papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

References & Evaluation

Σεπτέμβρης ’90. Σε μια σχολική αίθουσα ακούω για πρώτη φορά το Δάσκαλο Αντρέα να λεει:
…προτείνω λοιπόν, να βάλουμε τρεις στόχους για τη χρονιά που έρχεται:
Πρώτον, να περάσουμε καλά…
Δεύτερον, να μάθουμε κάτι…
Τρίτον, να κάνουμε «Γυμναστική Νοημοσύνης»…

Μάης ’08. Σε μια άλλη αίθουσα ακούω τον εαυτό μου να λεει:
…θυμίζω λοιπόν, ότι βάλαμε τρεις στόχους για τη χρονιά που πέρασε:
Πρώτον, να περάσουμε καλά, γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή…
Δεύτερον, να μάθουμε κάτι, μιας και βρισκόμαστε ούτως ή άλλως εδώ…
Τρίτον, να κάνουμε «Γυμναστική Νοημοσύνης», μπας και μπορέσουμε ποτέ να επικοινωνήσουμε, να συνεννοηθούμε…

Εκπλήσσομαι που κάποιοι θυμούνται τους τρεις στόχους καθαρά. Εγώ απλώς τους ανέφερα στο πρώτο μάθημα…  Πώς είναι δυνατό να θυμούνται αυτό και να ξεχνούν πολύ πιο απλά πράγματα, εντός ύλης, που κάναμε πολλές φορές και πολύ πιο πρόσφατα;
Χαμογελάω ασυναίσθητα νιώθοντας αισιοδοξία γι’ αυτούς και την αυθεντικότητά τους. Συνεχίζω όμως:
Να δούμε τώρα, τι πιστεύετε, τα καταφέραμε και κατά πόσο;

Δε με πιστεύω, μπαίνω σε λογική αξιολόγησης και προσπαθώ να βάλω και άλλους στο ίδιο σύστημα. Κάτι δε μου πάει καλά. Δεν έχω χρόνο να το σκεφτώ, ίσως αργότερα. Διακόπτω άχαρα και σχετικά βίαια την πρώτη απάντηση:
Καλά, δεν έχει σημασία, ο καθένας ξέρει για τον εαυτό του…

Το μάθημα τελειώνει. Να πάρει. Η χρονιά τελείωσε όπως ξεκίνησε, με άγχος και λάθη… Φτου! Πάλι αξιολογώ, τι κακό είναι αυτό;

Συνειδητοποιώ πως απεχθάνομαι την αξιολόγηση. Όχι μόνο ως διαδικασία αλλά και ως σκοπό, γιατί περί σκοπού πρόκειται και όχι μέσου. Βρίσκω ανούσιο τον “έλεγχο της επίδοσης” των μαθητών. Το βρίσκω παντού και συνέχεια. Να έχει άραγε νόημα; Ωφελεί κάπου; Γιατί είναι τόσο διαδεδομένη;  Ίσως να ήταν χρήσιμη τώρα μια αξιολόγηση του εκπαιδευτικού συστήματος. Δεν υπάρχει (σχεδόν) πουθενά. Εγώ πάλι, ποια στάση μπορώ να κρατήσω απέναντι στην αξιολόγηση ως εκπαιδευτικός;

Θυμάμαι έντονα την κατσάδα μεγαλύτερων και πιο έμπειρων συναδέλφων, όταν ανακάλυψαν τον τρόπο που διόρθωνα διαγωνίσματα (δίνοντας βαθμούς μόνο σε λανθασμένες απαντήσεις, ανάλογα με το βαθμό πρωτοτυπίας στην προσέγγισή τους). Ωραία, ας αξιολογήσω τον εαυτό μου. Πέτυχα τους στόχους της χρονιάς; Και ποιας χρονιάς; Από το ’90, κάθε Σεπτέμβρη, θέτω φωναχτά ή σιωπηλά τους ίδιους αυτούς στόχους. Η προσπάθεια αυτή κλείνει αισίως τα 18 της χρόνια. Ενηλικιώθηκε. Δεν ξέρω αν έχει πετύχει κάτι, αν έχει πετύχει λίγα ή πολλά. Αρέσει όμως στους μαθητές κάθε χρόνο και τους εντυπώνεται… Γιατί άραγε; Μήπως επειδή τα λόγια αυτά κρύβουν μέσα τους το στοιχείο της έκπληξης; Σίγουρα δεν είναι ό,τι περιμένει να ακούσει κάποιος μαθητής στο πρώτο μάθημα της χρονιάς…

Η έκπληξη, ως μαθησιακό εργαλείο, είναι για μένα περίπου συνομήλικη και της ίδιας προέλευσης με τους στόχους της χρονιάς… είναι όμως ένα άλλο θέμα, που αξιολογώ πως δικαιούται ένα ολόκληρο, ξεχωριστό κείμενο.

 

May the Force b with u…

papet

16 Μαΐου 2008 Posted by | Διάφορα | 3 Σχόλια

Σεληνιακό Πάρκο – Κύκλος Β’

Ένας κύκλος έκλεισε: Το ενδιαφέρον με έναν κύκλο που κλείνει είναι ότι η αρχή και το τέλος του συμπίπτουν. Το ήξερα από καιρό ήθελα όμως κάποιο χρόνο για να το συνηθίσω…

Νέος κύκλος ανοίγει: Λιγότερη ανάλυση, περισσότερη παρατήρηση, μικρότερα κείμενα, πιο προσωπικές ματιές…

Για να δούμε πότε θα κλείσει κι αυτός ο κύκλος. Και πού;

 

May the Force b with u…

papet

13 Μαΐου 2008 Posted by | Διάφορα | 2 Σχόλια