papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Αλήθειες και Ψέμματα

Η υποκειμενική αλήθεια συναντάται όταν ένα περιστατικό μπορεί να αμφισβητηθεί ως προς την εγκυρότητα αλλά ΚΑΙ τη σφαιρικότητά του. Αποτελεί δηλαδή υποκειμενική αλήθεια το ότι το 1821 εξεγέρθηκαν οι έλληνες με ΕΘΝΙΚΗ επανάσταση εναντιών των Τούρκων κατακτητών. …Για ρωτήστε πως αντιλαμβάνονται την ίδια ιστορία από την άλλη μεριά του Αιγαίου… Όμως, η υποκειμενική αλήθεια δεν είναι κατ’ ανάγκη λανθασμένη ερμηνεία άλλου προσώπου, αλλά απλώς μια προσωπική άποψη. Πιστεύω για παράδειγμα (για τον εαυτό μου) ότι είμαι γενναίος, αλλά όταν βρίσκομαι σε μια δύσκολη κατάσταση κάνω την… κότα. Το θέμα μάλιστα της υποκειμενικότητας επεκτείνεται σχεδόν σε όλα τα ζητήματα που είναι ποσοτικά (και συγκριτικά).

 

Ερ: Ποιά είναι η καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα όλων των εποχών;

Απ: Είναι κάτι πολύ σχετικό… πότε γεννήθηκες, ποιές ομάδες έχεις παρακολουθήσει, πόσα ξέρεις για ποδόσφαιρό κλπ. (όχι Αλέξανδρε, όχι αυτή που νομίζεις -αν και για εσένα μπορεί όντως να αποτελεί αλήθεια!-)

 

Ερ: Ο αριθμός 50.000 είναι μεγάλος ή μικρός;

Απ: Από μόνος του είναι απλά αριθμός (αντικειμενικά). Αν πρόκειται για μηνιαίο μισθό σε ευρώ είναι τεράστιος, αν αναφέρεται σε πλυθισμό κράτους μηδαμινός…

 

Εδώ κλείνω το θέμα της αντικειμενικής και υποκειμενικής αληθειας (από τη μεριά μου) γιατί υπάρχει κάτι που με απασχολεί περισσότερο και είναι για εμένα το πιο σημαντικό… Δεν έχει να κάνει με το αν λες αλήθεια ή όχι, αλλά πόση αλήθεια λες…

 

Είναι κοινό μυστικό ότι μπορείς να μιλάς για ώρες, να απαντάς με απόλυτη ειλικρίνεια σε ερωτήσεις, αποκρύπτοντας όμως στοιχεία…(προσπαθήστε να θυμηθείτε και θα απορήσετε με το πόσες φορές έχετε ακούσει ή έχετε πει μισές αλήθειες) και αυτό δεν είναι αλήθεια, ούτε αντικειμενική ούτε υποκειμενική… είναι και τα δύο.

 

Φτάνουμε τότε ίσως να πούμε πως για ένα θέμα, αλήθειες υπάρχουν πολλές (καμμιά φορά και συγκρουόμενες), αλλά πραγματικότητα (που θα όφειλε να είναι το σύνολο των αληθειών) δεν μπορεί να υπάρξει (λόγω του ατελούς των συστημάτων βλ. -πάλι- Θεώρημα μη Πληρότητας του Goedel)

 

Πώς μπορώ λοιπόν να αποδεχτώ κάτι ως αληθινό όταν ξέρω πως δεν μπορώ να δω την πραγματικότητα; Κατά την προσωπική μου άποψη ΔΕΝ μπορώ! Μπορώ όμως αν θέλω να “πιστέψω” σε κάτι, να υιοθετήσω μια πεποίθηση και καθ’ υπέρβαση να χαρακτηρίσω ως αλήθειες και ψέμματα μόνο πολύ μικρές ενότητες στοιχείων (και πάλι με την έννοια του μικρού να είναι σχετική -λόγω σύμβασης για πρακτικούς λόγους-) και σε καμμία περίπτωση σύνθετα θέματα και καταστάσεις…

 

Ωραία όλα αυτά, θα πει κανείς, αλλά πολύ θεωρητικά για να ισχύουν. Στην πράξη τί συμβαίνει;

Η απάντηση, φαντάζομαι, κρύβεται στην ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση του καθ’ ενός ξεχωριστά. Η στάση μας, κάποιες φορές είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική και αντιπροσωπευτική της προσωπικότητάς μας. Θυμάμαι περιστατικό σε μικρή τάξη του δημοτικού που πλέκεται η εξής στιχομυθία (στο περίπου) με τη δασκάλα μου, μια μέρα που ήμουν αδιάβαστος:

 

Δασκάλα: Θα μας πεις μάθημα;

papet: Όχι

Δασκάλα: Δε διάβασες εχτές;

papet: Όχι

Δασκάλα: Ήσουν άρρωστος;

papet: Ναι

Δασκάλα: Τί είχες;

papet: Με πόναγε το αυτί μου και είχα πυρετό.

 

Το σημαντικό στο θέμα είναι ότι ΔΕΝ είπα ψέμματα. Όμως ο πόνος ήταν ελαφρύς και ο πυρετός απλά δέκατα… Σίγουρα θα μπορούσα να έιχα διαβάσει…

 

Και για να το θέσουμε και πιο επιστημονικά «οφείλουμε» να θεωρήσουμε κάθε «επιστημονική ανακάλυψη» απλά ως υποψία κι ένδειξη…

Δυστυχώς (ή ευτυχώς) ολόκληρο το οικοδόμημα της επιστήμης, δεν μπορεί να θεωρηθεί παρά ένα ατελές, προσεγγιστικό κατασκεύασμα που ενδέχεται με διαφορετικά μέτρα από τα ήδη γνωστά να είναι εντελώς μα εντελώς λανθασμένο…

 

Εξηγούμαι…

Ακόμα και τα μαθηματικά, που θεωρούνται βάση της επιστημονικής σκέψης «υποφέρουν» από το εξής απλό πρόβλημα: Βασίζονται σε κάποιες παραδοχές (τα λεγόμενα αξιώματα) τα οποία δεν μπορούν να αποδειχτούν και υποκειμενικά αποδεχόμαστε (επαναλαμβάνω, χωρίς να μπορούμε να αποδείξουμε κάτι) ότι είναι σωστά και αληθινά… Αν φυσικά κάποιο από αυτά αποδειχτεί ότι είναι ψεύτικο, τότε… ξεχάστε όλα αυτά που ξέρατε (σχεδόν)!!!

 

-εν οίδα ότι ουδέν οίδα-;;; Ξέρω και ‘γω;

 

May the Force b with u…

papet

Advertisements

28 Φεβρουαρίου 2007 - Posted by | Διάφορα

2 Σχόλια »

  1. Άλλο ένα λιτό και ενδιαφέρον κείμενο! Μου αρέσει ο τρόπος που χειρίζεσαι έννοιες που νομίζουμε πως ξέρουμε τι σημαίνουν.
    Γράφεις κάπου «πολύ θεωρητικά για να ισχύουν». Νομίζω πως στην πράξη τα πράγματα είναι περίπλοκα, πολύχρωμα και χαοτικά (ή, καλύτερα,με άλλου είδους τάξη από την προφανή). Δεν εξηγούνται στα δευτερόλεπτα «τηλεοπτικού χρόνου» που μάθαμε να τους αφιερώνουμε. Ίσως γι αυτό οι «θεωρίες» σου μου φαίνονται απόλυτα πρακτικές!
    Νομίζω πως θα έρχομαι συχνά να απολαμβάνω αυτή τη γραφή. Καλή συνέχεια. May the force b with u 2, αγαπητέ papet.

    Σχόλιο από aerosol | 1 Μαρτίου 2007 | Απάντηση

  2. Αγαπητε papet λυπαμαι που δεν καταφερα να σχολιασω σωστα καποιο συγκεκριμενο κειμενο αλλα με ενδιαφερον προσπαθησα να διαβασω μερικα συνεχισε ετσι

    Σχόλιο από agiazi | 20 Μαρτίου 2007 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: