papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Αποχαιρετιστήρια Επιστολή ενός Επίδοξου Αυτόχειρα

-Γιατί;
-Γιατί όχι;
Δεν είναι ότι κουράστηκα, η κούραση είναι μόνιμη και ούτως ή άλλως αναμενόμενη. Δεν είναι η απογοήτευση, αυτήν την ξεπέρασα ή γίναμε φίλοι, δεν ξέρω πια. Δεν είναι καν η ματαιότητα, έχει πλάκα σε τελική ανάλυση, αυτοαναιρείται. Ούτε η οργή βρήκε θέση εδώ κι ας αγρίευε η ψυχή μου πότε-πότε. Βαρέθηκα, αυτό είναι όλο.

-Σίγουρα;
-Όχι.
Δεν έχει σημασία όμως. Έτσι κι αλλιώς θα γίνει κάποια στιγμή. Δεν έχω εξ’ άλλου και τίποτα να περιμένω. Η αθανασία, έστω και στην ευτελή έκδοση της υστεροφημίας, δεν ήταν για εμένα. Δύο, τρεις, πέντε (!) γενιές και θα έχω ξεχαστεί εντελώς. Άσε που δεν ευχήθηκα ποτέ για το αντίθετο. Ο εγωισμός μου αφορούσε πάντοτε σε πιο πεζά πράγματα.

-Κι αυτό όμως, εγωιστικό δεν είναι;
-Εντελώς.
Έχω όμως περίσσευμα. Στο κάτω-κάτω της γραφής, ποτέ δεν ήθελα και πολλά πράγματα. Υγεία, μια καλύβα κοντά σε δάσος λίγο έξω από χωριό ή κωμόπολη, να μην κρυώνω, να μην πεινάω, χαρτιά, μολύβια, βιβλία και την κιθάρα μου. Α, και ένα παλιό φορτηγάκι για να μεταφέρω τις προμήθειες του μήνα. Την ησυχία μου κατά βάση.

-Κι αν όλα αυτά γίνονταν πραγματικότητα;
-Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις.
Με την ελπίδα άλλωστε χωρίσαμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αν και χαίρομαι που τη γνώρισα, υπήρξε κακός σύμβουλος. Πάει καιρός που το ξέρω πως, ακόμα κι αν όσα ήθελα έρχονταν, δε θα αρκούσαν. Φτάνει, λοιπόν, κάποτε η στιγμή της συνειδητοποίησης. Είναι μια απόφαση φυσική γιατί δεν παίρνεται, έρχεται από μόνη της.

-Γιατί τώρα;
-Επειδή τείνω σε ισορροπία.
Πάντα πίστευα πως η ζωή μας δίνει χαρά και λύπη, ένταση και ηρεμία, δραστηριότητα και τεμπελιά, αγάπη και μίσος, ενδιαφέρον και ανία, τύχη και γκαντεμιά, φιλία και εχθρότητα, επιτυχία και ταπείνωση, χαρίσματα και αναπηρίες, ανάκατα, σε τυχαίες ποσότητες και χωρίς σειρά, μέχρι να έρθει η ώρα της ισορροπίας, οπότε ολοκληρώνει το έργο της και τελειώνει. Έρχεται τότε ο θάνατος να εξισώσει τις μικρές διαφορές που ενδεχομένως έχουν απομείνει, πότε στιγμιαία άδικος, πότε λυτρωτικός.

-Είναι λύση αυτή;
-Όχι.
Κανείς δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Λύση όμως δεν υπάρχει καν. Ο λόγος είναι ότι δεν υπάρχει ούτε πρόβλημα για να λυθεί. Η ματαιοδοξία και η πλεονεξία της φιλάρεσκης ανθρώπινης φύσης είναι που δημιουργεί την ψευδαίσθηση του προβλήματος. Κύκλοι είναι που επαναλαμβάνονται και η ζωή -των άλλων- συνεχίζεται μέχρι να έρθει και η δικιά τους στιγμή.

– Οι άλλοι; Οι κοντινοί;
-Δεν τους γνωρίζω.
Ούτε κι αυτοί εμένα. Εδώ καλά-καλά δε γνωρίζουμε τον εαυτό μας, πόσο μάλλον τους άλλους. Απλώς υποπτευόμαστε την παρουσία τους και υποθέτουμε κάποια χαρακτηριστικά τους. Χωρίς καν πλήρη αυτογνωσία μόνο εικασίες μπορώ να κάνω. Αν στενοχωρηθούν, κακώς. Αν χαρούν, κακώς. Αν πενθήσουν σημαίνει ότι δεν κατάλαβαν τίποτα. Αν γλεντήσουν, σημαίνει ότι δεν κατάλαβαν τίποτα. Ας κάνουν ό,τι θέλουν λοιπόν. Έτσι κι αλλιώς δε θα με νοιάζει τότε.

