papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Καλή αντάμωση παλιόφιλε

Στο φίλο που βιάστηκε να φύγει κι έτσι έλειπε απ’ το γάμο μου…

 

Ο άνθρωπος φεύγει από τη ζωή ακριβώς όπως έρχεται. Χωρίς επιλογή, χωρίς δικαίωμα να το μετανιώσει. Ακόμα και η αυτοκτονία δεν είναι στο χέρι του, κι ας πιστεύουν ορισμένοι το αντίθετο. Ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, ας το χωνέψουμε αυτό. Όλοι μας, λίγο ή πολύ, αργά ή γρήγορα, εξοικειωνόμαστε με την ιδέα του θανάτου μας. Αυτό που προσωπικά με δυσκολεύει όμως, είναι η ιδέα του θανάτου των άλλων. Αυτό που φοβάμαι περισσότερο απ’ όλα είναι ο θάνατος των κοντινών μου ανθρώπων. Πρόκειται για μια από τις περιπτώσεις εκείνες όπου ο εγωισμός μου διογκώνεται υπέρμετρα και με κάνει να εύχομαι να πεθάνω πριν από αυτούς. Θέλεις αδυναμία, αναισθησία, φυγοπονία ή απλή αμηχανία; Κάποιο βαθιά θαμμένο “θέλω”, ένα ένστικτο ίσως, αντιτίθεται σε οποιαδήποτε λογική σκέψη και μου επιβάλει να αρνηθώ την ιδέα ότι ενδέχεται να θρηνήσω δικούς μου ανθρώπους. Έλα όμως που τα γεγονότα με προλαβαίνουν και βρίσκομαι να μετράω χαμένους φίλους, γνωστούς και συγγενείς…

 

Πριν προλάβω να θρηνήσω καλά καλά, κάτι ευχάριστο συμβαίνει, κάποια εκδήλωση της ζωής που συνεχώς δείχνει να ανανεώνεται. Ένας γάμος, μια γέννηση, η (έστω και προσωρινή) νίκη απέναντι σε κάποια ασθένεια… Ο κυνισμός μου φουντώνει όταν προσπαθώ να συγκρίνω την ένταση ευχάριστων και δυσάρεστων αναμνήσεων. Αδυνατώ να βρω διαφορά. Και τα δύο είδη είναι εξ’ ίσου έντονα. Παραιτούμαι. Δε βρίσκω την άκρη. Συνειδητοποιώ τη σημαντικότητα του θανάτου. Ο θάνατος δίνει αξία στη χαρά της γέννησης. Της γέννησης που τον αντικαθιστά. Της γέννησης κάποιου που λίγο αργότερα θα πεθάνει.

 

Αντιλαμβάνομαι τον κύκλο. Δεν περιμένω τίποτα από αυτόν. Δεν ελπίζω να αλλάξει. Ούτε φοβάμαι όμως. Πλέον τον απολαμβάνω κι αναζητώ τις εντάσεις του. Κι όσο πάει…

 

 

May the Force b with u…

papet

Advertisements

3 Οκτωβρίου 2006 - Posted by | Διάφορα

1 σχόλιο »

  1. Κανείς δεν φεύγει και κανείς δεν πεθαίνει.
    Το ξέρεις πως είσαι κάτι ξεχωριστό..για σένα και για τους άλλους..
    Δεν υπάρχει παλιόφιλος..
    Δεν υπήρξε ποτέ..
    Υπάρχει όμως ένας άνθρωπος-αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή την έκφραση, που έζησε, ζει και θα ζει μαζί σου για πάντα…
    Το πιο όμορφο και γαλήνιο πράγμα που ζω μαζί σου, είναι εσύ..Απλά εσύ.
    Είμαι σε δύσκολα μέρη…
    Θα σε δω σύντομα

    Κ

    Σχόλιο από Κ | 3 Οκτωβρίου 2006 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: