papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Υπέρ Πίστεως

Στην αρχή βρίσκεται η ελπίδα. Ίσως όχι η ίδια η ελπίδα αλλά η ανάγκη ύπαρξής της. Πάντα υπάρχει μια ανάγκη που ζητάει να καλυφθεί. Τότε έρχεται το προϊόν, το αγαθό προς κατανάλωση. Για να γίνει αποδεκτό και να έχει απήχηση ντύνεται με μορφή και παίρνει όνομα. Έπειτα είναι η σειρά των πωλητών να κάνουν τη δουλειά τους. Το πρόβλημα είναι ότι οι πωλητές δεν ικανοποιούν την ανάγκη. Απλώς υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν τη λύση στο πρόβλημα.

Ας το κάνουμε πιο συγκεκριμένο.

Υποθέτω ότι έχω άγνοια. Ούτε καν γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρος. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι να γνωρίζω, το υποθέτω όμως, έστω και αξιωματικά.

Η άγνοια μου προκαλεί ανασφάλεια. Η ασφάλεια πάλι είναι πολύ σημαντική στην πυραμίδα των αναγκών του Maslow, πρώτη μετά τις βασικές βιολογικές ανάγκες. Γι’ αυτό προσπαθώ να την καλύψω. Δεν είμαι βέβαιος ότι μπορώ. Μπορώ τουλάχιστον να ελπίζω;

Να την η ελπίδα που κάνει την εμφάνισή της, ειδικά τώρα που τη χρειάζομαι πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Πώς θα ξέρω ότι υπάρχει ελπίδα; Δεν το ξέρω ούτε αυτό. Μπορώ όμως να το πιστεύω.

Πίστη. Εξαιρετικό αγαθό. Έχει αποδεδειγμένα μεγάλη δύναμη και μπορεί να κάνει τα αδύνατα δυνατά. Αυτό είναι το βασικό συστατικό του προϊόντος. Η πίστη δίνει κουράγιο, καταπολεμά φοβίες και ανάλογα με την έντασή της μπορεί ακόμα και να θεραπεύσει. Ίσως η έκφραση φανεί αναδρομική αλλά πιστεύω ακόμα και στις ιαματικές δυνατότητες της πίστης. Αρκεί να είναι ακλόνητη, σταθερή.

Με σκοπό να εξασφαλιστεί κατά το δυνατόν η σταθερότητα της πίστης, σκέφτηκαν κάποιοι να της δώσουν σαφή και μόνιμα χαρακτηριστικά. Όφειλε λοιπόν η πίστη να τυποποιηθεί. Έτσι δημιουργήθηκε η έννοια της θρησκείας. Φτιάχτηκαν τότε κανόνες εναρμονισμένοι με τον τόπο, την εποχή και τον τρόπο ζωής των ανθρώπων. Νιώθω, ότι οι κανόνες αυτοί, πολύ συχνά αποτελούν καταπληκτικές συμβουλές και κατευθυντήριους άξονες μιας «ωραίας» και «ενάρετης», με όλη τη σημασία των όρων, ζωής. Οι όποιες διαφοροποιήσεις στους κανόνες μεταξύ ομάδων πληθυσμών οδήγησαν στη διαμόρφωση των θρησκευμάτων.

Συστάθηκαν σιγά σιγά διάφορες εταιρείες με τη μορφή εκκλησιών, οι οποίες επέδειξαν αξιοσημείωτη οργάνωση και φαινομενική πειθαρχεία στους κανόνες της θρησκείας. Μεγαλώνοντας, οι εκκλησίες, όπως και κάθε επειχείρηση, προσπάθησαν να επεκταθούν ώστε να μην κλείσουν, σύμφωνα με το γνωστό νόμο της αγοράς. Η επέκταση όμως απαιτεί πόρους. Για την αύξηση λοιπόν των εσόδων στρατολογήθηκαν πωλητές.

Οι εκπρόσωποι των εκκλησιών είδαν ότι ο λόγος τους δεν ήταν πάντα αρκετός και έτσι, κατέφυγαν στη διαφήμιση κυρίως υπό τη μορφή θαυμάτων. Τί κι αν τα θαύματα δεν ήταν πάντα αληθινά; Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Η νέα γενιά πωλητών μάλιστα ακολουθεί όλες τις οδούς του σύγχρονου marketing.

Φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, κοινωνικά happenings -λέγε με πανηγύρι-, κουτσομπολιό, επικοινωνιακά παιχνίδια, έντονη παρουσία σε ΜΜΕ, «πόλεμος» με άλλες ανταγωνιστικές εκκλησίες, εφεύρεση θαυματουργών οσίων και εικόνων, κατηχητικά φυτώρια «τσικό», προπαγάνδα στα σχολεία…

Όλα με την υπενθύμιση του φόβου της τιμωρίας και με μοναδικό αληθινό στοιχείο την πίστη. Και αυτή όμως ως εμπορεύσιμο προϊόν με brand name.

 

Σημείωση 1: Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι στην εκκλησία τους οποίους πραγματικά θαυμάζω και θεωρώ πρότυπα προς μίμιση. Νομίζω πως ειδοποιός διαφορά τους με τους υπόλοιπους είναι ότι αυτοί πιστεύουν πραγματικά.

Σημείωση 2: Τα παραπάνω είναι σκέψεις που μου δημιουργήθηκαν μετά την επίσκεψή μου σε «ανερχόμενο» μοναστήρι το οποίο διέθετε στους επισκέπτες μικρά κομμάτια από χαρτόνι ως προστατευτικά για το κερί που στάζει. Το θέμα είναι ότι τα χαρτονάκια είχαν τυπωμένο πάνω τους το λογότυπο (ναι, λογότυπο και μάλιστα ψευτοβυζαντινής -κιτς- αισθητικής) του μοναστηριού με την επωνυμία σε εισαγωγικά. Στην αρχή, όταν πρωτοείδα τα χαρτάκια πάνω σε ένα τραπέζι νόμιζα πως είναι χαρτοπετσέτες από ταβέρνα του τύπου ΕΞΟΧΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ “Ο ΣΤΕΛΑΡΑΣ”. Ύστερα γέλασα. Αργότερα το πήρα πιο σοβαρά το θέμα…

 

May the Force b with u…

papet

Advertisements

4 Ιουνίου 2008 Posted by | Διάφορα | 2 Σχόλια