papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Δηλητηρίων Εγκώμιο

Η θλίψη είναι ένα πολύ παράξενο φυτό, αναρριχητικό μου φαίνεται. Ριζώνει μέσα σε ψυχές πολύ βαθιά και δυνατά, τόσο που ενώνεται και γίνεται ένα σώμα με αυτές.  Παρ’ όλα αυτά είναι πολύ ευαίσθητο φυτό και τα μέλη του ιδιαίτερα λεπτά και εύθραυστα. Αρκεί ένα μικρό, ανεπαίσθητο άγγιγμα για να σπάσει ένα της κλωναράκι. Γι αυτό, προσπαθώντας να διασφαλίσει την επιβίωσή της, αναπτύσσεται μαζικά φτιάχνοντας ιστούς που στο σύνολό τους είναι πολύ δύσκολο να προσβληθούν αποτελεσματικά.
Στην προσπάθειά της συχνά καλύπτει πλήρως την οικοδέσποινα ψυχή, δίνοντας την αίσθηση πως υπάρχει αυτόνομα. Πρόκειται για μια παρενέργεια, αποτέλεσμα υπερβάλλοντος ζήλου, μιας που ο πραγματικός σκοπός που έχει είναι να προστατεύσει και να αναδείξει την τροφό της.
Έχει ένα πολύ όμορφο λουλούδι η θλίψη, τη μελαγχολία. Ένα λουλούδι μωβ με βελούδινα πέταλα. Η μελαγχολία στέκεται εκεί, μόνη της, όταν όλοι έχουν φύγει, χαϊδεύοντας μια ψυχή που αλλιώς θα πονούσε. Είναι ασφαλές καταφύγιο και πιστός σύντροφος παρ’ όλο που δηλώνει μοναχικός τύπος.
Αντίθετα, η μαμά θλίψη, φέρεται σαφώς πιο κοινωνικά. Απλώνει τα κλωνάρια της σε παρακείμενες ψυχές, μοιράζει το βάρος και την οξύτητα του πόνου και προσφέρει απλόχερα την αίσθηση της αλληλεγγύης.
Η θλίψη και η μελαγχολία συνεργάζονται αρμονικά, κάνοντας υποφερτές ακόμα και τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Η θλίψη αναλαμβάνει τις πρώτες βοήθειες προβάλλοντας στενοχώρια αντί για φρίκη, ενώ η μελαγχολία, σε ρόλο νοσοκόμας εξασφαλίζει την ομαλή επούλωση των πληγών.

Τα φάρμακα είναι δηλητήρια, αυτό ισχύει. Αρκεί να μην τα βλέπουμε μόνο έτσι.

May the Force b with u…

papet

Advertisements

20 Οκτωβρίου 2007 - Posted by | Διάφορα

4 Σχόλια »

  1. Τι εξαιρετική απρόσμενη οπτική!
    Γύρισες δυνατά, φίλε.

    Σχόλιο από aerosol | 21 Οκτωβρίου 2007 | Απάντηση

  2. «απέραντη λύπη» την λένε αλλιώς.

    και τα δηλητήρια είναι φορές που σώζουν..

    (εξαιρετικό κείμενο!)

    Σχόλιο από ελένη | 24 Οκτωβρίου 2007 | Απάντηση

  3. Το φυτό της θλιψης χρειάζεται στη ζωή μας όσο και ο,τιδήποτε άλλο. Απλά θέλει λίγο κλάδεμα που και που, για να μην πνίξει τα υπόλοιπα φυτά!

    Σχόλιο από Exquisite Sally (Montage) | 6 Νοεμβρίου 2007 | Απάντηση

  4. Υπέροχη τοποθέτηση, ουσιαστική μα και ποιητική συνάμα. :)

    Σχόλιο από Sadmanivo | 11 Νοεμβρίου 2007 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: