papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Flashback vs Flushback

Ενώ λοιπόν ψάχνω για ένα αρχείο στον υπολογιστήρα, αναθεματίζοντας τη μνήμη μου, που με προδίδει, έρχεται η στιγμή που το παίρνω απόφαση, ότι θα χρειαστεί να καταφύγω στο πρόγραμμα αναζήτησης αρχείων του λειτουργικού συστήματος. Ξέρω, ή τουλάχιστον έτσι λέω στον εαυτό μου, πως αν δεν υπήρχε η πίεση, θα το έβρισκω στα σίγουρα, αλλά το άρθρο για τις κυψέλες των κεραιών κινητής τηλεφωνίας χρειάζεται να βρεθεί άμεσα… Ανοίγω το πρόγραμμα, πληκτρίζω «κυψέλες» (υποθέτω πως αρκεί) στο πεδίο αναζήτησης, περιμένω λίγο και…

«Δύσμετρον.doc»; Τί είναι αυτό; Ποιά είναι η σχέση του με τις κυψέλες και πώς στο καλό βρέθηκε σε φάκελο με πολύ προσωπικά κείμενα; Θέλω να το διαβάσω. Μου παίρνει ελάχιστα δευτερόλεπτα να θυμηθώ ότι είναι οι στίχοι από ένα τραγούδι που είχα γράψει μικρός. Λίγα ακόμα για να θυμηθώ ότι ήταν το πρώτο μου τραγούδι. Μια ή δύο φράσεις για να θυμηθώ τη μελωδιά. Δυο, τρεις ακόμα για να επαναφέρω την εικόνα και την αίσθηση της βραδιάς που το είχα σκαρώσει.

Χαμογελάω, αναλογιζόμενος το πόσο σπουδαίο κατόρθωμα μου φαινόταν τότε, πόσο ασήμαντο και ανάξιο λόγου σήμερα. Παρ’ όλα αυτά το διαβάζω ξανά, πιο προσεχτικά αυτή τη φορά. Αρχίζω να θυμάμαι. Ανακαλύπτω ξανά τις εικόνες πίσω από τις φράσεις, θυμάμαι το αληθινό περιστατικό που κρύβεται πίσω από κάθε στροφή. Συνειδητοποιώ ότι, ενώ οι στίχοι είναι αδιάφοροι, το κείμενο ως σύνολο είναι ένα πρώτης τάξεως ψυχογράφημα του δεκαεπτάχρονου εαυτού μου.

Τρίτη ανάγνωση. Ξαναζώ τις στιγμές. Της εμπειρίας, της συγγραφής,  της πρώτης ερμηνείας. Νιώθω τα συναισθήματα. Αναρωτιέμαι αν ήταν πράγματι έτσι και τότε, ή αν το μυαλό και ο χρόνος βοηθούν ώστε να «στρογγυλέψουν οι γωνίες», να ωραιοποιηθούν τα συναισθήματα, να δείχνουν πιο δραματικά τα συμβάντα.

Αποφασίζω πάραυτα. Πετάω τις αισθήσεις, «είστε άχρηστες ψεύτρες» λέω από μέσα μου, κρατάω τις σκέψεις, τις αναμνήσεις και το ίδιο το κείμενο. Αστραπιαία και σχεδόν φωναχτά, δηλώνω στον εαυτό μου ότι το άρθρο για την κινητή τηλεφωνία μπορεί να περιμένει.

Αρπάζω την κιθάρα. Στην πρώτη προσπάθεια ψάχνω τις συγχορδίες, στη δεύτερη διορθώνω λάθη. «Πώς πήγαινε η εισαγωγή»; Η τρίτη φορά είναι ολόσωστη. Μπαίνω στον πειρασμό να «διορθώσω» το τραγούδι αλλάζοντας λίγες λέξεις ή ελαφρώς τη μελωδία. Ντρέπομαι και μόνο που το σκέφτηκα. Κάνοντάς το θα ένιωθα σαν επικίνδυνος, κουτοπόνηρος νηπιαγωγός που «πειράζει» τις ζωγραφιές των μαθητών του που παίρνουν μέρος σε κάποιο διαγωνισμό…

Η σκέψη μου χάνεται, ξεχνιέται. Παρελθόν. Ξαναγυρίζω, για λίγο ή μήπως όχι; Το κρατάω ή πάει για πέταμα; Ξέρω την απάντηση εκ των προτέρων. Δεν υπάρχει ερώτηση, μόνο οι στίχοι από ένα εφηβικό τραγουδάκι. Τους παραθέτω εδώ, τιμής ένεκεν.

Δύσμετρον

Πανάκριβες σκέψεις τρυπούν το μυαλό μου,
κανένας δεν ξέρει ποιος φταίει γι’ αυτή τη σιωπή

Φοβάμαι το πλήθος κι εσύ είσαι ένας μύθος
που φτιάχτηκε για να προσέχει αυτούς που αγαπούν

Τα λόγια της καρδιάς σου τα ‘χεις ξεχασμένα
σε κυψέλες του μυαλού σου μικρές
Νοσταλγείς τα όνειρά σου με μάτια βουρκωμένα
δεν μπορείς όμως να ζεις πια στο χτες

Χορεύεις τη νύχτα, φλερτάρεις το χρόνο,
τον μαγεύεις κι εκείνος ξεχνιέται για πρώτη φορά

Η ανάσα θεριεύει, το μυαλό ταξιδεύει,
μια φωνή σου ζητάει βοήθεια από μέσα βαθιά

Τα λόγια της καρδιάς σου τα ‘χεις ξεχασμένα
σε κυψέλες του μυαλού σου μικρές
Νοσταλγείς τα όνειρά σου με μάτια βουρκωμένα
δεν μπορείς όμως να ζεις πια στο χτες

Η πόλη, γεμάτη μ’ αγάπη και μίσος,
δε θέλει να έχει ευθύνη για τίποτα πια

Κι εγώ νιώθω κάτι για σένα, μα ίσως
να φταίει για όλα η παραμυθένια σου ματιά

Τα λόγια της καρδιάς σου τα ‘χεις ξεχασμένα
σε κυψέλες του μυαλού σου μικρές
Νοσταλγείς τα όνειρά σου με μάτια βουρκωμένα
δεν μπορείς όμως να ζεις πια στο χτες

May the Force b with u…

papet

Advertisements

20 Νοεμβρίου 2008 Posted by | Διάφορα | 1 σχόλιο