-Τελευταία επιθυμία;
-Μπα.
Ή μάλλον ναι. Να γλεντήσουν.

-Καλά, που πήγε ο κυνισμός;
-Βόλτα.

May the Force b with u…
papet

Advertisements

4 Μαρτίου 2009 - Posted by | Διάφορα

6 Σχόλια »

  1. !!! Τι άλλο να πω;

    Σχόλιο από Κλεοπάτρα και Μινγκ | 5 Μαρτίου 2009 | Απάντηση

  2. Άργησες αλλά τελικά το έγραψες – συγχαρητήρια!

    Παρεπιπτόντως εκτόξευσες την αισιοδοξία μου στα ύψη…

    Σχόλιο από ILL Natured_gr | 6 Μαρτίου 2009 | Απάντηση

  3. @Κλεοπάτρα και Μινγκ
    Ήμουν περίπου 17 ετών όταν πρωτοάκουσα για την άποψη που υποστηρίζει ότι ζωή είναι η προετοιμασία του θανάτου. Η φράση αυτή μου έκανε τότε τόσο μεγάλη εντύπωση που θέλησα να γράψω μια «αποχαιρετιστήρια» επιστολή.
    Από τότε γράφω και ξαναγράφω το κείμενο, διορθώνω, αλλάζω, προσθέτω και αφαιρώ στοιχεία. Κάθε φορά που ολοκληρώνω την επιστολή κάνω αυτή ακριβώς την ερώτηση: «Τί άλλο να πω;». Πάντοτε μένω με την αίσθηση της «παρ’ ολίγον πληρότητας»
    Τα γεγονότα όμως με διαψεύδουν. Μέχρι τώρα έχω γράψει καμμιά ντουζίνα τέτοιες επιστολές, κάθε μια όλο και πιο σωστή, όλο και πιο πλήρης από την προηγούμενη.
    Διασκεδάζω επίσης τον εαυτό μου λέγοντας πως όταν τελειοποιήσω το κείμενο αυτό, τότε θα το κάνω και πράξη. Έχω, φυσικά, συνειδητοποιήσει ότι, για να τα καταφέρω θα μου χρειαστούν περίπου 100-200 ακόμα βελτιωμένες εκδόσεις και άλλα τόσα χρόνια.
    Όπως και να ‘χει, ευχαριστώ για το σχόλιο.

    @ILL
    Πιστεύω πως συνειδητοποιείς αγαπητέ, ότι αυτό το κείμενο είναι (για εμένα τουλάχιστον) εξαιρετικό τονωτικό αισιοδοξίας.
    Ελπίζω να είσαι καλά και να περνάς ωραία εκεί που βρίσκεσαι…

    May the Force b with u…
    papet

    Σχόλιο από papet | 21 Μαρτίου 2009 | Απάντηση

  4. […] Αποχαιρετιστήρια Επιστολή ενός Επίδοξου Αυτόχειρα &#821… Αποχαιρετιστήρια επιστολή (Κώστας Καρυωτάκης) […]

    Πίνγκμπακ από Φεύγω (Αποχαιρετιστήρια επιστολή ενός επίδοξου αυτόχειρα) « Greek poet | 22 Νοεμβρίου 2009 | Απάντηση

  5. […] Αποχαιρετιστήρια Επιστολή ενός Επίδοξου Αυτόχειρα &#821… Αποχαιρετιστήρια επιστολή (Κώστας Καρυωτάκης) Αιτιάσεις (Ορέστης Αλεξάκης) […]

    Πίνγκμπακ από Φεύγω (Αποχαιρετιστήρια επιστολή ενός επίδοξου αυτόχειρα) « Greek poet | 22 Νοεμβρίου 2009 | Απάντηση

  6. […] Αποχαιρετιστήρια Επιστολή ενός Επίδοξου Αυτόχειρα &#821… Αποχαιρετιστήρια επιστολή (Κώστας Καρυωτάκης) Αιτιάσεις (Ορέστης Αλεξάκης) Αποστροφή (Kώστας Καρυωτάκης) […]

    Πίνγκμπακ από Φεύγω (Αποχαιρετιστήρια επιστολή ενός επίδοξου αυτόχειρα) « Greek poet | 23 Νοεμβρίου 2009 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: