papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Αλήθειες και Ψέμματα

Η υποκειμενική αλήθεια συναντάται όταν ένα περιστατικό μπορεί να αμφισβητηθεί ως προς την εγκυρότητα αλλά ΚΑΙ τη σφαιρικότητά του. Αποτελεί δηλαδή υποκειμενική αλήθεια το ότι το 1821 εξεγέρθηκαν οι έλληνες με ΕΘΝΙΚΗ επανάσταση εναντιών των Τούρκων κατακτητών. …Για ρωτήστε πως αντιλαμβάνονται την ίδια ιστορία από την άλλη μεριά του Αιγαίου… Όμως, η υποκειμενική αλήθεια δεν είναι κατ’ ανάγκη λανθασμένη ερμηνεία άλλου προσώπου, αλλά απλώς μια προσωπική άποψη. Πιστεύω για παράδειγμα (για τον εαυτό μου) ότι είμαι γενναίος, αλλά όταν βρίσκομαι σε μια δύσκολη κατάσταση κάνω την… κότα. Το θέμα μάλιστα της υποκειμενικότητας επεκτείνεται σχεδόν σε όλα τα ζητήματα που είναι ποσοτικά (και συγκριτικά).

 

Ερ: Ποιά είναι η καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα όλων των εποχών;

Απ: Είναι κάτι πολύ σχετικό… πότε γεννήθηκες, ποιές ομάδες έχεις παρακολουθήσει, πόσα ξέρεις για ποδόσφαιρό κλπ. (όχι Αλέξανδρε, όχι αυτή που νομίζεις -αν και για εσένα μπορεί όντως να αποτελεί αλήθεια!-)

 

Ερ: Ο αριθμός 50.000 είναι μεγάλος ή μικρός;

Απ: Από μόνος του είναι απλά αριθμός (αντικειμενικά). Αν πρόκειται για μηνιαίο μισθό σε ευρώ είναι τεράστιος, αν αναφέρεται σε πλυθισμό κράτους μηδαμινός…

 

Εδώ κλείνω το θέμα της αντικειμενικής και υποκειμενικής αληθειας (από τη μεριά μου) γιατί υπάρχει κάτι που με απασχολεί περισσότερο και είναι για εμένα το πιο σημαντικό… Δεν έχει να κάνει με το αν λες αλήθεια ή όχι, αλλά πόση αλήθεια λες…

 

Είναι κοινό μυστικό ότι μπορείς να μιλάς για ώρες, να απαντάς με απόλυτη ειλικρίνεια σε ερωτήσεις, αποκρύπτοντας όμως στοιχεία…(προσπαθήστε να θυμηθείτε και θα απορήσετε με το πόσες φορές έχετε ακούσει ή έχετε πει μισές αλήθειες) και αυτό δεν είναι αλήθεια, ούτε αντικειμενική ούτε υποκειμενική… είναι και τα δύο.

 

Φτάνουμε τότε ίσως να πούμε πως για ένα θέμα, αλήθειες υπάρχουν πολλές (καμμιά φορά και συγκρουόμενες), αλλά πραγματικότητα (που θα όφειλε να είναι το σύνολο των αληθειών) δεν μπορεί να υπάρξει (λόγω του ατελούς των συστημάτων βλ. -πάλι- Θεώρημα μη Πληρότητας του Goedel)

 

Πώς μπορώ λοιπόν να αποδεχτώ κάτι ως αληθινό όταν ξέρω πως δεν μπορώ να δω την πραγματικότητα; Κατά την προσωπική μου άποψη ΔΕΝ μπορώ! Μπορώ όμως αν θέλω να “πιστέψω” σε κάτι, να υιοθετήσω μια πεποίθηση και καθ’ υπέρβαση να χαρακτηρίσω ως αλήθειες και ψέμματα μόνο πολύ μικρές ενότητες στοιχείων (και πάλι με την έννοια του μικρού να είναι σχετική -λόγω σύμβασης για πρακτικούς λόγους-) και σε καμμία περίπτωση σύνθετα θέματα και καταστάσεις…

 

Ωραία όλα αυτά, θα πει κανείς, αλλά πολύ θεωρητικά για να ισχύουν. Στην πράξη τί συμβαίνει;

Η απάντηση, φαντάζομαι, κρύβεται στην ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση του καθ’ ενός ξεχωριστά. Η στάση μας, κάποιες φορές είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική και αντιπροσωπευτική της προσωπικότητάς μας. Θυμάμαι περιστατικό σε μικρή τάξη του δημοτικού που πλέκεται η εξής στιχομυθία (στο περίπου) με τη δασκάλα μου, μια μέρα που ήμουν αδιάβαστος:

 

Δασκάλα: Θα μας πεις μάθημα;

papet: Όχι

Δασκάλα: Δε διάβασες εχτές;

papet: Όχι

Δασκάλα: Ήσουν άρρωστος;

papet: Ναι

Δασκάλα: Τί είχες;

papet: Με πόναγε το αυτί μου και είχα πυρετό.

