papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Καταγωγή: Μικρά Ασία

Δυο ζευγάρια παππουδογιαγιάδων. Μικρασιάτες και οι τέσσερις. Πέτρος και Μαρία του πατέρα οι γονείς, Γιώργος και Αγγέλα της μητέρας. Πρώτα πρώτα λίγα λόγια γι’ αυτούς. Έναν έναν χωριστά:

 

Ο Πέτρος.

Δεν τον πρόλαβα, έφυγε νέος. Ούτε ξέρω πολλά πράγματα γι’ αυτόν. Πήρα όμως το όνομά του. Και τη φωνή του λένε. Ήταν από τα Άδανα. Μάλλον πολύ απλός άνθρωπος και με πολλούς φίλους. Έχω μια φωτογραφία του. Όποτε την κοιτάζω αντικρίζω ένα από τα πιο καθαρά βλέμματα που έχω συναντήσει. Κι ας μη συναντηθήκαμε ποτέ.

 

Η Μαρία.

Η γιαγιά η Αϊλιλή. Έτσι την αποκαλούσα από πολύ μικρός, ποιος ξέρει γιατί… Ήταν από τη Μάκρη της Μικράς Ασίας, είχε όμως καταγωγή και από την Κύπρο. Η γιαγιά η Αϊλιλή ήταν μεγαλόσωμη, πολύ δυναμική και δυνατή γυναίκα. Στα νιάτα της ήταν η μόνη, έλεγε με καμάρι, που έπαιρνε αντρικό μεροκάματο στα χωράφια. Στα 98 της χρόνια, έχοντας σπάσει το πόδι της και μην μπορώντας να περπατήσει, χρησιμοποιούσε τα χέρια της για να μετακινηθεί π.χ. από το κρεβάτι στη διπλανή καρέκλα. Και ήταν βαριά, πολύ βαριά.

Είχε ένα φετίχ η γιαγιά μου, το λεμόνι. Το χρησιμοποιούσε παντού. Όχι μόνο στο φαγητό και τη σαλάτα, αλλά και ως φάρμακο στα τσιμπήματα των κουνουπιών ή για τον αρωματισμό του σώματος. Δε θα ξεχάσω ποτέ το πώς και πόσο άσχημα ένιωθα όποτε την έβλεπα να κόβει ένα λεμόνι στα δύο και να το στύβει μέσα στα μάτια της. “Κάνει καλό γιόκα μου…”, μου έλεγε, “…καθαρίζει το μάτι…”. Η αλήθεια είναι πως μέχρι το τέλος είχε όραση που θα ζήλευαν πολλοί νέοι άνθρωποι. Μέχρι το τέλος έπλεκε με ψιλό βελονάκι…

 

Ο Γιώργος.

Δεν είπα “μαμά” ή “μπαμπά” όταν πρωτομίλησα, αλλά “παππού”. Εκείνος ήταν που φώναζα. Γεννημένος στην Αττάλεια, ήταν ο πιο καλλιεργημένος από όλους, είχε άλλωστε και αδελφό φιλόλογο, γυμνασιάρχη. Ήταν ήσυχος άνθρωπος, ίσως επειδή ήταν φοβητσιάρης, και γλυκός πολύ. Μου έδινε πάντα την εντύπωση πως γι’ αυτόν οι ώρες κυλούσαν πιο αργά, έτσι ώστε να προλαβαίνει να απολαμβάνει κάθε ανάσα που έπαιρνε.

Συγκινήθηκα υπέρμετρα όταν, βλέποντας την ταινία “Πολίτικη Κουζίνα”, είδα ανθρώπους να προσανατολίζονται στο χώρο κοιτώντας δεξιά κι αριστερά πριν δώσουν οδηγίες σε κάποιον που ρωτούσε ποια κατεύθυνση να ακολουθήσει. Μέχρι τότε νόμιζα ότι ήταν χαρακτηριστικό μόνο του παππού μου. Σήμερα νιώθω τυχερός που τον έχω ηχογραφημένο, χωρίς να το ξέρει, να τραγουδάει έναν αμανέ. Είναι λίγο φάλτσος, αλλά στο τέλος αφήνει έναν αναστεναγμό “Αχ, βαϊ βαϊ βαϊ…”.

 

Η Αγγέλα.

Επισήμως συστηνόταν Αγγελική και είχε ταλέντο στην… κουζίνα. Δεν ήταν μόνο η μυρωδιά και η γεύση των φαγητών, αλλά και η ικανότητά της να παρέχει επαρκείς μερίδες για όλους όσους κάθονταν στο τραπέζι της, ακόμα και για τους απρόσμενους επισκέπτες, με ελάχιστη ποσότητα φαγητού. Υποστήριζε φανατικά πως τα φαγητά δεν έχουν συνταγή και πως μόνο τη στιγμή που φτιάχνεις κάτι “ε, κανονίζεις…” τι και πόσο θα βάλεις.

Η γιαγιά η Αγγέλα ήταν από την Αλάγια και ήταν πάντα πειραχτήρι. Δεν άφηνε κανέναν σε ησυχία και της άρεσε να τραβά το ενδιαφέρον. Δε θα ξεχάσω πως όταν, έφηβος, προσπαθούσα να μάθω κιθάρα με κοιτούσε με συνωμοτικό ύφος και μου έλεγε αστειευόμενη: “Κοίτα να μάθεις γρήγορα να παίζεις, για να πάμε τα Χριστούγεννα να πούμε τα κάλαντα στο τραίνο. Εσύ να έχεις την κιθάρα και εγώ το καπέλο…”.

 

Πλέον δεν έχω “ζωντανούς δεσμούς” με τη μικρασιατική καταγωγή μου, τουλάχιστον όχι με τη στενή έννοια του όρου. Κουβαλάω όμως εικόνες, γεύσεις, μυρωδιές και ήχους. Κουβαλάω συμπεριφορές και αντιδράσεις στο DNA μου, που με αναγκάζουν να κουνάω τις πιπεριές προσπαθώντας να ακούσω τον ήχο τους, να υποκύπτω στον πειρασμό του φρέσκου βουτύρου στα γλυκά και να αφήνω αναστεναγμούς όποτε ακούω ήχο από σαντούρι. Με κάνουν ακόμα να περνάω τον περισσότερο χρόνο μου στην κουζίνα. Όχι μόνο μαγειρεύοντας, αλλά κάνοντας σχεδόν ό,τιδήποτε, διαβάζοντας, συζητώντας, ακόμα και γράφοντας αυτό το κείμενο. Αυτό το κείμενο που προσπαθεί να καλύψει την ανάγκη να εκφράσω την ευγνωμοσύνη που νιώθω απέναντι στους μικρασιάτες προγόνους, καθώς και στους γονείς μου, τους ανθρώπους που μου χάρισαν τη θαυμάσια εμπειρία-περιπέτεια που λέγεται ζωή.

 

May the Force b with u…

papet

Advertisements

26 Μαρτίου 2007 - Posted by | Διάφορα

3 Σχόλια »

  1. Είναι καλή τύχη να έχεις ρίζες που αγαπάς.
    Και όμορφο που τις μνημονεύεις.
    Πάντα κουβαλάμε μέσα μας περισσότερο παρελθόν απ’ όσο νομίζουμε στο ξεκίνημα της ενήλικης ζωής μας.

    Σχόλιο από aerosol | 26 Μαρτίου 2007 | Απάντηση

  2. τους αγάπησα μαζί σας…

    Σχόλιο από allmylife | 27 Μαρτίου 2007 | Απάντηση

  3. Σας ευχαριστώ για τα λόγια σας.
    Και κάτι ακόμα… Αυτή είναι μια δημοσίευση που ανέβαλα για καιρό. Μάλλον όμως χρειαζόταν να φύγει πρώτα και η γιαγιά η Αγγέλα πριν από λίγες μέρες για να σταμάτήσω τις αναβολές…

    May the Force b with u…
    papet

    Σχόλιο από papet | 27 Μαρτίου 2007 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: