papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Και σήμερα…

Μείνε μαζί μου και τούτο το βράδυ
ελπίδα μου μόνη σ’ αυτή τη ζωή
Γυρεύει η ψυχή μου ακόμα ένα χάδι
μήπως μπορέσει να βρει το γιατί

Περνάνε τα χρόνια, τα πρόσωπα αλλάζουν,
η θλίψη μου όμως εδώ, σταθερή
Κοιτώ στον καθρέφτη, τα μάτια μου μοιάζουν
πολύ γερασμένα, μα νιώθω οργή

Η μέρα φεύγει και δε γυρνάει,
έρχεται η νύχτα και χάνω το φως
Ο κόσμος μακριά σαστισμένος κοιτάει,
χαλάω τη ζωή μου και νιώθω μικρός

Γυρίζω τη νύχτα μονάχος στους δρόμους
και ψάχνω να βρω το σωστό γιατρικό
Κρυμμένη η αλήθεια μου όμως στους υπονόμους,
αρχίζει ξανά τον τρελό της χορό

Μου δίνει η κιθάρα μου μια μελωδία,
μα ξέρω είναι σάπιος κι αυτός ο ρυθμός
Φωτιά στο μυαλό, στην καρδιά μου ανταρσία
Ξεχνάω και πάλι ποιος είναι ο σκοπός

May the Force b with u…

papet

ΥΓ. Πρόκειται για τους στίχους ενός τραγουδιού που έγραψα όταν υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία. Τους θυμήθηκα χωρίς προφανή λόγο. Σήμερα τους αφιερώνω στους στρατιώτες και σε όσους υπηρετούν …γενικώς.

Advertisements

30 Νοεμβρίου 2007 Posted by | Στίχοι και Στιχάκια | 2 Σχόλια

Δηλητηρίων Εγκώμιο

Η θλίψη είναι ένα πολύ παράξενο φυτό, αναρριχητικό μου φαίνεται. Ριζώνει μέσα σε ψυχές πολύ βαθιά και δυνατά, τόσο που ενώνεται και γίνεται ένα σώμα με αυτές.  Παρ’ όλα αυτά είναι πολύ ευαίσθητο φυτό και τα μέλη του ιδιαίτερα λεπτά και εύθραυστα. Αρκεί ένα μικρό, ανεπαίσθητο άγγιγμα για να σπάσει ένα της κλωναράκι. Γι αυτό, προσπαθώντας να διασφαλίσει την επιβίωσή της, αναπτύσσεται μαζικά φτιάχνοντας ιστούς που στο σύνολό τους είναι πολύ δύσκολο να προσβληθούν αποτελεσματικά.
Στην προσπάθειά της συχνά καλύπτει πλήρως την οικοδέσποινα ψυχή, δίνοντας την αίσθηση πως υπάρχει αυτόνομα. Πρόκειται για μια παρενέργεια, αποτέλεσμα υπερβάλλοντος ζήλου, μιας που ο πραγματικός σκοπός που έχει είναι να προστατεύσει και να αναδείξει την τροφό της.
Έχει ένα πολύ όμορφο λουλούδι η θλίψη, τη μελαγχολία. Ένα λουλούδι μωβ με βελούδινα πέταλα. Η μελαγχολία στέκεται εκεί, μόνη της, όταν όλοι έχουν φύγει, χαϊδεύοντας μια ψυχή που αλλιώς θα πονούσε. Είναι ασφαλές καταφύγιο και πιστός σύντροφος παρ’ όλο που δηλώνει μοναχικός τύπος.
Αντίθετα, η μαμά θλίψη, φέρεται σαφώς πιο κοινωνικά. Απλώνει τα κλωνάρια της σε παρακείμενες ψυχές, μοιράζει το βάρος και την οξύτητα του πόνου και προσφέρει απλόχερα την αίσθηση της αλληλεγγύης.
Η θλίψη και η μελαγχολία συνεργάζονται αρμονικά, κάνοντας υποφερτές ακόμα και τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Η θλίψη αναλαμβάνει τις πρώτες βοήθειες προβάλλοντας στενοχώρια αντί για φρίκη, ενώ η μελαγχολία, σε ρόλο νοσοκόμας εξασφαλίζει την ομαλή επούλωση των πληγών.

Τα φάρμακα είναι δηλητήρια, αυτό ισχύει. Αρκεί να μην τα βλέπουμε μόνο έτσι.

May the Force b with u…

papet

20 Οκτωβρίου 2007 Posted by | Διάφορα | 4 Σχόλια

Save the planet…

…kill yourself.

ΧΑ ΧΑ ΧΑ…

15 Οκτωβρίου 2007 Posted by | Just Bloggin' | 3 Σχόλια

Τα Ρητά, οι Εξηγήσεις και η Τελευταία Λέξη, του Ποιητή

Ρητά, γνωμικά και αποφθέγματα. Συχνά πυκνά έρχονται και μας χτυπούν την πόρτα. Τις περισσότερες φορές τα προσπερνάμε συμφωνώντας ή χλευάζοντάς τα. Άλλοτε πάλι, τους δίνουμε περισσότερη σημασία από όση θα τους έδινε ποτέ ακόμα και αυτός που πρώτος τα είπε ή τα έγραψε.

Τί είναι τελικά αυτές οι φράσεις; Απόσταγμα σοφίας και βαθιάς γνώσης της ζωής ή απλώς εύηχα και εντυπωσιακά ευφυολογήματα; Το να μπεί κανείς σε μια τέτοια διλημματική διαδικασία απαιτεί γνώσεις και ικανότητες που υπογράφων αντιλαμβάνεται πως δεν έχει. Έχει όμως την έντονη επιθυμία να σχολιάσει ορισμένες από αυτές τις φράσεις, ελπίζοντας να μη θεωρηθεί η πράξη του αυτή υπεροπτική. Κάθε άλλο. Να τις αντιμετωπίσει με σεβασμό και αίσθηση του μέτρου.

Μέσα από μια αρκετά μακροσκελή λίστα λοιπόν που έπεσε στα χέρια μου, ξεχώρισα ορισμένες φράσεις που μου προκάλεσαν όχι απλά το ενδιαφέρον αλλά και μία σχεδόν ενστικτώδη αντίδραση. Την επιθυμία να τις εξηγήσω, ώστε να κατανοήσω καλύτερα το νόημά τους.

Πνευματική Ιδιοκτησία: Ένα λάθος επίθετο για ένα λάθος ουσιαστικό. (Harlan Cleveland)
Όσον αφορά στο επίθετο, είναι απορίας άξιο με πόσο ηχηρές λέξεις μπορούμε να μιλάμε για μια απλή, ίσως και τυχαία, αναδιάταξη ήδη γνωστού υλικού. Όσο για το ουσιαστικό, απλά πείτε στα μυρμήγκια ότι το χώμα που έφτιαξαν το σπίτι τους σας ανήκει. Δείξτε επίσης τους αντίστοιχους τίτλους σε αγριόχορτα και μικροοργανισμούς. Δεν μπορούν παρά να τους αποδεχτούν.

Αν εγώ πάρω ένα καρφί και το καρφώσω στον τοίχο, θα λέω ότι έκανα έργο; Δηλαδή τί; Ότι χάλασα τον τοίχο; (Στρατηγός Μακρυγιάννης)
Χμ, γιατί όχι; Εκτός της προφανούς εικαστικής παρέμβασης, το κάρφωμα αποτελεί έργο υποδομής. Ίσως εκεί κρεμάσουμε κουδούνια.

Αυτό που η κάμπια θεωρεί θάνατο εμείς το λέμε πεταλούδα. (Salvator Dali)
Το sex και η βία πουλάνε πολύ, πόσο μάλλον ο θάνατος. Αυτό το ξέραμε. Αυτό που δεν ξέραμε είναι η ομορφιά του.

Ο καλύτερος τρόπος για να ξεφορτωθείς έναν πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν. (Oscar Wilde)
…είναι επίσης και ο λόγος αυτού εδώ του κειμένου.

Η Ιστορία παίζεται την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα. (Karl Marx)
Αυτό άντε πες το σε μια γυναίκα που την έχουν βιάσει. Εκτός κι αν η επανάληψη παίζεται στα δικαστήρια. Όσον αφορά στην πολιτική ιστορία τώρα, παίρνοντας τη δημοκρατία για παράδειγμα, πείτε μου ποια θα προτιμούσατε να ζήσετε; Την τραγωδία ή τη φάρσα; Ιδού η απορία.

Διγαμία είναι να έχεις μια παραπανίσια σύζυγο. Μονογαμία είναι το ίδιο. (Oscar Wilde)
Διπλάσια θέλω, σε σχέση με όσα έχω, και έχω, συγκριτικά με όσα χρειάζομαι. Είμαι άπληστος είπατε;

Η εκπαίδευση είναι θαυμάσιο πράγμα, αλλά καλό είναι να θυμόμαστε κάπου κάπου ότι, από αυτά που αξίζει να μάθει κανείς, τίποτα δεν μπορεί να διδαχτεί. (Oscar Wilde)
Ίσως, θείε Oscar, αυτό να συμβαίνει επειδή το σύνολο όσων πραγματικά αξίζει κανείς να μάθει λέγεται παιδεία. Μπορεί πάλι να είναι κάτι άλλο… Δεν ξέρω. Άμα μάθω όμως θα σου πω…

Δεν μπορείς να διδάξεις τίποτα στον άνθρωπο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τον βοηθήσεις να ανακαλύψει αυτό που έχει μέσα του. (Galileo Galilei)
Είναι επίσης ευτύχημα και ατυχία μαζί, το ότι τις περισσότερες φορές δεν ξέρεις ούτε εσύ. Ευτύχημα, μιας και στην αντίθετη περίπτωση θα ήταν δύσκολο να αποφύγεις το ρόλο του κριτή και ατυχία γιατί τον δυσκολεύεις, κάποιες φορές, να βρει το δρόμο του.

Και οι λέξεις φλέβες είναι, αίμα τρέχει μέσα τους (Γιάννης Ρίτσος)

May the Force b with u…
papet

19 Σεπτεμβρίου 2007 Posted by | Διάφορα | 4 Σχόλια

Καλοκαιρινές Διακοπές 2008

Ο Ορέστης κι ο Νικόλας ήταν συνεργάτες και με τον καιρό έγιναν και φίλοι. Κάποια στιγμή συζήτησαν το ενδεχόμενο να περάσουν μαζί τις διακοπές τους σε κάποιο νησί. Αρχικά το σχέδιο προέβλεπε να πάνε μαζί με τις κοπέλες τους, όμως η τύχη τα έφερε έτσι και χώρισαν και οι δύο λίγο πριν το καλοκαίρι. Αποφάσισαν τότε να πάνε μόνοι τους. Ούτως ή άλλως είχαν προπληρώσει το ξενοδοχείο και τα εισιτήρια. Που ξέρεις άλλωστε; Μπορεί εκεί να έβρισκαν την πραγματική ή έστω την επόμενη εκλεκτή της καρδιάς τους.
Έτσι κι έγινε. Την τελευταία μάλιστα εργάσιμη μέρα τους, το έσκασαν από το γραφείο και λίγο νωρίτερα, ώστε να προλάβουν να ετοιμαστούν για την αναχώρηση που είχαν προγραμματίσει για την επόμενη κιόλας μέρα.
Το ταξίδι τους ήταν σχετικά καλό με εξαίρεση κάποιες στομαχικές διαταραχές του Νικόλα, προφανώς λόγω υπερβολικής κατανάλωσης γρανίτας με γεύση φράουλα (12 ποτήρια σε 3 ώρες) από το μπαρ του πλοίου.
Φτάνοντας στο ξενοδοχείο αποφάσισαν να πάρουν έναν υπνάκο γιατί κανείς τους δεν είχε κοιμηθεί αρκετά το προηγούμενο βράδυ από την προσμονή για το ταξίδι.
Ο Νικόλας ξύπνησε νωρίτερα. Άφησε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα του δωματίου του Ορέστη και κατέβηκε στην παραλία φορώντας ένα τεράστιο ψάθινο καπέλο και κρατώντας μια εξίσου μεγάλη τσάντα παραγεμισμένη με διάφορα σχετικά και άσχετα. Φτάνοντας στην αμμουδιά έστρωσε την ψάθα του, πασαλείφτηκε με μπόλικο αντηλιακό και αφού έβγαλε αρκετά πλαστικά κουβαδάκια, φτυάρια και τσουγκράνες από την τσάντα του, βάλθηκε να σκάβει στη νοτισμένη άμμο και να φτιάχνει ένα κάστρο. Οι υπόλοιποι λουόμενοι τον κοίταζαν στην αρχή με έκπληξη και μετά με απορία. Δεν του μίλησε όμως κανείς. Αυτός ο παράξενος τύπος με το τεράστιο καπέλο φαινόταν βαθιά προσηλωμένος στο έργο του. Μάλλον δεν είχε όρεξη για κουβέντες. Ούτε κι εκείνοι άλλωστε.
Λίγο αργότερα έφτασε στην παραλία και ο Ορέστης. Μόλις είδε το φίλο του σάστισε, ξεπέρασε όμως γρήγορα το σοκ, τον πλησίασε με σταθερά και γρήγορα βήματα και του μίλησε αυστηρά, με εμφανή όμως την απορία στον τόνο της φωνής του:
– Νικόλα!!!
– Ορέστη; Ήρθες;
– Τι κάνεις;;;
– Καλά, ευχαριστώ, εσύ;
– Δε μου λες, τρελάθηκες; Τι καμώματα είναι αυτά; Εμείς υποτίθεται πως ήρθαμε εδώ για να βρούμε γυναίκες και εσύ κυκλοφορείς σαν απροσάρμοστος και παίζεις με την άμμο…
– ΔΕΝ παίζω… Απλώς παρουσιάζω μια άλλη πτυχή του χαρακτήρα μου, έτσι… πιο ευαίσθητη, πιο χαρούμενη και αθώα… Άλλωστε έχει πέραση… Την πρόσεξες τη μελαχρινή με το μαύρο μαγιώ πώς με κοιτάει και χαμογελάει; Της αρέσω μου φαίνεται.
– Βρε Νικόλα μου, δε σε κοιτάει επειδή της αρέσεις, τα χάλια σου κοιτάει η κοπέλα κι έχει λυθεί στα γέλια…
– Τα λες αυτά επειδή ζηλεύεις…
– Εεεε;
– Μη στενοχωριέσαι όμως Ορέστη, δεν υπάρχει λόγος. Ούτως ή άλλως κι εσύ έχεις τα ίδια χαρακτηριστικά και μπορείς να αρέσεις εξίσου.
– Σε πείραξε η ζέστη και ο ήλιος, έ;
– Άσε με να σου εξηγήσω και θα καταλάβεις…
– Τι να καταλάβω μωρέ;
– Λοιπόν, θα με αφήσεις να σου πω;
– Άντε λέγε, μας γκάστρωσες…

Ο Νικόλας έπιασε ένα μικρό βότσαλο και το έδειξε στον Ορέστη λέγοντάς του:
– Το βλέπεις αυτό;
– Το βλέπω.
– Ας υποθέσουμε ότι αυτό το βοτσαλάκι είναι η καλοσύνη, σύμφωνοι;
– Σύμφωνοι.

Ο Νικόλας έβαλε επιδεικτικά το βότσαλο σε ένα άδειο, κόκκινο κουβαδάκι τη στιγμή που έλεγε:
– …και είναι είναι ένα χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μου, δεκτό;
– Ποτέ δεν αμφέβαλα για την καλοσύνη σου… για το μυαλό σου μόνο, τώρα τελευταία…
– Περίμενε… Και αυτό,
είπε αρπάζοντας ένα άλλο βότσαλο, είναι η εργατικότητά μου.
– Ναι.
– Στο κουβαδάκι κι αυτή λοιπόν…

Σιγά σιγά, ο Νικόλας γέμισε το κόκκινο κουβαδάκι με βότσαλα που ονομάτισε “ισχυρογνωμοσύνη”, “ταπεινότητα”, “σαδιστικές διαθέσεις”, “ερωτισμός”, “ξεροκεφαλιά”, “γαϊδουριά” και άλλα ετερόκλητα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Πιάνοντας τότε το κουβαδάκι και δείχνοντάς το είπε στον Ορέστη:
– Αυτό το κουβαδάκι είμαι εγώ! Όπως βλέπεις, πάνω πάνω βρίσκεται η χαρά, ο ενθουσιασμός και η εξωστρέφεια.
– Και λοιπόν;

Με σταθερές, αργές και επιδεικτικές κινήσεις, ο Νικόλας άδειασε τα βότσαλα σε ένα άλλο, πράσινο κουβαδάκι και φανερά ικανοποιημένος δήλωσε:
– Ετούτο το πράσινο κουβαδάκι, έχει ακριβώς τα ίδια βότσαλα, όλα όσα είχε και το κόκκινο. Αυτό, το πράσινο κουβαδάκι είσαι εσύ! Βλέπεις, οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι κατά βάθος. Έχουμε όλοι κοινά χαρακτηριστικά…
– Όχι Νικόλα, εγώ δεν έχω υπομονή! Μου σώθηκε!
– Πώς δεν έχεις; Έχεις. Απλά είναι θαμμένη κάπως βαθιά και θα χρειαστεί να σκάψεις για να τη βρεις, αυτό είναι όλο. Μόνο διάθεση χρειάζεται. Μπορεί να δείχνουμε διαφορετικοί όμως δεν είμαστε. Η μόνη διαφορά είναι στο πόσο σκάβει ο καθένας στο προσωπικό του κουβαδάκι. Κάποιοι φτάνουν βαθιά, ανακαλύπτοντας πράγματα που ούτε μπορούσαν να φανταστούν για τον εαυτό τους, και αλλοί απλώς γυαλίζουν τα πάνω-πάνω βότσαλα…

Ο Νικόλας σταμάτησε απότομα αυτά που έλεγε γουρλώνοντας τα μάτια του. Ο λόγος ήταν η όμορφη κοπέλα που είχε πλησιάσει προς το μέρος τους χαμογελαστή και φανερά ευδιάθετη. Εκμεταλλευόμενη την έκπληξη που είχε προκαλέσει η εμφάνισή της στους δύο φίλους έκατσε δίπλα στο Νικόλα και του είπε:
– Ωραίο κάστρο. Θέλεις να σε βοηθήσω να το φτιάξουμε μαζί;

Εκείνος, σαστισμένος ακόμα, απάντησε σχεδόν ψιθυριστά:
– Φυσικά…
– Τελικά είσαι πολύ ανώριμος!
, σφύριξε χαμηλόφωνα ο, φανερά εκνευρισμένος, Ορέστης στο φίλο του. Έπειτα απομακρύνθηκε, αφήνοντας το νέο ζευγάρι να παίζει με τη άμμο. Φούσκωσε τα μπρατσάκια του και πήγε να πλατσουρίσει στη θάλασσα.

May the Force b with u…
papet

23 Ιουλίου 2007 Posted by | Διάφορα | 3 Σχόλια

Φιλανθρωπικός Καπιταλισμός και άλλοι όροι αναζήτησης

 Έχει ενδιαφέρον να παρατηρεί κανείς τους όρους αναζήτησης μέσω των οποίων φτάνουν οι επισκέπτες σε μια ιστοσελίδα. Αρκετές φορές μάλιστα έχει πλάκα να προσπαθείς να καταλάβεις και να θυμηθείς πώς στο καλό βρέθηκαν αυτοί οι όροι στις σελίδες σου.

“Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου”
“Θέλω να αυτοκτονήσω”
“Φοιτήτρια θέλει sex”
“Με τη μητέρα του φίλου μου”
“Η δασκάλα του έρωτα”
“Οδηγίες για βελονάκι”
“Διέκοψα παλιό αριθμό”
“Φάρμακο για τσιμπήματα”
“Παραμύθι για τη γύρη”
“Αντιπροσωπίες αυτοκινήτων”
“Ηλικία πρόβατο αρνί”
“Χωριάτικο στυλ τοίχου”
“Ψυχική αναισθησία”
“Είμαι το όνειρο και ο εφιάλτης σου”
“Αληθινές ιστορίες τρόμου”
“Θύμα της καλοσύνης μου”
“Γύφτικο ντύσιμο”

Συνηθίζω να αφιερώνω λίγο χρόνο στο να φαντάζομαι (α)πιθανές ιστορίες με πρωταγωνιστές τους αναζητώντες. Τί έχουν στο μυαλό τους εκείνη τη στιγμή; Τί ακριβώς ψάχνουν να βρούν και ποιά ανάγκη να ικανοποιήσουν;
Τελευταία προσθήκη στη λίστα είναι ο “Φιλανθρωπικός Καπιταλισμός”. Δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει, υποθέτω όμως ότι πρόκειται για μια πρακτική σχετική με ξέπλυμα χρήματος που έχει για βιτρίνα φιλανθρωπικά έργα και δωρεές. Αμφιταλαντεύομαι για το αν τον επικροτώ ή τον καταδικάζω.

May the Force b with u…

papet

20 Ιουλίου 2007 Posted by | Διάφορα, Just Bloggin' | 5 Σχόλια

Αυτοσαρκασμός

 – Αλέξανδρε, να σου δώσω μια συμβουλή;

– Γιατί όχι; Τσάμπα δεν είναι;

– Φυσικά. Αφού ξέρεις καλά πως ό,τι λέω, τσάμπα είναι…

– Για πες λοιπόν…

– Την επόμενη φορά που θα βρεθείς μόνος σου, κατά προτίμηση σε κάποια τουαλέτα ή λίγο πριν κοιμηθείς, πάρε μια βαθιά ανάσα…

– Στην τουαλέτα μυρίζει άσχημα, να πάρω το κρεβάτι;

– Χμ, τώρα που το σκέφτομαι προτιμώ την τουαλέτα. Έχω το λόγο μου… Τέλος πάντων το ξαναλέω: Την επόμενη φορά που θα βρεθείς μόνος σου σε κάποια τουαλέτα πάρε μια βαθιά αναπνοή πριν βουτήξεις ξανά στην αρένα των ανθρωπίνων σχέσεων.

Είναι ξέρεις δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις. Κυρίως επειδή είναι ανθρώπινες. Ανάμεσα σε ζευγάρια, σε ομάδες, φίλους, γονείς και παιδιά, παντού. Αλλά είναι και ωραίες οι άτιμες…

– Να σου πω κι εγώ κάτι;

– Έλα, λέγε…

– Τελικά έχεις δίκιο…

– Για ποιο πράγμα;

– Τσάμπα τα λες…

 

 

May the Force b with u…

papet

29 Ιουνίου 2007 Posted by | Διάφορα | 2 Σχόλια

Μισό

Κράτα με από το χέρι

γιατί έχω κουραστεί

Έχω στα χείλη αίμα

στα μάτια μου βροχή

 

Κρύψε μου την αλήθεια

πάρε με μακριά

Όπως στα παραμύθια

να ζούσα μια βραδιά

 

Και θα βρισκόμουνα θαρρώ

σε έναν κόσμο μαγικό

Θα ‘ταν η λάμψη που μου δίνεις

φυλαχτό…

 

Δως μου την ευκαιρία

πάνω σου να πιαστώ

Φάλτσο μου τραγουδάκι

πάλι μου έμεινες μισό

 

Δως μου την ευκαιρία

πάνω σου να πιαστώ

Φάλτσο μου τραγουδάκι

πάλι μου έμεινες…

 

 

May the Force b with u…

papet

15 Ιουνίου 2007 Posted by | Στίχοι και Στιχάκια | 7 Σχόλια

CopyPaste = CopyRight ??? (Μέρος 2ο)

Συνέβη ξανά.

Ανακάλυψα ένα ακόμα κείμενο μου αναδημοσιευμένο, χωρίς όμως την υπογραφή (φυσικά), ούτε κάποια αναφορά σχετικά με την προέλευσή του. Αν και δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ ξανά με αντίστοιχα περιστατικά, στη συγκεκριμένη περίπτωση υπάρχουν κάποια πράγματα που θεωρώ σκόπιμο να αναφερθούν.

Αυτή τη φορά το επίμαχο κείμενο είναι το παραμύθι «Το Μικρό Χαριτωμένο Χαμηλό Χαμομηλάκι» του οποίου τα πνευματικά δικαιώματα έχουν ήδη κατοχυρωθεί, μιας και αποτελεί τμήμα μίας σειράς παραμυθιών που ετοιμάζω και η οποία φιλοδοξώ κάποια στιγμή να εκδοθεί (σε έντυπη μορφή, εικονογραφημένη κλπ).

Πριν κατηγορηθώ ότι γκρινιάζω, να αναφέρω ότι η αναδημοσίευση αυτή ουσιαστικά λειτουργεί προς ώφελος του παραμυθιού και γενικότερα του εγχειρήματός μου, αφού σε τελική ανάλυση το προβάλει σε ένα ευρύτερο κοινό.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι όσες φορές μου έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο οι «δράστες» είναι γυναίκες! Κυρίες μου… με κολακεύετε. Μου δίνετε μάλιστα και αφορμή να ξαναπιάσω κι ένα μυθιστόρημα που έχω αφήσει ημιτελές εδώ και χρόνια (οι βασικοί χαρακτήρες είναι τέσσερις νέες γυναίκες).

Αλήθεια, έχω αρχίσει να το διασκεδάζω… Τώρα που το σκέφτομαι ίσως να δημοσιεύσω και διάφορα στιχάκια που κατά καιρούς έχω σκαρώσει… Εκεί να δεις πλάκες.

