papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Αποχαιρετιστήρια Επιστολή ενός Επίδοξου Αυτόχειρα

-Γιατί;
-Γιατί όχι;
Δεν είναι ότι κουράστηκα, η κούραση είναι μόνιμη και ούτως ή άλλως αναμενόμενη. Δεν είναι η απογοήτευση, αυτήν την ξεπέρασα ή γίναμε φίλοι, δεν ξέρω πια. Δεν είναι καν η ματαιότητα, έχει πλάκα σε τελική ανάλυση, αυτοαναιρείται. Ούτε η οργή βρήκε θέση εδώ κι ας αγρίευε η ψυχή μου πότε-πότε. Βαρέθηκα, αυτό είναι όλο.

-Σίγουρα;
-Όχι.
Δεν έχει σημασία όμως. Έτσι κι αλλιώς θα γίνει κάποια στιγμή. Δεν έχω εξ’ άλλου και τίποτα να περιμένω. Η αθανασία, έστω και στην ευτελή έκδοση της υστεροφημίας, δεν ήταν για εμένα. Δύο, τρεις, πέντε (!) γενιές και θα έχω ξεχαστεί εντελώς. Άσε που δεν ευχήθηκα ποτέ για το αντίθετο. Ο εγωισμός μου αφορούσε πάντοτε σε πιο πεζά πράγματα.

-Κι αυτό όμως, εγωιστικό δεν είναι;
-Εντελώς.
Έχω όμως περίσσευμα. Στο κάτω-κάτω της γραφής, ποτέ δεν ήθελα και πολλά πράγματα. Υγεία, μια καλύβα κοντά σε δάσος λίγο έξω από χωριό ή κωμόπολη, να μην κρυώνω, να μην πεινάω, χαρτιά, μολύβια, βιβλία και την κιθάρα μου. Α, και ένα παλιό φορτηγάκι για να μεταφέρω τις προμήθειες του μήνα. Την ησυχία μου κατά βάση.

-Κι αν όλα αυτά γίνονταν πραγματικότητα;
-Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις.
Με την ελπίδα άλλωστε χωρίσαμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αν και χαίρομαι που τη γνώρισα, υπήρξε κακός σύμβουλος. Πάει καιρός που το ξέρω πως, ακόμα κι αν όσα ήθελα έρχονταν, δε θα αρκούσαν. Φτάνει, λοιπόν, κάποτε η στιγμή της συνειδητοποίησης. Είναι μια απόφαση φυσική γιατί δεν παίρνεται, έρχεται από μόνη της.

-Γιατί τώρα;
-Επειδή τείνω σε ισορροπία.
Πάντα πίστευα πως η ζωή μας δίνει χαρά και λύπη, ένταση και ηρεμία, δραστηριότητα και τεμπελιά, αγάπη και μίσος, ενδιαφέρον και ανία, τύχη και γκαντεμιά, φιλία και εχθρότητα, επιτυχία και ταπείνωση, χαρίσματα και αναπηρίες, ανάκατα, σε τυχαίες ποσότητες και χωρίς σειρά, μέχρι να έρθει η ώρα της ισορροπίας, οπότε ολοκληρώνει το έργο της και τελειώνει. Έρχεται τότε ο θάνατος να εξισώσει τις μικρές διαφορές που ενδεχομένως έχουν απομείνει, πότε στιγμιαία άδικος, πότε λυτρωτικός.

-Είναι λύση αυτή;
-Όχι.
Κανείς δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Λύση όμως δεν υπάρχει καν. Ο λόγος είναι ότι δεν υπάρχει ούτε πρόβλημα για να λυθεί. Η ματαιοδοξία και η πλεονεξία της φιλάρεσκης ανθρώπινης φύσης είναι που δημιουργεί την ψευδαίσθηση του προβλήματος. Κύκλοι είναι που επαναλαμβάνονται και η ζωή -των άλλων- συνεχίζεται μέχρι να έρθει και η δικιά τους στιγμή.

– Οι άλλοι; Οι κοντινοί;
-Δεν τους γνωρίζω.
Ούτε κι αυτοί εμένα. Εδώ καλά-καλά δε γνωρίζουμε τον εαυτό μας, πόσο μάλλον τους άλλους. Απλώς υποπτευόμαστε την παρουσία τους και υποθέτουμε κάποια χαρακτηριστικά τους. Χωρίς καν πλήρη αυτογνωσία μόνο εικασίες μπορώ να κάνω. Αν στενοχωρηθούν, κακώς. Αν χαρούν, κακώς. Αν πενθήσουν σημαίνει ότι δεν κατάλαβαν τίποτα. Αν γλεντήσουν, σημαίνει ότι δεν κατάλαβαν τίποτα. Ας κάνουν ό,τι θέλουν λοιπόν. Έτσι κι αλλιώς δε θα με νοιάζει τότε.

-Τελευταία επιθυμία;
-Μπα.
Ή μάλλον ναι. Να γλεντήσουν.

-Καλά, που πήγε ο κυνισμός;
-Βόλτα.

May the Force b with u…
papet

4 Μαρτίου 2009 Posted by | Διάφορα | 6 Σχόλια