papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Αφιέρωση

Σε όσους επι-βάλλουν τη δημοκρατία.

Τους αφιερώνω τις προθέσεις: προς, ανά, κατά, διά, από…

 

May the Force b with u…

papet

Advertisements

23 Ιουνίου 2008 Posted by | Διάφορα | 4 Σχόλια

Ο μπαρμπα-Manager

Είναι πολύ μεγάλος για να δημιουργήσει κάτι από την αρχή. Πολύ μικρός για να τα παρατήσει και να συνταξιοδοτηθεί. Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως πωλητής σε μεγάλη επιχείρηση της εποχής. Οι ικανότητές και οι γνωριμίες του τον έκαναν να ξεχωρίσει γρήγορα από τους υπόλοιπους. Σήμερα είναι διευθυντής πωλήσεων ή έχει τη δικιά του μικρή επιχείρηση και στο παρελθόν, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, είχε εξαιρετικές επιτυχίες. «Οι καιροί βέβαια είναι δύσκολοι…» αλλά αυτός συνεχίζει να στέκεται αξιοπερπώς σε ένα «…έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον». Κάτι σημαντικό: Αν και είναι κοινό μυστικό ότι κοκκορεύεται για ανύπαρκτα κατορθώματα ή μεγαλοποιεί επιτυχή γεγονότα, ουδείς αμφισβητεί την πείρα του.

Το πρόβλημα είναι ότι ο μπαρμπα-manager δε συνειδητοποιεί τις αλλαγές που έχουν επέλθει με το πέρασμα των χρόνων. Έχει την εντύπωση, και δε δέχεται μύγα στο σπαθί του γι’ αυτό, ότι οι τακτικές και τα τεχνάσματα που επιτυχώς χρησιμοποίησε στο παρελθόν, μπορούν κάλλιστα να εφαρμοστούν και σήμερα.

Ένα άλλο σημείο στο οποίο πάσχει, είναι η διαχείρηση ανθρώπινου δυναμικού. Είναι αλήθεια πως δεν έχει επαρκείς βάσεις για κάτι τέτοιο, είναι όμως από απρόθυμος έως ανίκανος να ακολουθήσει έστώ και τις βασικές αρχές της λειτουργίας ομάδων.

Έχω πολύ καιρό να συναντήσω κάποιον τυπικό μπαρμπα-manager. Εδώ και χρόνια δεν έχω επαφές με την «πιάτσα». Η απόσταση όμως μου δίνει τη δυνατότητα να δω καθαρά την άρνησή του να ακούσει, την επιθυμία να επαναπαυθεί στις -παραφουσκωμένες- δάφνες του και πάνω από όλα τον ανομολόγητο φόβο του ότι έχει ξεπεραστεί και δε βρίσκεται πια σε ακμή.

Ο μπαρμπα-manager, μου είναι ταυτόχρονα τόσο συμπαθής, όσο και αντιπαθής. Όπως και ο απόγονός του, ο νεο-ελληνάρας.

 

May the Force b with u…

μπαρμπα-papet

 

ΥΓ. Όταν κάποιος ακούει την έκφραση «…ο Χ χαλάει την πιάτσα…», λογικό δε θα ήταν να καταλάβει ότι ο Χ κάνει κάτι λιγότερο καλά από τους άλλους και έτσι αμαυρώνει την εικόνα τους; Γιατί πρακτικά όλοι μας καταλαβαίνουμε το αντίθετο; Και το χειρότερο, γιατί δε μας ξενίζει ούτε μας ενοχλεί;

19 Ιουνίου 2008 Posted by | Πλακίτσα | Σχολιάστε

Υπέρ Πίστεως

Στην αρχή βρίσκεται η ελπίδα. Ίσως όχι η ίδια η ελπίδα αλλά η ανάγκη ύπαρξής της. Πάντα υπάρχει μια ανάγκη που ζητάει να καλυφθεί. Τότε έρχεται το προϊόν, το αγαθό προς κατανάλωση. Για να γίνει αποδεκτό και να έχει απήχηση ντύνεται με μορφή και παίρνει όνομα. Έπειτα είναι η σειρά των πωλητών να κάνουν τη δουλειά τους. Το πρόβλημα είναι ότι οι πωλητές δεν ικανοποιούν την ανάγκη. Απλώς υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν τη λύση στο πρόβλημα.

Ας το κάνουμε πιο συγκεκριμένο.

Υποθέτω ότι έχω άγνοια. Ούτε καν γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρος. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι να γνωρίζω, το υποθέτω όμως, έστω και αξιωματικά.

Η άγνοια μου προκαλεί ανασφάλεια. Η ασφάλεια πάλι είναι πολύ σημαντική στην πυραμίδα των αναγκών του Maslow, πρώτη μετά τις βασικές βιολογικές ανάγκες. Γι’ αυτό προσπαθώ να την καλύψω. Δεν είμαι βέβαιος ότι μπορώ. Μπορώ τουλάχιστον να ελπίζω;

Να την η ελπίδα που κάνει την εμφάνισή της, ειδικά τώρα που τη χρειάζομαι πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Πώς θα ξέρω ότι υπάρχει ελπίδα; Δεν το ξέρω ούτε αυτό. Μπορώ όμως να το πιστεύω.

Πίστη. Εξαιρετικό αγαθό. Έχει αποδεδειγμένα μεγάλη δύναμη και μπορεί να κάνει τα αδύνατα δυνατά. Αυτό είναι το βασικό συστατικό του προϊόντος. Η πίστη δίνει κουράγιο, καταπολεμά φοβίες και ανάλογα με την έντασή της μπορεί ακόμα και να θεραπεύσει. Ίσως η έκφραση φανεί αναδρομική αλλά πιστεύω ακόμα και στις ιαματικές δυνατότητες της πίστης. Αρκεί να είναι ακλόνητη, σταθερή.

Με σκοπό να εξασφαλιστεί κατά το δυνατόν η σταθερότητα της πίστης, σκέφτηκαν κάποιοι να της δώσουν σαφή και μόνιμα χαρακτηριστικά. Όφειλε λοιπόν η πίστη να τυποποιηθεί. Έτσι δημιουργήθηκε η έννοια της θρησκείας. Φτιάχτηκαν τότε κανόνες εναρμονισμένοι με τον τόπο, την εποχή και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων. Νιώθω, ότι οι κανόνες αυτοί, πολύ συχνά αποτελούν καταπληκτικές συμβουλές και κατευθυντήριους άξονες μιας «ωραίας» και «ενάρετης», με όλη τη σημασία των όρων, ζωής. Οι όποιες διαφοροποιήσεις στους κανόνες μεταξύ ομάδων πληθυσμών οδήγησαν στη διαμόρφωση των θρησκευμάτων.

Συστάθηκαν σιγά σιγά διάφορες εταιρείες με τη μορφή εκκλησιών, οι οποίες επέδειξαν αξιοσημείωτη οργάνωση και φαινομενική πειθαρχεία στους κανόνες της θρησκείας. Μεγαλώνοντας, οι εκκλησίες, όπως και κάθε επειχείρηση, προσπάθησαν να επεκταθούν ώστε να μην κλείσουν, σύμφωνα με το γνωστό νόμο της αγοράς. Η επέκταση όμως απαιτεί πόρους. Για την αύξηση λοιπόν των εσόδων στρατολογήθηκαν πωλητές.

Οι εκπρόσωποι των εκκλησιών είδαν ότι ο λόγος τους δεν ήταν πάντα αρκετός και έτσι, κατέφυγαν στη διαφήμιση κυρίως υπό τη μορφή θαυμάτων. Τί κι αν τα θαύματα δεν ήταν πάντα αληθινά; Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Η νέα γενιά πωλητών μάλιστα ακολουθεί όλες τις οδούς του σύγχρονου marketing.

Φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, κοινωνικά happenings -λέγε με πανηγύρι-, κουτσομπολιό, επικοινωνιακά παιχνίδια, έντονη παρουσία σε ΜΜΕ, «πόλεμος» με άλλες ανταγωνιστικές εκκλησίες, εφεύρεση θαυματουργών οσίων και εικόνων, κατηχητικά φυτώρια «τσικό», προπαγάνδα στα σχολεία…

Όλα με την υπενθύμιση του φόβου της τιμωρίας και με μοναδικό αληθινό στοιχείο την πίστη. Και αυτή όμως ως εμπορεύσιμο προϊόν με brand name.

 

Σημείωση 1: Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι στην εκκλησία τους οποίους πραγματικά θαυμάζω και θεωρώ πρότυπα προς μίμιση. Νομίζω πως ειδοποιός διαφορά τους με τους υπόλοιπους είναι ότι αυτοί πιστεύουν πραγματικά.

Σημείωση 2: Τα παραπάνω είναι σκέψεις που μου δημιουργήθηκαν μετά την επίσκεψή μου σε «ανερχόμενο» μοναστήρι το οποίο διέθετε στους επισκέπτες μικρά κομμάτια από χαρτόνι ως προστατευτικά για το κερί που στάζει. Το θέμα είναι ότι τα χαρτονάκια είχαν τυπωμένο πάνω τους το λογότυπο (ναι, λογότυπο και μάλιστα ψευτοβυζαντινής -κιτς- αισθητικής) του μοναστηριού με την επωνυμία σε εισαγωγικά. Στην αρχή, όταν πρωτοείδα τα χαρτάκια πάνω σε ένα τραπέζι νόμιζα πως είναι χαρτοπετσέτες από ταβέρνα του τύπου ΕΞΟΧΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ “Ο ΣΤΕΛΑΡΑΣ”. Ύστερα γέλασα. Αργότερα το πήρα πιο σοβαρά το θέμα…

 

May the Force b with u…

papet

4 Ιουνίου 2008 Posted by | Διάφορα | 2 Σχόλια