 

Το σημαντικό στο θέμα είναι ότι ΔΕΝ είπα ψέμματα. Όμως ο πόνος ήταν ελαφρύς και ο πυρετός απλά δέκατα… Σίγουρα θα μπορούσα να έιχα διαβάσει…

 

Και για να το θέσουμε και πιο επιστημονικά «οφείλουμε» να θεωρήσουμε κάθε «επιστημονική ανακάλυψη» απλά ως υποψία κι ένδειξη…

Δυστυχώς (ή ευτυχώς) ολόκληρο το οικοδόμημα της επιστήμης, δεν μπορεί να θεωρηθεί παρά ένα ατελές, προσεγγιστικό κατασκεύασμα που ενδέχεται με διαφορετικά μέτρα από τα ήδη γνωστά να είναι εντελώς μα εντελώς λανθασμένο…

 

Εξηγούμαι…

Ακόμα και τα μαθηματικά, που θεωρούνται βάση της επιστημονικής σκέψης «υποφέρουν» από το εξής απλό πρόβλημα: Βασίζονται σε κάποιες παραδοχές (τα λεγόμενα αξιώματα) τα οποία δεν μπορούν να αποδειχτούν και υποκειμενικά αποδεχόμαστε (επαναλαμβάνω, χωρίς να μπορούμε να αποδείξουμε κάτι) ότι είναι σωστά και αληθινά… Αν φυσικά κάποιο από αυτά αποδειχτεί ότι είναι ψεύτικο, τότε… ξεχάστε όλα αυτά που ξέρατε (σχεδόν)!!!

 

-εν οίδα ότι ουδέν οίδα-;;; Ξέρω και ‘γω;

 

May the Force b with u…

papet

28 Φεβρουαρίου 2007 Posted by | Διάφορα | 2 Σχόλια

Η Υπεράσπιση του Sex

Κατά καιρούς διαβάζω άρθρα ή ακούω ανθρώπους που μιλούν με απαξίωση για το sex. Βασικό τους επιχείρημα είναι ότι δεν αξίζει καθόλου αν δε νιώθεις κάτι παραπάνω και ονομάζεσαι «ερωτευμένος». Διακυρρήσουν συχνά ότι ο έρωτας, προσφέροντας πνευματική επικοινωνία και ψυχική ολκλήρωση καθιστά ανούσιο, περιττό και άχρηστο το «σκέτο sex».

 

Οι σκέψεις που παρατίθενται εδώ είναι απλά προβληματισμοί και όχι κατ’ ανάγκη οι προσωπικές απόψεις του υπογράφοντος. Το βασικό θέμα αυτού του κειμένου είναι η υπεράσπιση της αξίας μιας ανθρώπινης διαδικασίας και τίποτα άλλο…

 

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αν εξετάσουμε το sex μόνο του:

1) Αποτελεί μια απόλυτα φυσική και (ακόμα και μόνο γι’ αυτό) θεμιτή διαδικασία.

2) Είναι συνήθως ευχάριστο (δεν αναφέρομαι σε ακραίες καταστάσεις).

3) Ναι, έστω κι από μόνο του προκαλεί ευφορία ακόμα κι όταν έχει τελειώσει ως διαδικασία.

4) Όχι, δεν είναι βρώμικο! Ούτε μπορεί εύκολα να γίνει (εκτός πάλι από ξεχωριστές περιπτώσεις).

5) Έχει χτυπηθεί πολύ, κι όμως αντέχει. Και επειδή υπερασπιζόμαστε τους αδυνάτους είμαστε με το μέρος του (καλά, εδώ πλάκα κάνω -σχεδόν-).

6) …

 

Οφείλω επίσης να αναφέρω πως με εκνευρίζουν περιπτώσεις όπου διάφοροι, πίσω από το πρόσχημα του «υπέρτατου έρωτα», της σοβαροφάνειας και του ψευδοπουριτανισμού (κατά την άποψή μου βέβαια και μόνο), όχι απλά απορρίπτουν (μόνο στα λόγια μήπως;) το sex, αλλά εμμέσως το δυσφημίζουν και υποθάλπτουν το αίσθημα της ενοχής για όποιον το διαπράττει.

 

Φτάνοντας στα άκρα, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο έρωτας δεν υφίσταται καν, να υποστηρίξει ότι πρόκειται απλά για πρόσχημα και αφορμή για sex ή κοινωνικό κατασκεύασμα που ουδεμία σχέση έχει με ό,τιδήποτε φυσικό, αλλά απλώς δανείζεται τις αρετές του αισθήματος της αγάπης και τις χάρες της ηδονής του sex ώστε να παρουσιάσει ένα ελκυστικό πρόσωπο. Έτσι, ο έρωτας δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση που το μόνο που καταφέρνει είναι να προσανατολίσει τον άνθρωπο από τις φυσικές του λειτουργίες και αξίες.

 

Κάπου εδώ κλείνω, αφήνοντας το κείμενο αυτό ημιτελές, επειδή φοβάμαι το Woody Allen που είναι κρυμμένος σε μια γωνία του μυαλού μου και περιμένει να επιτεθεί…

 

May the Force b with u…

papet

27 Φεβρουαρίου 2007 Posted by | Διάφορα | 4 Σχόλια