papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Ρατσιστικό

Άνθρωποι. Σκεπτόμενα όντα, εξ’ ορισμού λοιπόν ανώτερα με εξελικτικούς όρους. Σπέρνουν διαρκώς κατασκευάσματα υλικά και μη, όπως αυτό το κείμενο. Έχουν την ψευδαίσθηση του κυρίαρχου είδους στον πλανήτη. Κυριαρχία κατ’ επίφαση. Πλάσματα δέσμια της σάρκας τους σε σώματα ευάλωτα. Αυτοσυντήρηση και διαιώνιση του είδους βασικές αδικαιολόγητες προτεραιότητες. Προσπάθεια αναίτια και καταδικασμένη έτσι κι αλλιώς. Ιοί και κατσαρίδες μάλλον θα ζήσουν περισσότερο, αν αυτό έχει κάποια σημασία. Πληθώρα ενστίκτων εντόνων μεν, καταπιεσμένων δε.

Εκεί έρχεται η σκέψη να τροφοδοτήσει την ηλιθιότητα. Στην τελευταία υποκλίνομαι και έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη. Γνώση βασισμένη σε αυθαίρετους ισχυρισμούς προερχόμενη πάντα από την υπόθεση της ανάγκης την οποία επιδιώκει να εξυπηρετήσει. Παράγονται διαρκώς νοητικές δομές για να εξηγήσουν και να λύσουν δήθεν προβλήματα. Ζώα κοινωνικά αλλά με το ζόρι. Ο καθένας χρειάζεται να ανήκει ώστε να είναι αποδεκτός. Χυδαία ομαδοποίηση. Προσπαθεί λοιπόν να ξεχωρίσει και να αποταχθεί από το πρόστυχο σύνολο που μόνος δημιούργησε. Μια ομάδα για την οποία πάσχισε και αλλοιώθηκε ώστε να γίνει μέλος της και να μην αποβληθεί. Η τάση για κυριαρχία κάνει την εμφάνισή της.

Ισχύς. Ανελέητο και αδιάκοπο κυνήγι εξουσίας παρόν από τα απλούστερα παιδικά παιχνίδια μέχρι τις πιο σύνθετες περιπτώσεις επικοινωνίας. Είναι η αίσθηση ικανότητας και δύναμης επιβολής το στοιχείο που αντικαθιστά την από καιρό ευνουχισμένη παρόρμηση ενώ ταυτόχρονα απαλύνει τα συμπτώματα από την έλλειψή της. Εμφανίζεται δε, κυρίως λόγω αδεξιότητας, στην επαφή με ασθενέστερα ή πιο αδιάφορα πλάσματα, ενίοτε όμως και σε οικεία εξ ου και ασφαλή πρόσωπα.

Ανθρώπινες σχέσεις. Η διαστρέβλωση του όντος υποχρεώνει τις φυσικές βουλές να παραμένουν εγκλωβισμένες και να εμφανίζονται σπάνια αλλά ανεξέλεγκτα, σε στιγμές αδυναμίας και έλλειψης αυτοσυγκράτησης. Το ιδανικό περιβάλλον για κάτι τέτοιο μοιάζει να είναι πλασματικοί νοητικοί χώροι, κατασκευάσματα της φαντασίας, η μη εξωτερίκευση όμως της πράξης υποβαθμίζει την αποτελεσματικότητά της. Τελευταίο καταφύγιο λοιπόν οι κοντινοί συνάνθρωποι, ιδιώς αυτοί με παρόμοια αντιληπτική ικανότητα. Αυτό το χαρακτηριστικό απαιτείται ώστε να δικαιολογηθεί το άμετρο της εκδήλωσης, να υπάρξει κατανόηση, να δοθεί συγχώρεση και τελικά αποδοχή. Αποδοχή όμως τίνος; Ενός ψήγματος ανθρώπινης ύπαρξης που κατάφερε να διασωθεί από ένα πλάσμα που παρμόρφωσε τόσο τον εαυτό του μέχρι να γίνει αγνώριστο, αφύσικο και απεχθές.

Κι όλα αυτά γιατί; Για λίγες δεκάδες κιλά λάσπης. Ένοχος κύριε δικαστά.

 

May the Force b with u…
papet

Advertisements

6 Αυγούστου 2012 Posted by | Διάφορα | 3 Σχόλια