papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Δωρητής Οργάνων

Διάβασα εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα δημοσίευση με θέμα τη δωρεά οργάνων και τις ενδεχόμενες αλλαγές στη σχετική νομοθεσία. Βρήκα, τόσο το άρθρο, όσο και τα σχόλια, εξαιρετικά ενδιαφέροντα και προτείνω ανεπιφύλακτα την ανάγνωσή τους.

Εν συντομία, πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που προβλέπει ότι όλοι οι Έλληνες θα θεωρούνται εξ’ αρχής δωρητές οργάνων, εκτός αν δηλώσουν το αντίθετο.

Εδώ απλώς θα επαναλάβω το σχόλιό μου, πως η διαδικασία που επιχειρείται να καθιερωθεί από το νομοθετικό σώμα, μου θυμίζει έντονα την πρακτική των τραπεζών να εκδίδουν αυθαίρετα πιστωτικές κάρτες χωρίς να τις έχει ζητήσει προηγουμένως ο πελάτης. Η απάντηση που δίνουν όταν κάποιος τους ρωτήσει “πόθεν” άντλησαν αυτό το δικαίωμα είναι: “Μπορείτε να την ακυρώσετε αν θέλετε…”
ΣΙΓΑ!!! Τίθτεται δηλαδή και θέμα για το δικαίωμα άρνησης;

Αυτό που σε τελική ανάλυση φοβάμαι είναι μήπως, με πρόσχημα μια νομοθετική διάταξη φιλανθρωπικού χαρακτήρα βρεθούν κάποιοι επιτήδιοι να κερδοσκοπούν εις βάρος, ασθενών μεν, ζωντανών δε, ανθρώπων.

 

Παραθέτω προς προβληματισμό, τους στίχους από το τραγούδι «Δωρητής Οργάνων» του Μανώλη Φάμελου:

Τ’ άκουσα στο ραδιόφωνο

το είδα και σε κάτι αφίσες

θα είσαι άξιος τιμής

τα όργανά σου αν δωρίσεις.

 

Σαν τέχνασμα πολιτικού

σαν τις φτηνές τις υποσχέσεις

σ’ το ρίχνουν στο φιλότιμο

την ανθρωπιά τους να πιστέψεις.

 

Μα για ποια όργανα μιλούν

μας τα ‘χουν αφαιρέσει όλα

καρδιά, μυαλό, ως και ψυχή

πολύ πριν απ’ το θάνατό μας.

 

Μας τα ξαφρίσανε που λες

χωρίς τη συγκατάθεσή μας

και ζούνε άλλοι αντί για μας

σ’ άλλους ανήκει η ύπαρξή μας.

 

Οργάνων γίνε δωρητής

κι οι συγγενείς θα ‘χουν να λένε

μακροζωίας χορηγός

στον τάφο σου για να μην κλαίνε.

 

Τα μάτια σου είναι περιττά

καθήκον σου να τα δωρίσεις

μήπως και δει κανείς φτωχός

κι έτσι έμμεσα κι εσύ να ζήσεις.

 

Καλό, δε λέω, κι άγιο

τα όργανά σου να δωρίζεις

δεν βλάπτει όμως όσο ζεις

λιγάκι αν τα υπερασπίζεις.

 

Όρνια υπάρχουν μύρια

κι απάνω μας παραφυλάνε

σ’ τα παίρνουνε με το στανιό

ούτε γι’ αστείο δε ρωτάνε.

 

Τα όργανα τα ζωτικά

θα μας τα αφαιρέσουν όλα

θα τα πουλούν σε σφραγιστά

κουτάκια από κόκα κόλα

 

Μα αυτό που θέλω να σου πω

δεν αφορά τα όργανά σου

το σπουδαιότερο όργανο

είναι άνθρωπέ μου η λαλιά σου.

 

Κι ούτε μεταμοσχεύεται

και για να βγει δεν το ζορίζεις

γι’ αυτό και φρόντισε όσο ζεις

απλόχερα να το δωρίζεις.

 

Το θέμα εδώ είναι η τελευταία στροφή… κατά την ταπεινή μου γνώμη… 

 

May the Force b with u…

papet

29 Μαρτίου 2007 Posted by | Just Bloggin' | 3 Σχόλια

Καταγωγή: Μικρά Ασία

Δυο ζευγάρια παππουδογιαγιάδων. Μικρασιάτες και οι τέσσερις. Πέτρος και Μαρία του πατέρα οι γονείς, Γιώργος και Αγγέλα της μητέρας. Πρώτα πρώτα λίγα λόγια γι’ αυτούς. Έναν έναν χωριστά:

 

Ο Πέτρος.

Δεν τον πρόλαβα, έφυγε νέος. Ούτε ξέρω πολλά πράγματα γι’ αυτόν. Πήρα όμως το όνομά του. Και τη φωνή του λένε. Ήταν από τα Άδανα. Μάλλον πολύ απλός άνθρωπος και με πολλούς φίλους. Έχω μια φωτογραφία του. Όποτε την κοιτάζω αντικρίζω ένα από τα πιο καθαρά βλέμματα που έχω συναντήσει. Κι ας μη συναντηθήκαμε ποτέ.

 

Η Μαρία.

Η γιαγιά η Αϊλιλή. Έτσι την αποκαλούσα από πολύ μικρός, ποιος ξέρει γιατί… Ήταν από τη Μάκρη της Μικράς Ασίας, είχε όμως καταγωγή και από την Κύπρο. Η γιαγιά η Αϊλιλή ήταν μεγαλόσωμη, πολύ δυναμική και δυνατή γυναίκα. Στα νιάτα της ήταν η μόνη, έλεγε με καμάρι, που έπαιρνε αντρικό μεροκάματο στα χωράφια. Στα 98 της χρόνια, έχοντας σπάσει το πόδι της και μην μπορώντας να περπατήσει, χρησιμοποιούσε τα χέρια της για να μετακινηθεί π.χ. από το κρεβάτι στη διπλανή καρέκλα. Και ήταν βαριά, πολύ βαριά.

Είχε ένα φετίχ η γιαγιά μου, το λεμόνι. Το χρησιμοποιούσε παντού. Όχι μόνο στο φαγητό και τη σαλάτα, αλλά και ως φάρμακο στα τσιμπήματα των κουνουπιών ή για τον αρωματισμό του σώματος. Δε θα ξεχάσω ποτέ το πώς και πόσο άσχημα ένιωθα όποτε την έβλεπα να κόβει ένα λεμόνι στα δύο και να το στύβει μέσα στα μάτια της. “Κάνει καλό γιόκα μου…”, μου έλεγε, “…καθαρίζει το μάτι…”. Η αλήθεια είναι πως μέχρι το τέλος είχε όραση που θα ζήλευαν πολλοί νέοι άνθρωποι. Μέχρι το τέλος έπλεκε με ψιλό βελονάκι…

 

Ο Γιώργος.

Δεν είπα “μαμά” ή “μπαμπά” όταν πρωτομίλησα, αλλά “παππού”. Εκείνος ήταν που φώναζα. Γεννημένος στην Αττάλεια, ήταν ο πιο καλλιεργημένος από όλους, είχε άλλωστε και αδελφό φιλόλογο, γυμνασιάρχη. Ήταν ήσυχος άνθρωπος, ίσως επειδή ήταν φοβητσιάρης, και γλυκός πολύ. Μου έδινε πάντα την εντύπωση πως γι’ αυτόν οι ώρες κυλούσαν πιο αργά, έτσι ώστε να προλαβαίνει να απολαμβάνει κάθε ανάσα που έπαιρνε.

Συγκινήθηκα υπέρμετρα όταν, βλέποντας την ταινία “Πολίτικη Κουζίνα”, είδα ανθρώπους να προσανατολίζονται στο χώρο κοιτώντας δεξιά κι αριστερά πριν δώσουν οδηγίες σε κάποιον που ρωτούσε ποια κατεύθυνση να ακολουθήσει. Μέχρι τότε νόμιζα ότι ήταν χαρακτηριστικό μόνο του παππού μου. Σήμερα νιώθω τυχερός που τον έχω ηχογραφημένο, χωρίς να το ξέρει, να τραγουδάει έναν αμανέ. Είναι λίγο φάλτσος, αλλά στο τέλος αφήνει έναν αναστεναγμό “Αχ, βαϊ βαϊ βαϊ…”.

 

Η Αγγέλα.

Επισήμως συστηνόταν Αγγελική και είχε ταλέντο στην… κουζίνα. Δεν ήταν μόνο η μυρωδιά και η γεύση των φαγητών, αλλά και η ικανότητά της να παρέχει επαρκείς μερίδες για όλους όσους κάθονταν στο τραπέζι της, ακόμα και για τους απρόσμενους επισκέπτες, με ελάχιστη ποσότητα φαγητού. Υποστήριζε φανατικά πως τα φαγητά δεν έχουν συνταγή και πως μόνο τη στιγμή που φτιάχνεις κάτι “ε, κανονίζεις…” τι και πόσο θα βάλεις.

Η γιαγιά η Αγγέλα ήταν από την Αλάγια και ήταν πάντα πειραχτήρι. Δεν άφηνε κανέναν σε ησυχία και της άρεσε να τραβά το ενδιαφέρον. Δε θα ξεχάσω πως όταν, έφηβος, προσπαθούσα να μάθω κιθάρα με κοιτούσε με συνωμοτικό ύφος και μου έλεγε αστειευόμενη: “Κοίτα να μάθεις γρήγορα να παίζεις, για να πάμε τα Χριστούγεννα να πούμε τα κάλαντα στο τραίνο. Εσύ να έχεις την κιθάρα και εγώ το καπέλο…”.

 

Πλέον δεν έχω “ζωντανούς δεσμούς” με τη μικρασιατική καταγωγή μου, τουλάχιστον όχι με τη στενή έννοια του όρου. Κουβαλάω όμως εικόνες, γεύσεις, μυρωδιές και ήχους. Κουβαλάω συμπεριφορές και αντιδράσεις στο DNA μου, που με αναγκάζουν να κουνάω τις πιπεριές προσπαθώντας να ακούσω τον ήχο τους, να υποκύπτω στον πειρασμό του φρέσκου βουτύρου στα γλυκά και να αφήνω αναστεναγμούς όποτε ακούω ήχο από σαντούρι. Με κάνουν ακόμα να περνάω τον περισσότερο χρόνο μου στην κουζίνα. Όχι μόνο μαγειρεύοντας, αλλά κάνοντας σχεδόν ό,τιδήποτε, διαβάζοντας, συζητώντας, ακόμα και γράφοντας αυτό το κείμενο. Αυτό το κείμενο που προσπαθεί να καλύψει την ανάγκη να εκφράσω την ευγνωμοσύνη που νιώθω απέναντι στους μικρασιάτες προγόνους, καθώς και στους γονείς μου, τους ανθρώπους που μου χάρισαν τη θαυμάσια εμπειρία-περιπέτεια που λέγεται ζωή.

 

May the Force b with u…

papet

26 Μαρτίου 2007 Posted by | Διάφορα | 3 Σχόλια

Έκτακτο Δελτίο Ειδήσεων

Παρουσιαστής: Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι… Διακόπτουμε την κανονική ροή του προγράμματός μας για να σας μεταδώσουμε μια έκτακτη είδηση. Το γεγονός σχολιάστηκε έντονα από την αντιπολίτευση που μίλησε για αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης και πρόωρες εκλογές, ενώ λίγο αργότερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος πέρασε στην αντεπίθεση κατηγορώντας τα υπόλοιπα κόμματα για έλλειψη πολιτικής θέσης και άκρατο λαϊκισμό.

Στο στούντιο έχουμε κοντά μας τον κύριο Ανδρέου, πρόεδρο των συνδικαλιστών…

 

Ανδρέου: Καλησπέρα…

 

Παρουσιαστής: …τον υπουργό της κυβέρνησης κύριο Βασιλείου…

 

Βασιλείου: Καλησπέρα σας…

 

Παρουσιαστής: …τη βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης κυρία Γεωργίου…

 

Γεωργίου: Καλησπέρα και από εμένα…

 

Παρουσιαστής: …και τον κύριο Δημητρίου, εκπρόσωπο των φοιτητών…

 

Δημητρίου: Καλησπέρα…

 

Παρουσιαστής: Ξεκινώντας από εσάς κύριε Ανδρέου, θα ήθελα να μου πείτε την άποψή σας σχετικά με το θέμα…

 

Ανδρέου: Αυτό που θα ήθελα να πω εγώ, εκ μέρους όχι μόνο των συνδικαλιστών αλλά και όλων των εργαζομένων είναι πως όλοι μας κοροϊδεύουν και…

 

Δημητρίου: Πες τα Χρυσόστομε…

 

Βασιλείου: Ε, όχι και πες τα… Τι πράγματα είναι αυτά…;

 

Παρουσιαστής: Κύριε Δημητρίου σας παρακαλώ! Και εσείς κύριε Ανδρέου…

 

Γεωργίου: Μα τί;;; Φιμώνετε και τον κόσμο τώρα; Καλείτε ανθρώπους να έρθουν στην εκπομπή σας και δεν τους αφήνετε να μιλήσουν;

 

Παρουσιαστής: Κυρία Γεωργίου, προσπαθούμε να…

 

Ανδρέου: Μα αφήστε με να ολοκληρώσω…

 

Βασιλείου: Δεν έχετε επιχειρήματα, δεν έχετε επιχειρήματα…

 

Δημητρίου: Υπάρχουν έγγραφα και μαρτυρίες… και δεν πρόκειται να το ανεχτούμε αυτό…

 

Γεωργίου: Ακούτε κύριε Βασιλείου; Ακούτε; Σας είχαμε προειδοποιήσει…

 

Βασιλείου: Ο κόσμος έχει κριτήριο… Δεν παρασύρεται από τις φωνές σας κυρία Γεωργίου!

 

Παρουσιαστής: Σας παρακαλώ, σας παρακαλώ…

 

Όλοι μαζί: ^%$23@#$…^&@$%^^$!@!

 

Παρουσιαστής: Σε αυτό το σημείο κυρίες και κύριοι επιστρέφουμε στην κανονική ροή του προγράμματός μας. Για οποιεσδήποτε εξελίξεις θα σας ενημερώσουμε με έκτακτα δελτία ειδήσεων. Χαίρετε…

 

 

Απορία τηλεθεατή μετά από ένα δεκάλεπτο γεμάτο φωνές, ύβρεις, ασυναρτησίες και θόρυβο ενός “έκτακτου” (με την έννοια του υπέροχου;) δελτίου ειδήσεων: Για ποιο πράγμα μιλούσαν (!?) όλοι αυτοί; Ποιο ήταν το περιστατικό για το οποίο διεκόπη το πρόγραμμα; Ποια ήταν η είδηση; Τί έγινε εδώ ρε παιδιά;

 

May the Force b with u…

papet

20 Μαρτίου 2007 Posted by | Διάφορα | 5 Σχόλια

-Πάρε Πέντε… -Στα μούτρα σου!

Τρίτη και 13 σήμερα και μετά από “τρατάρισμα καυτής πατάτας” από τον aerosol, συμμετέχω στο παιχνίδι της αποκάλυψης πέντε χαρακτηριστικών μου σημείων. Πάμε να δούμε…

 

Τριαντάρης, έγγαμος, άτεκνος, καθηγητής πληροφορικής, με σπουδές στην Επιστήμη Η/Υ, τη Γνωσιακή Επιστήμη και την Επεξεργασία Φυσικού Λόγου, ύψους 1.81m, βάρους 80Kg, πρασινομάτης, οικονομικά ανεξάρτητος, υγιής, πωλείται σε τιμή ευκαιρίας.

 

Είμαι παμφάγο. Λόγω μικρασιατικής καταγωγής αρέσκομαι σε “βαριές” γεύσεις. Παρ’ όλα αυτά τρέφομαι κυρίως με μουσική. Με όλα τα είδη. Ανεξαιρέτως. Είπαμε, παμφάγο.

 

Ντύνομαι σα δεκαεφτάχρονος των αρχών της δεκαετίας του ’90. Οι Dr. Marten’s αρβύλες, τα μαύρα T-Shirts και τα μακριά μαλλιά προσελκύουν, αρκετά συχνά, ενοχλημένα βλέμματα. Αρνούμαι πεισματικά να φορέσω γραβάτα.

 

Τα αντιφατικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μου, συντελούν στη διατήρηση των ισορροπιών στην καθημερινή μου ζωή. Έντονα κυκλοθυμικός, ίσως και εκ πεποιθήσεως ή από συνήθεια. Υψηλότατο IQ και χαμηλότατο EQ. Εξαιρετικά ευαίσθητος και υπερβολικά σκληρός με όλους και με όλα, ταυτόχρονα! Με αξιοσημείωτα ισχυρή μνήμη και άπειρη αφηρημάδα. Και ο κατάλογος συνεχίζεται…

 

Δεν έχω σαφές στίγμα. Δεν ανήκω σε κανένα πολιτικό χώρο, δεν έχω αγαπημένη ποδοσφαιρική ομάδα, δεν έχω προβλέψιμες αντιδράσεις. Γενικώς δεν…

 

Με τη σειρά μου προ(σ)καλώ όποιον έχει τη διάθεση να παίξει αυτό το παιχνίδι. Έτσι κι αλλιώς για, έστω και σε κλίμακα, (ψευδο)ψυχανάλυση πας μόνος σου, δε σε πάνε άλλοι.

 

Προτείνω ακόμα μια νέα αλυσίδα από δημοσιεύσεις που ο καθένας να περιγράφει ένα όνειρο που έχει δει και θα ήθελε να το μοιραστεί με τους υπόλοιπους… Προσωπικά δεσμεύομαι να το εφαρμόσω σύντομα.

 

May the Force b with u…

papet

13 Μαρτίου 2007 Posted by | Just Bloggin' | 5 Σχόλια

Αγαπημένο μου ημερολόγιο…

 Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

 

Χάνω το δυισμό μου. Παλιά είχα καλό – κακό, ωραίο – άσχημο, λάθος – σωστό, αλήθεια – ψέμα, Ολυμπιακό – Παναθηναϊκό, αριστερά – δεξιά, θεό – διάβολο και το παγωτό ήταν κρέμα ή σοκολάτα.

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

 

Ο Τζόναθαν Κόου, στο “Σπίτι του Ύπνου” (σελ.215) γράφει “Η πολιτική δεν με ενδιαφέρει, δυστυχώς. Αριστερά και δεξιά έχουν γίνει έννοιες χωρίς νόημα. Ο καπιταλισμός αποδείχτηκε ακατανίκητος και αργά ή γρήγορα η ζωή των ανθρώπων θα διέπεται εξ ολοκλήρου από τις τυχαίες διακυμάνσεις της αγοράς”. Ξέρω, βαθιά μέσα μου, πως τυχαία γράφω εδώ.

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

 

Ο Σαββόπουλος τραγουδούσε “Κι εμείς που αριστερίσαμε, ποιο τάχα ήταν το λάθος; Εφιάλτης ήταν το είδωλο, αλήθεια όμως το πάθος”. Δε έχω πλέον εφιάλτες. Ούτε όνειρα..

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

 

Είδα παίχτες να αλλάζουν φανέλες, προπονητές τα λόγια τους, χέρια να αλλάζουν χαρτονομίσματα. Είδα και φίλους μου να αλλάζουν ομάδα. Εγώ την έχασα. Βρήκα μια Α.Ε. Στη θέση της.

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

 

Άκουσα για νέες θρησκείες, οι παλιές χάσαν την αίγλη τους. Οι καινούριες δεν έχουν έτσι κι αλλιώς. Το μόνο κουσούρι που μου άφησαν είναι μια ξεφτισμένη αίσθηση ιερότητας. Γενικώς. Και κάνα δυο κουβέντες περί ηθικής.

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

 

Τα παγωτατζίδικα έβγαλαν καινούριες γεύσεις… που αμυδρά θυμίζουν παγωτό. Τώρα διαβάζω τη συσκευασία για να πιέσω τη γλώσσα μου να νιώσει.

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

 

Δεν έχω πια ιδεολογίες πιστέψω, δεν έχω πια -ισμούς να ακολουθήσω. Τα διαχωριστικά όρια γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα. Τελικά να που κάτι καταφέραμε. Καταργήσαμε τα σύνορα.

 

May the Force b with u…

papet

12 Μαρτίου 2007 Posted by | Διάφορα | 3 Σχόλια

Το Μικρό Χαριτωμένο Χαμηλό Χαμομηλάκι και το Γαϊδουράγκαθο

Μια φορά κι έναν καιρό, στην άκρη ενός πευκοδάσους, ζούσε ένα μικρό χαριτωμένο χαμηλό χαμομηλάκι. Τα φύλλα του ήταν πολλά. Δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να τα μετρήσει. Ποιος ο λόγος άλλωστε; Ήταν οι πρώτες μέρες της άνοιξης και είχε καλύτερα πράγματα να κάνει. Παρατηρούσε τα πουλιά και τις πεταλούδες που χόρευαν γύρω του, μύριζε τα αρώματα που έρχονταν από το δάσος και χαμογελούσε με τον αέρα που έκανε τα αγριόχορτα να του γαργαλάνε τα πόδια.

 

Στο ίδιο μέρος, λίγα εκατοστά πιο μακριά, ζούσε ένα γαϊδουράγκαθο. Ήταν ψηλό, με δυνατό κορμό, κοφτερά αγκάθια και ένα μεγάλο μωβ λουλούδι. Η αλήθεια είναι πως έδειχνε -και ήταν- πολύ επιβλητικό. Στεκόταν αγέρωχο και έδειχνε να χαίρεται τη θέση του, ψηλότερα από όλα τα υπόλοιπα φυτά της περιοχής. Ήταν όμως ψηλομύτικο και σκληρός χαρακτήρας. Η σχέση του με τα υπόλοιπα φυτά δεν ήταν καλή. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε να το συμπαθήσουν έτσι όπως ήταν γεμάτο σαρκασμό και έτοιμο να ειρωνευτεί οποιονδήποτε για το παραμικρό;

 

Μια φορά, το μικρό χαριτωμένο χαμηλό χαμομηλάκι, όταν διασταυρώθηκαν για πρώτη φορά τα βλέμματα τους, του είπε χαμογελαστά : “Καλημέρα φίλε μου…”. Αντί να απαντήσει, το γαϊδουράγκαθο τινάχτηκε επιδέξια και εκτόξευσε ένα μικρό αγκάθι του προς το χαμομηλάκι, καταφέρνοντάς του ένα μικρό σκίσιμο σε ένα από τα φυλλαράκια του.

 

“Αααχ! Αυτό πόνεσε…” διαμαρτυρήθηκε το χαμομηλάκι.

 

“Ας πρόσεχες!…” του είπε αυστηρά το γαϊδουράγκαθο. “…που να σε δω έτσι όπως είσαι άσχημο και μπασμένο”. Και λύθηκε στα γέλια.

 

Ο καιρός περνούσε και το γαϊδουράγκαθο πείραζε συνεχώς το μικρό χαριτωμένο χαμηλό χαμομηλάκι. “Χα χα χα… Πως είσαι έτσι;”, “Πάλι θα αφήσεις να σου πάρουνε τη γύρη; Κορόιδο…”.

 

Καυχιόταν ακόμα για τον εαυτό του: “Εγώ είναι ψηλό, όμορφο και δυνατό. Κανείς δεν τολμάει να τα βάλει μαζί μου. Τα δυνατά αγκάθια μου θα τον κάνουν να το μετανιώσει…”

 

Το μικρό χαριτωμένο χαμηλό χαμομηλάκι δεν παραπονιόταν. Η αλήθεια ήταν πως ακόμα και αυτά τα πειράγματα του γαϊδουράγκαθου ήταν η μοναδική ένδειξη πως κάποιος πρόσεχε ότι υπήρχε. Τα υπόλοιπα φυτά δεν του έδιναν σημασία και σπάνια το άκουγαν όποτε μίλαγε επειδή ήταν πολύ χαμηλό και ντροπαλό.

 

Τις νύχτες, το μικρό χαριτωμένο χαμηλό χαμομηλάκι σκεφτόταν τρόπους για να απαντήσει στις προσβολές του γαϊδουράγκαθου και την αδιαφορία των άλλων. Δεν το έκανε όμως ποτέ, κι ας είχε έτοιμες τις απαντήσεις. Κάποιες φορές μόνο τις συλλογιζόταν για να μη νιώθει τόσο άσχημα όταν το σχολίαζαν. Έτσι κυλούσαν οι μέρες στην άκρη του μακρινού πευκοδάσους.

 

Μια μέρα, τη στιγμή που το γαϊδουράγκαθο επιδιδόταν στην αγαπημένη του ασχολία, το πείραγμα των υπολοίπων, συνέβη κάτι το απρόβλεπτο. Δυο άνθρωποι, που πέρναγαν από εκεί κοντά σταμάτησαν και άρχισαν να συζητούν. Ο ένας από αυτούς ξαφνικά κοίταξε επίμονα το γαϊδουράγκαθο, λες και καταλάβαινε την οδύνη που προκαλούσε στα άλλα φυτά, και με μια γρήγορη κίνηση το ξερίζωσε επιδέξια.

 

“Καλά έκανες…” είπε ο άλλος άνθρωπος, “θα έβγαζε κανένα μάτι εκεί…”.

 

Αφού κουβέντιασαν λίγο ακόμα, οι άνθρωποι έφυγαν. Τότε έπεσε σιωπή. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που είχε συμβεί. Το άλλοτε παντοδύναμο και μισητό γαϊδουράγκαθο βρισκόταν πεταμένο και άψυχο πάνω στα αγριόχορτα.

 

Από εκείνη τη μέρα τα πάντα άλλαξαν. Γελιέται όμως όποιος νομίζει πως το μικρό χαριτωμένο χαμηλό χαμομηλάκι ήταν ευτυχισμένο. Αν και τα πειράγματα του γαϊδουράγκαθου το ενοχλούσαν και το έκαναν να νιώθει άσχημα, ήταν τα τελευταία λόγια που του είχε απευθύνει κανείς.

 

Το μικρό χαριτωμένο χαμηλό χαμομηλάκι ένιωθε μοναξιά. Σα να μη έφτανε αυτό, ο καιρός είχε περάσει και ένιωθε πως γερνούσε. Ο κορμός του πια δεν το βαστούσε με την ίδια δύναμη, τα φύλλα του είχαν αρχίσει να χάνουν την παλιά τους φρεσκάδα… Ήξερε πως το τέλος του δεν ήταν μακριά. Στενοχωριόταν. Δεν είχε κανέναν να μοιραστεί τις σκέψεις του, κανέναν να γελάσει ή έστω να καυγαδίσει. Έτσι μέρα με τη μέρα μαραινόταν ακόμα πιο πολύ.

 

Ο καιρός είχε πια ζεστάνει αρκετά. Ένα πρωί, το μικρό χαριτωμένο χαμηλό χαμομηλάκι ένιωθε πως εκείνο ήταν το τελευταίο του πρωινό. Ευχήθηκε λοιπόν με όλη του τη δύναμη να γίνει ένα θαύμα. Να του δοθεί η ευκαιρία να μιλήσει. Είχε κάτι σημαντικό να πει. Όμως τι; Δε θυμόταν πια. Το χαμομηλάκι κοίταξε κουρασμένα δυο μικρά παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι που είχαν καθήσει κοντά του και απολάμβαναν τον ήλιο. Αχ, ας μπορούσε να τους μιλήσει, ας μπορούσαν να το ακούσουν…

 

Με αυτές τις σκέψεις πέρασε η ώρα και ήρθε το μεσημέρι… Κάποια στιγμή, το χαμομηλάκι είδε το κορίτσι που καθόταν κοντά του να δίνει ένα φιλί στο μικρό αγόρι και να φεύγει. Πριν προλάβει να σκεφτεί τίποτα, το αγοράκι γύρισε προς το μέρος του, κοίταξε το μικρό χαριτωμένο χαμηλό χαμομηλάκι και το πήρε στα χέρια του.

 

Λίγες στιγμές πριν παραδώσει την ψυχή του, το χαμομηλάκι ένιωσε να βγαίνουν τα φυλλαράκια του ένα – ένα και άκουσε μια αγορίστικη φωνή να λεει: “Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά…μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά…”

 

Μια φορά κι έναν καιρό, στην άκρη ενός πευκοδάσους, ζούσε ένα μικρό χαριτωμένο χαμηλό χαμομηλάκι. Τα φύλλα του ήταν επτά.

 

May the Force b with u…

papet

5 Μαρτίου 2007 Posted by | Παραμύθια | 9 Σχόλια

CopyPaste = CopyRight ???

Κάποια από τα κείμενα που υπάρχουν εδώ δεν είναι καινούργια Ορισμένα έχουν δημοσιευτεί παλιότερα στο διαδίκτυο, είναι όμως όλα γραμμένα από τον υπογράφοντα.

 

Γιατί το λέω αυτό; Κάποια στιγμή, θέλοντας να τεστάρω πόσο γρήγορα ενημερώνονται οι μηχανές αναζήτησης, έψαξα για ένα πρόσφατα δημοσιευμένο κείμενό μου, βάζοντας ως φράση-κλειδί τον τίτλο του. Το κείμενο βρέθηκε σε δύο ιστοσελίδες οι οποίες όμως μου ήταν άγνωστες! Ακολούθησα τις συνδέσεις και ανακάλυψα ότι δύο διαφορετικοί άνθρωποι είχαν δημοσιεύσει το κείμενο ως δικό τους! Στη μια εκ των περιπτώσεων είχαν τροποποιηθεί μία ή δύο φράσεις, στην άλλη είχε γίνει απλώς αντιγραφή. Φυσικά η υπογραφή είχε μεταβληθεί.

 

Το συγκεκριμένο κείμενο το είχα δημοσιεύσει πριν ένα χρόνο περίπου σε ένα forum το οποίο όμως δεν έχει διατηρήσει τις σελίδες αυτές μέχρι σήμερα. Παρ’ όλα αυτά το κείμενο συνέχισε να υπάρχει σε αποθηκευμένες σελίδες των μηχανών αναζήτησης. Έτσι, δύο κυρίες, η μία το καλοκαίρι, η άλλη πριν από ένα μήνα περίπου, θεώρησαν ότι δεν είναι κακό, ούτε επίφοβο να το παρουσιάσουν ως δικό τους.

 

Δεν επικοινώνησα μαζί τους, ούτε και σκοπεύω. Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να βγει τίποτα. Δεν έχει καν σημασία αφού και εκείνες και εγώ γνωρίζουμε τι έχει συμβεί. Άντ’ αυτού θα ήθελα να εκφράσω εδώ τα συναισθήματα και τις σκέψεις που μου προκάλεσε το περιστατικό. Έτσι:

 

1) Κολακεύτηκα. Ως γνήσιο φιλάρεσκο ον, χάρηκα που τα λόγια μου άρεσαν σε κάποιους. Τους άρεσαν μάλιστα τόσο, ώστε όχι μόνο να τα αναφέρουν αλλού, αλλά και να τα υιοθετήσουν. Φαντάζομαι πως όταν κάποιος παρουσιάζει κάτι (ως) δικό του δημοσίως, αντιλαμβάνεται ότι αυτό έχει επίδραση στην εικόνα του. Μωρέ μπράβο. Χρησιμοποιούν τα κείμενά μου ως “Ενισχυτικά Εικόνας”; Πολύ μου αρέσει αυτό…

 

2) Προσγειώθηκα. Ανεξάρτητα από τα όσα γράφω πιο πάνω, αντιλαμβάνομαι ότι τα κείμενά μου, ούτε εξαιρετικά είναι, ούτε διαθέτουν μαγικές ιδιότητες. Αντιθέτως είναι συνήθως απλά έως απλοϊκά, αποδίδουν ιδέες που προφανώς δεν είμαι ο πρώτος που σκέφτηκε (αλήθεια, ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι τα λόγια του είναι προϊόν παρθενογένεσης;) αλλά αντίθετα μπορούν αρκετά εύκολα να χαρακτηριστούν λαϊκά και κοινά. Όχι, δεν καβάλησα ακόμη το καλάμι…

 

3) Στενοχωρήθηκα. Πόσο δύσκολο ήταν δηλαδή να μου στείλουν ένα email ζητώντας μου άδεια αναδημοσίευσης; Δε δαγκώνω, ούτε είμαι επαγγελματίας ώστε να πληρώνομαι γι’ αυτό. Φυσικά και θα τους την έδινα.

 

4) Συνήλθα. Δεν μπορώ να έχω απαίτηση από τον καθένα να με ψάχνει και να μου ζητάει άδεια για κάθε ασήμαντο κειμενάκι.

 

5) Εκνευρίστηκα. Θα μπορούσαν τουλάχιστον να έχουν διατηρήσει την υπογραφή μου. Προσωπικά τουλάχιστον έτσι κάνω όποτε αναφέρω λόγια άλλων. Ακόμα κι αν δε θυμάμαι την προέλευσή τους, δηλώνω πάντοτε ρητά ότι είναι αγνώστου προελεύσεως για εμένα. Φυσικά θεωρώ απαράδεκτη την πράξη των εν λόγω κυριών να βάλουν το όνομά τους από κάτω…

 

6) Απογοητεύτηκα. Αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι οι ενέργειες αυτού του είδους δεν περιορίζονται μόνο στα κείμενά μου, σε στίχους και μουσικές τραγουδιών ή σε κώδικες προγραμμάτων, αλλά επεκτείνονται σε όλες τις πτυχές της ζωής πολλών ανθρώπων. Ανθρώπων που ακόμα και εξωδιαδικτυακά φαντάζομαι πως υιοθετούν αντίστοιχες συμπεριφορές.

 

Πλέον αδιαφορώ. Συνεχίζω ακάθεκτος. Απλά φαντάζομαι πως την επόμενη φορά που θα βρεθώ αντιμέτωπος με τέτοιου τύπου περιστατικό, στο πρόσωπό μου θα σχηματιστούν στιγμιαία όλες οι εκφράσεις που αποδίδουν τις καταστάσεις που περιέγραψα πριν. Μετά θα συνεχίσω.

 

May the Force b with u…

papet

2 Μαρτίου 2007 Posted by | Just Bloggin' | 5 Σχόλια