Λες να ανακάλυψα το καινούριο μου hobby;

May the Force b with u…

papet

12 Ιουνίου 2007 Posted by | Just Bloggin' | 3 Σχόλια

Όνειρο Θερινής Νυκτός

 Είναι ένα μεγάλο κτήριο. Γυάλινο, στρογγυλό και ψηλό πολύ. Μέσα του ζει πολύς κόσμος, το έξω είναι ανυπόφορο. Δε γνωρίζω κανέναν, ούτε βρίσκομαι εκεί. Τα πάντα δουλεύουν ρολόι. Όλα σε τάξη. Υπερβολική τάξη, τόση που δεν αντέχεται. Αποφασίζεται γι’ αυτό να χτιστεί κτήριο δίδυμο ως προς το πρώτο σε μέγεθος και σχήμα, ώστε να χρησιμοποιηθεί ως διασκεδαστήριο. Τοποθετείται παραπλεύρως από το αρχικό οικοδόμημα με το οποίο επικοινωνεί εσωτερικά στο επίπεδο του ισογείου.

Στο δεύτερο κτήριο τα πάντα είναι χαλαρά. Οι θαρραλέοι, οι περίεργοι και οι απηυδισμένοι το επισκέπτονται. Περνούν καλά εκεί και ξεχνούν για λίγο τα προβλήματά τους. Βαθμιαία οι κανόνες καταργούνται. Οι καταπιεσμένοι το καταλαμβάνουν. Κάποιοι ανακοινώνουν από τα μεγάφωνα ότι αναλαμβάνουν τη διοίκηση του κτηρίου, ώστε να διαφυλάξουν την ελευθερία των πράξεων εντός του. Αυτοαποκαλούνται φύλακες. Ο κόσμος ενθουσιάζεται. Πολλοί ήταν αυτοί που φοβούνταν τις κυρώσεις μετά την επιστροφή. Η αρχική ευφορία όμως εξανεμίζεται γρήγορα. Οι ένοικοι είναι πλέον υποχρεωμένοι να παραβαίνουν κάθε είδους κανόνα. Η είσοδος σφραγίζεται. Κανείς δεν μπορεί πλέον να επιστρέψει στο κτήριο των κανόνων και της τυπικότητας το οποίο φαντάζει ξαφνικά παράδεισος.

Κάποιος παίρνει γρήγορα χαμπάρι τι έχει συμβεί. Θέλει να φύγει. Προσπαθεί να το κάνει γρήγορα και να μη γίνει αντιληπτός. Βρίσκεται όμως ψηλά. Ο κύριος τρόπος κίνησης εντός του κτηρίου είναι ένας ελικοειδής διάδρομος υπό κλίση που περνάει από όλους τους ορόφους προσφέροντας πρόσβαση στους κυρίως χώρους, που βρίσκονται όλοι στο εσωτερικό της σπείρας του.

Χωρίς να το πολυσκεφτεί φοράει δυο χιονοπέδιλα στα πόδια του και αρπάζοντας ένα μπαστούνι του baseball αρχίζει να κατηφορίζει. Προσπαθεί να δείχνει αμέριμνος και να αποφεύγει τα βλέμματα όσων συναντάει στο δρόμο του. Κατά διαστήματα βλέπει εκφράσεις σκληρές, διακρίνει φευγαλέα παγωμένες ματιές από ορισμένους. Σκέφτεται πως είναι οι φύλακες. Αυτούς ειδικά θέλει να αποφύγει.

Αφαιρείται. Σε μια στροφή σκοντάφτει πάνω στην πλάτη ενός ανθρώπου στριμωγμένου σε μια γωνία. Πέφτει. Και οι δύο κοιτάζονται αμήχανα. Συνειδητοποιεί ότι ο άλλος μόλις έχει στραγγαλίσει κάποιον. Είναι φύλακας. Τον κατάλαβε ότι προσπαθεί να αποδράσει. Ξέρει ότι δεν έχει χρόνο για χάσιμο. Προλαβαίνει να ξεφύγει. Προσωρινά τουλάχιστον. Τον κυνηγούν, είναι σίγουρο.

Έφτασε στον πρώτο όροφο, έχει έναν ακόμα. Αποφεύγει την τελευταία στιγμή κάποιον που πετάγεται για να τον αιφνιδιάσει. Στάθηκε τυχερός. Ως τώρα.

Ισόγειο. Μετά τη στροφή βρίσκεται η πόρτα. Λίγο ακόμα. Λιγάκι. Να πάρει! Μπροστά στην πόρτα στέκεται ένας τεραστίων διαστάσεων αγριεμένος φύλακας με τα χέρια προτεταμένα. Αντιδρά αντανακλαστικά και χτυπάει το φύλακα με το ρόπαλο στο κεφάλι ρίχνοντάς τον κάτω. Δεν πίστευε ότι θα μπορούσε ποτέ να χτυπήσει άνθρωπο. Κι όμως. Μόλις το έκανε.

Η πόρτα είναι κλειστή. Αυτό δεν το είχε υπολογίσει. Ούτε πρόλαβε να σκεφτεί και να σταματήσει. Πέφτει πάνω της με ορμή. Η πόρτα υποχωρεί και πέφτει…

Ξυπνάω απότομα. Νιώθω έντονη σεξουαλική διέγερση.

 

May the Force b with u…

papet

11 Ιουνίου 2007 Posted by | Διάφορα | Σχολιάστε

Keep Walking

– Γεια σου Αλέξανδρε… Πολύ χαίρομαι που σε βλέπω.
– Κι εγώ… έχουμε πολύ καιρό να τα πούμε. Μια στιγμή…
– Τι έγινε; Γιατί σκύβεις;
– …μια στιγμή… να δέσω τα κορδόνια μου…
– Γιατί; Μια χαρά είναι και λυτά… Σου δίνουν στυλ.
– Έλα τώρα… Μπορεί να τα πατήσω και να πέσω.
– Α… Σε κυνηγάει κι εσένα ε;
– Ποιος;
– Δεν κατάλαβες;
– Όχι. Ποιος με κυνηγάει; Θα μου πεις;
– Όχι “ποιος” αλλά “ποια”. Άκου… θέλεις να σου δώσω στοιχεία και να το βρεις μόνος σου; Αφού ξέρω πως ποτέ δε σου άρεσε η μασημένη τροφή…
– Άντε… πάμε.
– Λοιπόν… Τη χρησιμοποίησαν πολιτικοί και απεδείχθη ισχυρότατο όπλο. Στο όνομά της γίνονται πόλεμοι, ψηφίζονται νόμοι και συλλαμβάνονται άνθρωποι. Την αναζητούμε όλοι, ενστικτωδώς, σε κλειδαριές, προγράμματα Η/Υ, αντιπροσωπίες αυτοκινήτων, αλλά και σε αγκαλιές, προσωπικές  σχέσεις και νυχτερινά τηλεφωνήματα. Είναι παρούσα στον ηλεκτρικό πίνακα του σπιτιού μας, την πυροσβεστική υπηρεσία, το ΙΚΑ και σε κάγκελα πολλών ειδών. Το βρήκες;
– Όχι. Να το πάρει το ποτάμι;
– Σύμφωνοι. Η ασφάλεια είναι.
– Η ασφάλεια; Γιατί με κυνηγάει; Και τι; Κυνηγάει και εσένα;
– Ναι, η ασφάλεια. Ετυμολογικά σημαίνει απουσία σφαλμάτων, συνήθως δε, εμφανίζεται με προληπτική διάθεση.
– Αυτό το ξέρω… αν και δεν το είχα ποτέ σκεφτεί έτσι… Αλλά δε μου είπες, γιατί μας κυνηγάει;
– Να σου εξηγήσω… Γιατί νιώθω ανασφάλεια όταν εκτίθεμαι σε κοινό; Γιατί από μικρός, εκτός από ντροπή, φοβόμουν όποτε έκανα μια γκάφα; Τι ήταν αυτό που με τρόμαζε; Γιατί έδωσα στην ασφάλεια τόση αξία;
– Ξέρω και ‘γω;
– Όταν έπαιζα ποδόσφαιρο στις αλάνες, προσπαθούσα να είμαι καλός για να με διαλέξουν οι αρχηγοί την επόμενη φορά και να μη με βάλουν τερματοφύλακα. Ήθελα να είμαι επιθετικός, να κάνω σουτ και να βάζω γκολ. Είχα βλέπεις ένα στόχο και τα λάθη δε συγχωρούνταν αν ήθελα να τον πετύχω.
– Φοβόσουν δηλαδή τι θα πουν οι άλλοι για ‘σένα…ε;
– Να σου πω… Δεν είναι η αποδοχή ή η αναγνώριση των άλλων, αλλά ο στόχος που κυνηγούσα. Στο ποδόσφαιρο, στα φλερτ και στη δουλειά μου. Ο στόχος. Ένα στοίχημα κάθε φορά, που για να κερδηθεί ζητάει για αντάλλαγμα την αποφυγή σφαλμάτων. Έτσι συνήθισα να αναζητώ την ασφάλεια προκειμένου να πετύχω κάτι. Και ξέρεις, όταν οι στόχοι είναι μικροί, είναι σχετικά εύκολο να μην κάνεις λάθη. Όσο όμως μεγαλώνουν Αλέξανδρε και γίνονται πολυπλοκότεροι, τόσο ξεφεύγει η ασφάλεια από τον έλεγχό σου. Από την άλλη, αν θέλεις να είσαι σίγουρος για κάτι, δεν μπορείς παρά να βάζεις στόχους μικρούς, περιορισμένους.
– Είναι δηλαδή ο στόχος και η ασφάλεια μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα;
– Όχι ακριβώς, ή μάλλον ναι, κατά το ήμισυ.
– Δηλαδή;
– Δηλαδή, όταν αυξάνει το ένα, το άλλο μειώνεται, ναι, όταν όμως μειώσεις το ένα δε σημαίνει απαραίτητα ότι το άλλο θα αυξηθεί…
– Έχεις δίκιο… Το να βάλω μικρότερους στόχους δε μεταφράζεται στο ότι αυτόματα θα αυξηθεί και η ασφάλεια…
– Παρ’ όλα αυτά συνήθως έχεις τη δυνατότητα να την αυξήσεις. Είναι δηλαδή σαν το κορδόνι στο παπούτσι σου…
– Τώρα το έχασα… Τι εννοείς;
– Φαντάσου ότι το ένα άκρο από το κορδόνι που έχεις περάσει στο παπούτσι σου είναι η ασφάλεια και το άλλο άκρο είναι ο στόχος…
– Για συνέχισε… Θέλω να δω που το πας.
– Όταν τραβάς το ένα, το άλλο μαζεύεται εκτός κι αν έχεις αφήσει ήδη περιθώριο, έχοντας από πριν χαλαρώσει το δεύτερο.
– Το θέμα λοιπόν είναι να έχεις τα δύο άκρα ίσα ώστε να μπορέσεις να τα δέσεις;
– Ίσως, αλλά σίγουρα όχι μόνο αυτό… Χρειάζεται να προσέξεις, ώστε να μη σφίξεις το κορδόνι πολύ, γιατί θα σου πονέσει το πόδι, αλλά ούτε και να το αφήσεις πολύ χαλαρό, γιατί θα σου φύγει το παπούτσι.
– Το ‘πιασα. Το ρυθμίζεις έτσι ώστε να μπορείς να περπατάς άνετα, ε;
– Ναι.
– Keep Walking λοιπόν…
– Μια που το ‘φερε η κουβέντα, θα πιούμε και κανένα ποτό;
– Ασφαλώς!
– Εις υγείαν λοιπόν…
– Άντε στην υγειά σου Αλέξανδρε…

 

 

May the Force b with u…

papet

26 Απριλίου 2007 Posted by | Διάφορα | 6 Σχόλια

Δωρητής Οργάνων

Διάβασα εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα δημοσίευση με θέμα τη δωρεά οργάνων και τις ενδεχόμενες αλλαγές στη σχετική νομοθεσία. Βρήκα, τόσο το άρθρο, όσο και τα σχόλια, εξαιρετικά ενδιαφέροντα και προτείνω ανεπιφύλακτα την ανάγνωσή τους.

Εν συντομία, πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που προβλέπει ότι όλοι οι Έλληνες θα θεωρούνται εξ’ αρχής δωρητές οργάνων, εκτός αν δηλώσουν το αντίθετο.

Εδώ απλώς θα επαναλάβω το σχόλιό μου, πως η διαδικασία που επιχειρείται να καθιερωθεί από το νομοθετικό σώμα, μου θυμίζει έντονα την πρακτική των τραπεζών να εκδίδουν αυθαίρετα πιστωτικές κάρτες χωρίς να τις έχει ζητήσει προηγουμένως ο πελάτης. Η απάντηση που δίνουν όταν κάποιος τους ρωτήσει “πόθεν” άντλησαν αυτό το δικαίωμα είναι: “Μπορείτε να την ακυρώσετε αν θέλετε…”
ΣΙΓΑ!!! Τίθτεται δηλαδή και θέμα για το δικαίωμα άρνησης;

Αυτό που σε τελική ανάλυση φοβάμαι είναι μήπως, με πρόσχημα μια νομοθετική διάταξη φιλανθρωπικού χαρακτήρα βρεθούν κάποιοι επιτήδιοι να κερδοσκοπούν εις βάρος, ασθενών μεν, ζωντανών δε, ανθρώπων.

 

Παραθέτω προς προβληματισμό, τους στίχους από το τραγούδι «Δωρητής Οργάνων» του Μανώλη Φάμελου:

Τ’ άκουσα στο ραδιόφωνο

το είδα και σε κάτι αφίσες

θα είσαι άξιος τιμής

τα όργανά σου αν δωρίσεις.

 

Σαν τέχνασμα πολιτικού

σαν τις φτηνές τις υποσχέσεις

σ’ το ρίχνουν στο φιλότιμο

την ανθρωπιά τους να πιστέψεις.

 

Μα για ποια όργανα μιλούν

μας τα ‘χουν αφαιρέσει όλα

καρδιά, μυαλό, ως και ψυχή

πολύ πριν απ’ το θάνατό μας.

 

Μας τα ξαφρίσανε που λες

χωρίς τη συγκατάθεσή μας

και ζούνε άλλοι αντί για μας

σ’ άλλους ανήκει η ύπαρξή μας.

 

Οργάνων γίνε δωρητής

κι οι συγγενείς θα ‘χουν να λένε

μακροζωίας χορηγός

στον τάφο σου για να μην κλαίνε.

 

Τα μάτια σου είναι περιττά

καθήκον σου να τα δωρίσεις

μήπως και δει κανείς φτωχός

κι έτσι έμμεσα κι εσύ να ζήσεις.

 

Καλό, δε λέω, κι άγιο

τα όργανά σου να δωρίζεις

δεν βλάπτει όμως όσο ζεις

λιγάκι αν τα υπερασπίζεις.

 

Όρνια υπάρχουν μύρια

κι απάνω μας παραφυλάνε

σ’ τα παίρνουνε με το στανιό

ούτε γι’ αστείο δε ρωτάνε.

 

Τα όργανα τα ζωτικά

θα μας τα αφαιρέσουν όλα

θα τα πουλούν σε σφραγιστά

κουτάκια από κόκα κόλα

 

Μα αυτό που θέλω να σου πω

δεν αφορά τα όργανά σου

το σπουδαιότερο όργανο

είναι άνθρωπέ μου η λαλιά σου.

 

Κι ούτε μεταμοσχεύεται

και για να βγει δεν το ζορίζεις

γι’ αυτό και φρόντισε όσο ζεις

απλόχερα να το δωρίζεις.

 

Το θέμα εδώ είναι η τελευταία στροφή… κατά την ταπεινή μου γνώμη… 

 

May the Force b with u…

papet

29 Μαρτίου 2007 Posted by | Just Bloggin' | 3 Σχόλια