papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Οι Επαγγελματίες

Από μικρός απορούσα με την έννοια του επαγγελματία. Φανταζόμουν πάντα κάποιον που είναι συνέχεια σοβαρός, με ύφος ανέκφραστο και παγωμένο, ενώ ο λόγος, οι πράξεις και οι κινήσεις του διέπονται από επισημότητα. Ο επαγγελματίας δε γελούσε, ούτε φερόταν φιλικά. Ήταν όμως πάντα θαυμαστός.
Αργότερα διδάχτηκα ότι ο επαγγελματίας είναι ένας ρόλος που οφείλουμε να υποδυόμαστε τουλάχιστον 8 ώρες την ημέρα από τις 16 που θεωρητικά είμαστε ξύπνιοι. Είναι δηλαδή ένα καμουφλάρισμα, ένα μακιγιάζ που φοράμε στη μισή μας ζωή.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του; Πολλά, αλλά κυρίως η σταθερότητα στη συμπεριφορά και η απεμπλοκή από οποιαδήποτε ανάμειξη της προσωπικής του ταυτότητας, που αμαυρώνει ανεπανόρθωτα την άψογη, τυπική επαγγελματική εικόνα. Ένας επαγγελματίας δεν επιτρέπεται να δείχνει ποιος πραγματικά είναι, κρατάει αποστάσεις και αποφεύγει επιμελώς να νιώσει το παραμικρό συναίσθημα για τους συνεργάτες του και γενικότερα για τους ανθρώπους με τους οποίους έρχεται σε επαφή. Κυνηγάει την τελειότητα, κι ας ξέρει ότι δεν υπάρχει, αναγνωρίζει και εξάρει ό,τι υπακούει σε τυπικούς κανόνες, ενώ εντυπωσιάζεται και υποκλίνεται στην αρτιότητα πολλών, συνήθως ακριβών, αντικειμένων.
Ο σωστός επαγγελματίας αξιώνει οι άλλοι να τον αντιμετωπίζουν κι αυτοί “επαγγελματικά”, δυσφορεί ή δεν ανέχεται καθόλου ό,τι είναι “στο περίπου” και είναι ιδιαίτερα απαιτητικός τόσο με τους συνανθρώπους του, όσο όμως και με τον ίδιο του τον εαυτό.
Αυτό το τελευταίο χαρακτηριστικό των υψηλών απαιτήσεων, μαζί με το πάθος για σταθερότητα (κάπου άκουσα πως λέγεται ΜακΝτοναλντισμός! -η αξία για σταθερή, αν και όχι κατ’ ανάγκη, υψηλή ποιότητα σε προσφερόμενες υπηρεσίες και προϊόντα-), παρ’ όλο που αρχικά δείχνουν εξαιρετικές αρετές, τρυπώνουν ύποπτα στις υπόλοιπες 8 ώρες της ημέρας και αρνούνται στον επαγγελματία να χαλαρώσει και να απολαύσει τις χαρές της ζωής.
Ο καναπές μετατρέπεται από ένα από απλό κάθισμα σε υψηλής αξίας αντικείμενο από μαόνι και ιταλικό ύφασμα, που ο επαγγελματίας προσέχει κατά τη χρήση “μην του λεκιαστεί”, το αυτοκίνητο παύει να είναι μεταφορικό μέσο και αναλαμβάνει να υπενθυμίζει σε όλους το κοινωνικό και οικονομικό status του ιδιοκτήτη του, ενώ τα ρούχα του επαγγελματία, ακόμα και τα εκτός εργασίας, ακολουθούν πιστά κάποιους κανόνες καθωσπρεπισμού, άσχετα με το αν ταιριάζουν ή συμφωνούν με τις αισθητικές προτιμήσεις του.
Εν κατακλείδι, ο επαγγελματίας της ζωής δυσκολεύεται να γευθεί στο ακέραιο πολλές από τις εμπειρίες της, εξ’ αιτίας του άγχους του να διατηρούνται κάποια αόρατα “standards” και της επίκτητης εμμονής του να γίνονται όλα με αξιοπρέπεια και “καθώς πρέπει”.
Έχοντας κατά νου τα παραπάνω, εξηγείται και η νέα τάση των ανθρώπων να προγραμματίζουν τα πάντα στη ζωή τους. Ο σωστός προγραμματισμός είναι πλέον απαραίτητος αν θέλουμε να πάμε διακοπές, να περάσουμε ένα σαββατιάτικο απόγευμα με φίλους, ή να παρακολουθήσουμε μια συναυλία. Τα πάντα είναι προδιαγεγραμμένα ενώ αν κάτι πάει στραβά, είναι πολύ δύσκολο να προσαρμοστούμε στις νέες συνθήκες.
Διάβασα κάπου για ένα σύνθημα σε τοίχο, που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση: “Ήσουν καλό ρομπότ σήμερα;”. Αν και η αρχική αντίδρασή μου ήταν να μειδιάσω, δεν άργησα να βρω συμπεριφορές οικείων προσώπων που θα μπορούσαν να έχουν ως απάντηση στην παραπάνω ερώτηση το επαγγελματικό “Μάλιστα” (προφανώς, αντί οποιασδήποτε άλλης θετικής απόκρισης).
Με στενοχωρεί ακόμα το πρόσφατο περιστατικό κατά το οποίο ένας φίλος που είχα να δω καιρό μου τηλεφώνησε εκδηλώνοντας την επιθυμία του να συναντηθούμε. Η στιχομυθία που ακολουθεί είναι 100% αυθεντική και 100% απογοητευτική:
– Λοιπόν, θα πάμε να πιούμε μαζί έναν καφέ;
– Ναι, βέβαια. Πότε μπορείς;
– Να πούμε για τη μεθεπόμενη Κυριακή στις τέσσερις και τέταρτο το απόγευμα;
– Εεεε… Πώς σου ‘ρθε αυτό;
– Να, έχω κενό μέχρι τις έξι και θα ήθελα να έχουμε αρκετό χρόνο για να τα πούμε.
– …
Η αλήθεια είναι πως εκείνη τη στιγμή έμεινα άφωνος και δε σκέφτηκα να του προτείνω να μου στείλει πιο πριν με e-mail με τα νέα του, ώστε να βελτιστοποιήσουμε την αποδοτικότητα του χρόνου της συνεύρεσής μας!
Μετά από όλα αυτά αγαπητέ αναγνώστη, αρχίζω να σκέφτομαι σοβαρά να κάνω κάποιες σημαντικές αλλαγές στη ζωή μου. Μάλλον θα ξεκινήσω μετακομίζοντας στην επαρχία χτίζοντας μόνος μου ένα σπίτι με το δικό μου ερασιτεχνικό “τρόπο”. Οι τοίχοι του μάλλον θα είναι “περίπου” ίσιοι και η μόνωσή του “σχεδόν” επαρκής. Θα πηγαίνω στο καφενείο “όταν” θα είμαι έτοιμος, “κάποια στιγμή” το απόγευμα. Αν μάλιστα είμαι τυχερός και ο καφές έχει και φουσκάλες, τότε ποιος με πιάνει! Αυτή είναι ζωή. Ζήτω! Περίπου.

May the Force b with u…
papet

ΥΓ. Φαντάζομαι πως είναι ο επαγγελματισμός μας, που έκανε τη ντομάτα “βιομηχανική”, δηλαδή κατακόκκινη, ολοστρόγγυλη, με λεπτή φλούδα και χωρίς γεύση.

Advertisements

12 Ιουλίου 2006 - Posted by | Διάφορα

1 σχόλιο »

  1. Σε πολλά πράγματα έτσι είναι όπως τα περιγράφεις. Ειδικά αυτό το σύνθημα «Ήσουν καλό ρομπότ σήμερα;» αν και αρχικά και εμένα μου προκάλεσε ένα ελαφρύ χαμόγελο δεν άργησα να καταλάβω πόσο πετυχημένο είναι. Ας αφήσουμε τη ζωή μας και λίγο φλού και ας μην τα οργανώνουμε όλα. Και κυρίως, ο επαγγελματισμός του 8ώρου να μην καταφέρνει να επηρεάζει την προσωπική μας ζωή και τις στιγμές χαλάρωσής μας.
    Keep Blogging…

    Σχόλιο από fititakos | 25 Ιουλίου 2006 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: