papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Καλή αντάμωση παλιόφιλε

Στο φίλο που βιάστηκε να φύγει κι έτσι έλειπε απ’ το γάμο μου…

 

Ο άνθρωπος φεύγει από τη ζωή ακριβώς όπως έρχεται. Χωρίς επιλογή, χωρίς δικαίωμα να το μετανιώσει. Ακόμα και η αυτοκτονία δεν είναι στο χέρι του, κι ας πιστεύουν ορισμένοι το αντίθετο. Ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, ας το χωνέψουμε αυτό. Όλοι μας, λίγο ή πολύ, αργά ή γρήγορα, εξοικειωνόμαστε με την ιδέα του θανάτου μας. Αυτό που προσωπικά με δυσκολεύει όμως, είναι η ιδέα του θανάτου των άλλων. Αυτό που φοβάμαι περισσότερο απ’ όλα είναι ο θάνατος των κοντινών μου ανθρώπων. Πρόκειται για μια από τις περιπτώσεις εκείνες όπου ο εγωισμός μου διογκώνεται υπέρμετρα και με κάνει να εύχομαι να πεθάνω πριν από αυτούς. Θέλεις αδυναμία, αναισθησία, φυγοπονία ή απλή αμηχανία; Κάποιο βαθιά θαμμένο “θέλω”, ένα ένστικτο ίσως, αντιτίθεται σε οποιαδήποτε λογική σκέψη και μου επιβάλει να αρνηθώ την ιδέα ότι ενδέχεται να θρηνήσω δικούς μου ανθρώπους. Έλα όμως που τα γεγονότα με προλαβαίνουν και βρίσκομαι να μετράω χαμένους φίλους, γνωστούς και συγγενείς…

 

Πριν προλάβω να θρηνήσω καλά καλά, κάτι ευχάριστο συμβαίνει, κάποια εκδήλωση της ζωής που συνεχώς δείχνει να ανανεώνεται. Ένας γάμος, μια γέννηση, η (έστω και προσωρινή) νίκη απέναντι σε κάποια ασθένεια… Ο κυνισμός μου φουντώνει όταν προσπαθώ να συγκρίνω την ένταση ευχάριστων και δυσάρεστων αναμνήσεων. Αδυνατώ να βρω διαφορά. Και τα δύο είδη είναι εξ’ ίσου έντονα. Παραιτούμαι. Δε βρίσκω την άκρη. Συνειδητοποιώ τη σημαντικότητα του θανάτου. Ο θάνατος δίνει αξία στη χαρά της γέννησης. Της γέννησης που τον αντικαθιστά. Της γέννησης κάποιου που λίγο αργότερα θα πεθάνει.

 

Αντιλαμβάνομαι τον κύκλο. Δεν περιμένω τίποτα από αυτόν. Δεν ελπίζω να αλλάξει. Ούτε φοβάμαι όμως. Πλέον τον απολαμβάνω κι αναζητώ τις εντάσεις του. Κι όσο πάει…

 

 

May the Force b with u…

papet

3 Οκτωβρίου 2006 Posted by | Διάφορα | 1 σχόλιο