papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Καλοκαιρινές Διακοπές 2008

Ο Ορέστης κι ο Νικόλας ήταν συνεργάτες και με τον καιρό έγιναν και φίλοι. Κάποια στιγμή συζήτησαν το ενδεχόμενο να περάσουν μαζί τις διακοπές τους σε κάποιο νησί. Αρχικά το σχέδιο προέβλεπε να πάνε μαζί με τις κοπέλες τους, όμως η τύχη τα έφερε έτσι και χώρισαν και οι δύο λίγο πριν το καλοκαίρι. Αποφάσισαν τότε να πάνε μόνοι τους. Ούτως ή άλλως είχαν προπληρώσει το ξενοδοχείο και τα εισιτήρια. Που ξέρεις άλλωστε; Μπορεί εκεί να έβρισκαν την πραγματική ή έστω την επόμενη εκλεκτή της καρδιάς τους.
Έτσι κι έγινε. Την τελευταία μάλιστα εργάσιμη μέρα τους, το έσκασαν από το γραφείο και λίγο νωρίτερα, ώστε να προλάβουν να ετοιμαστούν για την αναχώρηση που είχαν προγραμματίσει για την επόμενη κιόλας μέρα.
Το ταξίδι τους ήταν σχετικά καλό με εξαίρεση κάποιες στομαχικές διαταραχές του Νικόλα, προφανώς λόγω υπερβολικής κατανάλωσης γρανίτας με γεύση φράουλα (12 ποτήρια σε 3 ώρες) από το μπαρ του πλοίου.
Φτάνοντας στο ξενοδοχείο αποφάσισαν να πάρουν έναν υπνάκο γιατί κανείς τους δεν είχε κοιμηθεί αρκετά το προηγούμενο βράδυ από την προσμονή για το ταξίδι.
Ο Νικόλας ξύπνησε νωρίτερα. Άφησε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα του δωματίου του Ορέστη και κατέβηκε στην παραλία φορώντας ένα τεράστιο ψάθινο καπέλο και κρατώντας μια εξίσου μεγάλη τσάντα παραγεμισμένη με διάφορα σχετικά και άσχετα. Φτάνοντας στην αμμουδιά έστρωσε την ψάθα του, πασαλείφτηκε με μπόλικο αντηλιακό και αφού έβγαλε αρκετά πλαστικά κουβαδάκια, φτυάρια και τσουγκράνες από την τσάντα του, βάλθηκε να σκάβει στη νοτισμένη άμμο και να φτιάχνει ένα κάστρο. Οι υπόλοιποι λουόμενοι τον κοίταζαν στην αρχή με έκπληξη και μετά με απορία. Δεν του μίλησε όμως κανείς. Αυτός ο παράξενος τύπος με το τεράστιο καπέλο φαινόταν βαθιά προσηλωμένος στο έργο του. Μάλλον δεν είχε όρεξη για κουβέντες. Ούτε κι εκείνοι άλλωστε.
Λίγο αργότερα έφτασε στην παραλία και ο Ορέστης. Μόλις είδε το φίλο του σάστισε, ξεπέρασε όμως γρήγορα το σοκ, τον πλησίασε με σταθερά και γρήγορα βήματα και του μίλησε αυστηρά, με εμφανή όμως την απορία στον τόνο της φωνής του:
– Νικόλα!!!
– Ορέστη; Ήρθες;
– Τι κάνεις;;;
– Καλά, ευχαριστώ, εσύ;
– Δε μου λες, τρελάθηκες; Τι καμώματα είναι αυτά; Εμείς υποτίθεται πως ήρθαμε εδώ για να βρούμε γυναίκες και εσύ κυκλοφορείς σαν απροσάρμοστος και παίζεις με την άμμο…
– ΔΕΝ παίζω… Απλώς παρουσιάζω μια άλλη πτυχή του χαρακτήρα μου, έτσι… πιο ευαίσθητη, πιο χαρούμενη και αθώα… Άλλωστε έχει πέραση… Την πρόσεξες τη μελαχρινή με το μαύρο μαγιώ πώς με κοιτάει και χαμογελάει; Της αρέσω μου φαίνεται.
– Βρε Νικόλα μου, δε σε κοιτάει επειδή της αρέσεις, τα χάλια σου κοιτάει η κοπέλα κι έχει λυθεί στα γέλια…
– Τα λες αυτά επειδή ζηλεύεις…
– Εεεε;
– Μη στενοχωριέσαι όμως Ορέστη, δεν υπάρχει λόγος. Ούτως ή άλλως κι εσύ έχεις τα ίδια χαρακτηριστικά και μπορείς να αρέσεις εξίσου.
– Σε πείραξε η ζέστη και ο ήλιος, έ;
– Άσε με να σου εξηγήσω και θα καταλάβεις…
– Τι να καταλάβω μωρέ;
– Λοιπόν, θα με αφήσεις να σου πω;
– Άντε λέγε, μας γκάστρωσες…

Ο Νικόλας έπιασε ένα μικρό βότσαλο και το έδειξε στον Ορέστη λέγοντάς του:
– Το βλέπεις αυτό;
– Το βλέπω.
– Ας υποθέσουμε ότι αυτό το βοτσαλάκι είναι η καλοσύνη, σύμφωνοι;
– Σύμφωνοι.

Ο Νικόλας έβαλε επιδεικτικά το βότσαλο σε ένα άδειο, κόκκινο κουβαδάκι τη στιγμή που έλεγε:
– …και είναι είναι ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μου, δεκτό;
– Ποτέ δεν αμφέβαλα για την καλοσύνη σου… για το μυαλό σου μόνο, τώρα τελευταία…
– Περίμενε… Και αυτό,
είπε αρπάζοντας ένα άλλο βότσαλο, είναι η εργατικότητά μου.
– Ναι.
– Στο κουβαδάκι κι αυτή λοιπόν…

Σιγά σιγά, ο Νικόλας γέμισε το κόκκινο κουβαδάκι με βότσαλα που ονομάτισε “ισχυρογνωμοσύνη”, “ταπεινότητα”, “σαδιστικές διαθέσεις”, “ερωτισμός”, “ξεροκεφαλιά”, “γαϊδουριά” και άλλα ετερόκλητα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Πιάνοντας τότε το κουβαδάκι και δείχνοντάς το είπε στον Ορέστη:
– Αυτό το κουβαδάκι είμαι εγώ! Όπως βλέπεις, πάνω πάνω βρίσκεται η χαρά, ο ενθουσιασμός και η εξωστρέφεια.
– Και λοιπόν;

Με σταθερές, αργές και επιδεικτικές κινήσεις, ο Νικόλας άδειασε τα βότσαλα σε ένα άλλο, πράσινο κουβαδάκι και φανερά ικανοποιημένος δήλωσε:
– Ετούτο το πράσινο κουβαδάκι, έχει ακριβώς τα ίδια βότσαλα, όλα όσα είχε και το κόκκινο. Αυτό, το πράσινο κουβαδάκι είσαι εσύ! Βλέπεις, οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι κατά βάθος. Έχουμε όλοι κοινά χαρακτηριστικά…
– Όχι Νικόλα, εγώ δεν έχω υπομονή! Μου σώθηκε!
– Πώς δεν έχεις; Έχεις. Απλά είναι θαμμένη κάπως βαθιά και θα χρειαστεί να σκάψεις για να τη βρεις, αυτό είναι όλο. Μόνο διάθεση χρειάζεται. Μπορεί να δείχνουμε διαφορετικοί όμως δεν είμαστε. Η μόνη διαφορά είναι στο πόσο σκάβει ο καθένας στο προσωπικό του κουβαδάκι. Κάποιοι φτάνουν βαθιά, ανακαλύπτοντας πράγματα που ούτε μπορούσαν να φανταστούν για τον εαυτό τους, και αλλοί απλώς γυαλίζουν τα πάνω-πάνω βότσαλα…

Ο Νικόλας σταμάτησε απότομα αυτά που έλεγε γουρλώνοντας τα μάτια του. Ο λόγος ήταν η όμορφη κοπέλα που είχε πλησιάσει προς το μέρος τους χαμογελαστή και φανερά ευδιάθετη. Εκμεταλλευόμενη την έκπληξη που είχε προκαλέσει η εμφάνισή της στους δύο φίλους έκατσε δίπλα στο Νικόλα και του είπε:
– Ωραίο κάστρο. Θέλεις να σε βοηθήσω να το φτιάξουμε μαζί;

Εκείνος, σαστισμένος ακόμα, απάντησε σχεδόν ψιθυριστά:
– Φυσικά…
– Τελικά είσαι πολύ ανώριμος!
, σφύριξε χαμηλόφωνα ο, φανερά εκνευρισμένος, Ορέστης στο φίλο του. Έπειτα απομακρύνθηκε, αφήνοντας το νέο ζευγάρι να παίζει με τη άμμο. Φούσκωσε τα μπρατσάκια του και πήγε να πλατσουρίσει στη θάλασσα.

May the Force b with u…
papet

23 Ιουλίου 2007 Posted by | Διάφορα | 3 Σχόλια

Φιλανθρωπικός Καπιταλισμός και άλλοι όροι αναζήτησης

 Έχει ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς τους όρους αναζήτησης μέσω των οποίων φτάνουν οι επισκέπτες σε μια ιστοσελίδα. Αρκετές φορές μάλιστα έχει πλάκα να προσπαθείς να καταλάβεις και να θυμηθείς πώς στο καλό βρέθηκαν αυτοί οι όροι στις σελίδες σου.

“Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου”
“Θέλω να αυτοκτονήσω”
“Φοιτήτρια θέλει sex”
“Με τη μητέρα του φίλου μου”
“Η δασκάλα του έρωτα”
“Οδηγίες για βελονάκι”
“Διέκοψα παλιό αριθμό”
“Φάρμακο για τσιμπήματα”
“Παραμύθι για τη γύρη”
“Αντιπροσωπίες αυτοκινήτων”
“Ηλικία πρόβατο αρνί”
“Χωριάτικο στυλ τοίχου”
“Ψυχική αναισθησία”
“Είμαι το όνειρο και ο εφιάλτης σου”
“Αληθινές ιστορίες τρόμου”
“Θύμα της καλοσύνης μου”
“Γύφτικο ντύσιμο”

Συνηθίζω να αφιερώνω λίγο χρόνο στο να φαντάζομαι (α)πιθανές ιστορίες με πρωταγωνιστές τους αναζητώντες. Τί έχουν στο μυαλό τους εκείνη τη στιγμή; Τί ακριβώς ψάχνουν να βρούν και ποιά ανάγκη να ικανοποιήσουν;
Τελευταία προσθήκη στη λίστα είναι ο “Φιλανθρωπικός Καπιταλισμός”. Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει, υποθέτω όμως ότι πρόκειται για μια πρακτική σχετική με ξέπλυμα χρήματος που έχει για βιτρίνα φιλανθρωπικά έργα και δωρεές. Αμφιταλαντεύομαι για το αν τον επικροτώ ή τον καταδικάζω.

May the Force b with u…

papet

20 Ιουλίου 2007 Posted by | Διάφορα, Just Bloggin' | 5 Σχόλια