαι. Είμαι άπληστος είπατε;

Η εκπαίδευση είναι θαυμάσιο πράγμα, αλλά καλό είναι να θυμόμαστε κάπου κάπου ότι, από αυτά που αξίζει να μάθει κανείς, τίποτα δεν μπορεί να διδαχτεί. (Oscar Wilde)
Ίσως, θείε Oscar, αυτό να συμβαίνει επειδή το σύνολο όσων πραγματικά αξίζει κανείς να μάθει λέγεται παιδεία. Μπορεί πάλι να είναι κάτι άλλο… Δεν ξέρω. Άμα μάθω όμως θα σου πω…

Δεν μπορείς να διδάξεις τίποτα στον άνθρωπο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον βοηθήσεις να ανακαλύψει αυτό που έχει μέσα του. (Galileo Galilei)
Είναι επίσης ευτύχημα και ατυχία μαζί, το ότι τις περισσότερες φορές δεν ξέρεις ούτε εσύ. Ευτύχημα, μιας και στην αντίθετη περίπτωση θα ήταν δύσκολο να αποφύγεις το ρόλο του κριτή και ατυχία γιατί τον δυσκολεύεις, κάποιες φορές, να βρει το δρόμο του.

Και οι λέξεις φλέβες είναι, αίμα τρέχει μέσα τους (Γιάννης Ρίτσος)
…
May the Force b with u…
papet

Ο Ορέστης κι ο Νικόλας ήταν συνεργάτες και με τον καιρό έγιναν και φίλοι. Κάποια στιγμή συζήτησαν το ενδεχόμενο να περάσουν μαζί τις διακοπές τους σε κάποιο νησί. Αρχικά το σχέδιο προέβλεπε να πάνε μαζί με τις κοπέλες τους, όμως η τύχη τα έφερε έτσι και χώρισαν και οι δύο λίγο πριν το καλοκαίρι. Αποφάσισαν τότε να πάνε μόνοι τους. Ούτως ή άλλως είχαν προπληρώσει το ξενοδοχείο και τα εισιτήρια. Που ξέρεις άλλωστε; Μπορεί εκεί να έβρισκαν την πραγματική ή έστω την επόμενη εκλεκτή της καρδιάς τους.
Έτσι κι έγινε. Την τελευταία μάλιστα εργάσιμη μέρα τους, το έσκασαν από το γραφείο και λίγο νωρίτερα, ώστε να προλάβουν να ετοιμαστούν για την αναχώρηση που είχαν προγραμματίσει για την επόμενη κιόλας μέρα.
Το ταξίδι τους ήταν σχετικά καλό με εξαίρεση κάποιες στομαχικές διαταραχές του Νικόλα, προφανώς λόγω υπερβολικής κατανάλωσης γρανίτας με γεύση φράουλα (12 ποτήρια σε 3 ώρες) από το μπαρ του πλοίου.
Φτάνοντας στο ξενοδοχείο αποφάσισαν να πάρουν έναν υπνάκο γιατί κανείς τους δεν είχε κοιμηθεί αρκετά το προηγούμενο βράδυ από την προσμονή για το ταξίδι.
Ο Νικόλας ξύπνησε νωρίτερα. Άφησε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα του δωματίου του Ορέστη και κατέβηκε στην παραλία φορώντας ένα τεράστιο ψάθινο καπέλο και κρατώντας μια εξίσου μεγάλη τσάντα παραγεμισμένη με διάφορα σχετικά και άσχετα. Φτάνοντας στην αμμουδιά έστρωσε την ψάθα του, πασαλείφτηκε με μπόλικο αντηλιακό και αφού έβγαλε αρκετά πλαστικά κουβαδάκια, φτυάρια και τσουγκράνες από την τσάντα του, βάλθηκε να σκάβει στη νοτισμένη άμμο και να φτιάχνει ένα κάστρο. Οι υπόλοιποι λουόμενοι τον κοίταζαν στην αρχή με έκπληξη και μετά με απορία. Δεν του μίλησε όμως κανείς. Αυτός ο παράξενος τύπος με το τεράστιο καπέλο φαινόταν βαθιά προσηλωμένος στο έργο του. Μάλλον δεν είχε όρεξη για κουβέντες. Ούτε κι εκείνοι άλλωστε.
Λίγο αργότερα έφτασε στην παραλία και ο Ορέστης. Μόλις είδε το φίλο του σάστισε, ξεπέρασε όμως γρήγορα το σοκ, τον πλησίασε με σταθερά και γρήγορα βήματα και του μίλησε αυστηρά, με εμφανή όμως την απορία στον τόνο της φωνής του:
- Νικόλα!!!
- Ορέστη; Ήρθες;
- Τι κάνεις;;;
- Καλά, ευχαριστώ, εσύ;
- Δε μου λες, τρελάθηκες; Τι καμώματα είναι αυτά; Εμείς υποτίθεται πως ήρθαμε εδώ για να βρούμε γυναίκες και εσύ κυκλοφορείς σαν απροσάρμοστος και παίζεις με την άμμο…
- ΔΕΝ παίζω… Απλώς παρουσιάζω μια άλλη πτυχή του χαρακτήρα μου, έτσι… πιο ευαίσθητη, πιο χαρούμενη και αθώα… Άλλωστε έχει πέραση… Την πρόσεξες τη μελαχρινή με το μαύρο μαγιώ πώς με κοιτάει και χαμογελάει; Της αρέσω μου φαίνεται.
- Βρε Νικόλα μου, δε σε κοιτάει επειδή της αρέσεις, τα χάλια σου κοιτάει η κοπέλα κι έχει λυθεί στα γέλια…
- Τα λες αυτά επειδή ζηλεύεις…
- Εεεε;
- Μη στενοχωριέσαι όμως Ορέστη, δεν υπάρχει λόγος. Ούτως ή άλλως κι εσύ έχεις τα ίδια χαρακτηριστικά και μπορείς να αρέσεις εξίσου.
- Σε πείραξε η ζέστη και ο ήλιος, έ;
- Άσε με να σου εξηγήσω και θα καταλάβεις…
- Τι να καταλάβω μωρέ;
- Λοιπόν, θα με αφήσεις να σου πω;
- Άντε λέγε, μας γκάστρωσες…

Ο Νικόλας έπιασε ένα μικρό βότσαλο και το έδειξε στον Ορέστη λέγοντάς του:
- Το βλέπεις αυτό;
- Το βλέπω.
- Ας υποθέσουμε ότι αυτό το βοτσαλάκι είναι η καλοσύνη, σύμφωνοι;
- Σύμφωνοι.

Ο Νικόλας έβαλε επιδεικτικά το βότσαλο σε ένα άδειο, κόκκινο κουβαδάκι τη στιγμή που έλεγε:
- …και είναι είναι ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μου, δεκτό;
- Ποτέ δεν αμφέβαλα για την καλοσύνη σου… για το μυαλό σου μόνο, τώρα τελευταία…
- Περίμενε… Και αυτό, είπε αρπάζοντας ένα άλλο βότσαλο, είναι η εργατικότητά μου.
- Ναι.
- Στο κουβαδάκι κι αυτή λοιπόν…

Σιγά σιγά, ο Νικόλας γέμισε το κόκκινο κουβαδάκι με βότσαλα που ονομάτισε “ισχυρογνωμοσύνη”, “ταπεινότητα”, “σαδιστικές διαθέσεις”, “ερωτισμός”, “ξεροκεφαλιά”, “γαϊδουριά” και άλλα ετερόκλητα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Πιάνοντας τότε το κουβαδάκι και δείχνοντάς το είπε στον Ορέστη:
- Αυτό το κουβαδάκι είμαι εγώ! Όπως βλέπεις, πάνω πάνω βρίσκεται η χαρά, ο ενθουσιασμός και η εξωστρέφεια.
- Και λοιπόν;

Με σταθερές, αργές και επιδεικτικές κινήσεις, ο Νικόλας άδειασε τα βότσαλα σε ένα άλλο, πράσινο κουβαδάκι και φανερά ικανοποιημένος δήλωσε:
- Ετούτο το πράσινο κουβαδάκι, έχει ακριβώς τα ίδια βότσαλα, όλα όσα είχε και το κόκκινο. Αυτό, το πράσινο κουβαδάκι είσαι εσύ! Βλέπεις, οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι κατά βάθος. Έχουμε όλοι κοινά χαρακτηριστικά…
- Όχι Νικόλα, εγώ δεν έχω υπομονή! Μου σώθηκε!
- Πώς δεν έχεις; Έχεις. Απλά είναι θαμμένη κάπως βαθιά και θα χρειαστεί να σκάψεις για να τη βρεις, αυτό είναι όλο. Μόνο διάθεση χρειάζεται. Μπορεί να δείχνουμε διαφορετικοί όμως δεν είμαστε. Η μόνη διαφορά είναι στο πόσο σκάβει ο καθένας στο προσωπικό του κουβαδάκι. Κάποιοι φτάνουν βαθιά, ανακαλύπτοντας πράγματα που ούτε μπορούσαν να φανταστούν για τον εαυτό τους, και αλλοί απλώς γυαλίζουν τα πάνω-πάνω βότσαλα…

Ο Νικόλας σταμάτησε απότομα αυτά που έλεγε γουρλώνοντας τα μάτια του. Ο λόγος ήταν η όμορφη κοπέλα που είχε πλησιάσει προς το μέρος τους χαμογελαστή και φανερά ευδιάθετη. Εκμεταλλευόμενη την έκπληξη που είχε προκαλέσει η εμφάνισή της στους δύο φίλους έκατσε δίπλα στο Νικόλα και του είπε:
- Ωραίο κάστρο. Θέλεις να σε βοηθήσω να το φτιάξουμε μαζί;

Εκείνος, σαστισμένος ακόμα, απάντησε σχεδόν ψιθυριστά:
- Φυσικά…
- Τελικά είσαι πολύ ανώριμος!, σφύριξε χαμηλόφωνα ο, φανερά εκνευρισμένος, Ορέστης στο φίλο του. Έπειτα απομακρύνθηκε, αφήνοντας το νέο ζευγάρι να παίζει με τη άμμο. Φούσκωσε τα μπρατσάκια του και πήγε να πλατσουρίσει στη θάλασσα.

May the Force b with u…
papet

 Έχει ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς τους όρους αναζήτησης μέσω των οποίων φτάνουν οι επισκέπτες σε μια ιστοσελίδα. Αρκετές φορές μάλιστα έχει πλάκα να προσπαθείς να καταλάβεις και να θυμηθείς πώς στο καλό βρέθηκαν αυτοί οι όροι στις σελίδες σου.

“Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου”
“Θέλω να αυτοκτονήσω”
“Φοιτήτρια θέλει sex”
“Με τη μητέρα του φίλου μου”
“Η δασκάλα του έρωτα”
“Οδηγίες για βελονάκι”
“Διέκοψα παλιό αριθμό”
“Φάρμακο για τσιμπήματα”
“Παραμύθι για τη γύρη”
“Αντιπροσωπίες αυτοκινήτων”
“Ηλικία πρόβατο αρνί”
“Χωριάτικο στυλ τοίχου”
“Ψυχική αναισθησία”
“Είμαι το όνειρο και ο εφιάλτης σου”
“Αληθινές ιστορίες τρόμου”
“Θύμα της καλοσύνης μου”
“Γύφτικο ντύσιμο”

Συνηθίζω να αφιερώνω λίγο χρόνο στο να φαντάζομαι (α)πιθανές ιστορίες με πρωταγωνιστές τους αναζητώντες. Τί έχουν στο μυαλό τους εκείνη τη στιγμή; Τί ακριβώς ψάχνουν να βρούν και ποιά ανάγκη να ικανοποιήσουν;
Τελευταία προσθήκη στη λίστα είναι ο “Φιλανθρωπικός Καπιταλισμός”. Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει, υποθέτω όμως ότι πρόκειται για μια πρακτική σχετική με ξέπλυμα χρήματος που έχει για βιτρίνα φιλανθρωπικά έργα και δωρεές. Αμφιταλαντεύομαι για το αν τον επικροτώ ή τον καταδικάζω.

May the Force b with u…

papet