papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Ιστορίες γι’ αγρίους

Η σχέση μου με την ιστορία δεν ήταν πάντα καλή. Αντίθετα, μετά από πολλά σκαμπανεβάσματα, φαίνεται ότι μάλλον δεν υπάρχει ιδιαίτερη συμπάθεια ανάμεσά μας.

Η επαφή μου μαζί της ξεκίνησε σε μικρή ηλικία με τα παραμύθια που μου διηγούταν ο παππούς μου. Μου φάνηκε περίεργη αλλά ενδιαφέρουσα.
Συνεχίστηκε με εικονογραφημένη μυθολογία. Μου προκάλεσε επιφυλάξεις. Ήταν ωστόσο μαγική.
Μετά έγινε μάθημα. Τυφλώθηκα από τους επαίνους της και τη θεωρούσα σπουδαία.
Αργότερα μου συστήθηκε ως επιστήμη. Πάντα με τρόμαζαν οι μεγάλοι τίτλοι. Έτσι έγινα επιφυλακτικός.
Εκείνη πάλι έγινε τρόπος ζωής για κάποιους κοντινούς μου ανθρώπους. Απομακρύνθηκα.
Μου τους πήρε. Τσακωθήκαμε.

Όχι, δεν ήταν εγωιστικό από μέρους μου. Εκείνη υπήρξε εγωίστρια. Έθεσε κανόνες που, στο δικό μου μυαλό, αν και αρχικά έδειχναν να έχουν κάποια λογική βάση, στερούνταν οποιασδήποτε αρκούντως σοβαρής αιτίας ύπαρξης και κυρίως αποτελεσματικότητας. Έτσι αυτοαναιρούνταν.

Μου είπε για παράδειγμα ότι δεν ενστερνίζεται τίποτα αν δεν περάσουν πρώτα πενήντα χρόνια.
– “Με τους σύγχρονους ρυθμούς ζωής να αυξάνονται εκθετικά, είσαι τουλάχιστον καθυστερημένη”, της είπα.
– “Μόνο έτσι μπορώ να είμαι σίγουρη”, μου απάντησε. “Είναι καθαρά θέμα αξιοπιστίας. Πενήντα χρόνια μετά, κανείς δεν έχει λόγο να πει ψέματα.”
– “Έτσι σου μάθανε να λες;” της ανταπέδωσα γεμάτος αυτοπεποίθηση. “Με διαφορά πενήντα χρόνων κανείς δεν πρόκειται να θυμάται τι ακριβώς συνέβη αρχικά. Ο καθένας όπως και όσα θυμάται. Κι αυτό στο περίπου. Για ποια αξιοπιστία μου μιλάς τότε;”
– “Υπάρχουν και τα γραπτά…”, έσπευσε να με διορθώσει.
– “…τα οποία γράφονται όμως εν θερμώ!” τη διέκοψα.
– “Κανείς δεν έχει να κερδίσει τίποτα παραποιώντας την αλήθεια. Ούτως η άλλως, πενήντα χρόνια μετά είναι αμφίβολο αν θα είναι καν εν ζωή.”
– “Με κοροϊδεύεις… Έτσι δεν είναι;”, είπα, αφήνοντας να μου ξεφύγει ένα χαμόγελο έκπληξης.

Κάπου εκεί ο διαπληκτισμός μας έλαβε τέλος. Σκέφτηκα πως θα ήταν ανούσιο να προσπαθήσω να της εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους τα όσα έλεγε δεν έστεκαν με τίποτα. Ένιωσα τότε, συνεχίζοντας να έχω την ίδια πεποίθηση και σήμερα, πως δε θα μπορούσε να καταλάβει ποτέ. Ίσως βέβαια να σκέφτηκε κι αυτή για μένα κάτι αντίστοιχο.

Η αλήθεια είναι πως απογοητεύτηκα. Στενοχωρήθηκα που χωρίζαμε. Η ιστορία ήταν συνέχεια δίπλα μου από πολύ παλιά. Ακέραιη, ανεξάρτητη, με έμφυτη την ανάγκη για διήγηση. Ήταν εκεί πριν ακόμα γεννηθώ. Θα είναι εκεί κι αφού πάψω να υπάρχω. Παντού, με διάφορες μορφές. Σύντροφος, δασκάλα, επιστήμων… Απλώς εγώ την προτιμώ παραμυθού.

May the Force b with u…

papet

Advertisements

6 Νοεμβρίου 2006 - Posted by | Διάφορα

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: