papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Στο Γιουσουρούμ

Σάββατο ξημερώματα. Δε με παίρνει ο ύπνος, ούτε βιάζομαι όμως να κοιμηθώ. Δοκιμάζω να δω μια ταινία στην τηλεόραση. Απογοήτευση. Αν και δεν την έχω ξαναδεί, ακόμα κι αν έχασα την αρχή, μπαίνω αμέσως στο κλίμα, καταλαβαίνω τι έχει συμβεί, συμπαθώ και αγωνιώ για τους ήρωες, νιώθω απέχθεια απέναντι στους “κόντρα” χαρακτήρες, σύντομα όμως ηρεμώ, προβλέποντας με επιτυχία το ευτυχές τέλος της ταινίας.

Συνειδητοποιώ ότι ενώ παράγονται ταινίες “με το τσουβάλι”, οι περισσότερες στερούνται πρωτοτυπίας και ουσιαστικά αποτελούν διασκευές των πασίγνωστων σεναρίων “Η όμορφη κοπέλα και το παλικάρι”, “Το καλό Αμερικανάκι”, “Γέλα με τον γκαφατζή” και 2-3 ακόμα.

Σχεδόν ταυτόχρονα με αυτή τη σκέψη, παρατάω την τηλεόραση και στρέφομαι στην παλιά μου αγάπη, το βιβλίο. Κοιτάζοντας όμως τη βιβλιοθήκη απογοητεύομαι και πάλι. Εκτός ορισμένων περιπτώσεων, αρκεί να δω το όνομα του συγγραφέα για να υποθέσω το περιεχόμενο, το στυλ γραφής, την πλοκή, το εύρημα, την κατάληξη.

Στα βιβλία βέβαια, η κατάσταση είναι καλύτερη και οι όποιες ομοιότητες σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένες. Τα “αληθινά” βιβλία είναι αποτέλεσμα έμμονων ιδεών και θα ήταν παράλογο να ζητήσει κανείς από ένα συγγραφέα να απαρνηθεί τον προσωπικό τρόπο έκφρασής του για χάρη της ποικιλίας.

Δυστυχώς όμως, ανακαλύπτω πως οι περιπτώσεις “αληθινών” βιβλίων σπανίζουν, τουλάχιστον στη δικιά μου βιβλιοθήκη, της οποίας το μεγαλύτερο μέρος καταλαμβάνουν εφήμερα “best sellers”, εμπορικά προϊόντα με προμελετημένο target group, συγκεκριμένες προβλέψεις πωλήσεων και στρατηγικές προώθησης. Πρόκειται συνήθως για κατασκευάσματα άρτια, ευκολοδιάβαστα, τεχνικά προσεγμένα, με μελετημένες δόσεις αγωνίας, ενθουσιασμού, τρόμου, ή ό,τι άλλο. Κάποια από αυτά έχουν μάλιστα τη ζηλευτή ιδιότητα να είναι καθηλωτικά και να “αναγκάζουν” τον αναγνώστη να συνεχίσει το διάβασμα ακόμα κι αν είναι κουρασμένος ή δεν έχει αρκετή ώρα στη διάθεσή του γι’ αυτό.

Εντυπωσιάζομαι, συνεχίζω όμως να έχω την αίσθηση ότι από αυτές τις “παραγωγές”, είτε είναι βιβλία ή ταινίες, απουσιάζει το, σημαντικότατο για εμένα, στοιχείο της αυθεντικότητας. Κάνοντας έναν, κάπως περίεργο, συνειρμό, θυμάμαι μια έκφραση που άκουσα πρόσφατα για τη ζωή των πολιτικών και των εν γένει δημοσίων προσώπων: “Life in a fishbowl”, κάτι αντίστοιχο με το “Ζωή σα μαριονέτα”. Σκέφτομαι τους στίχους:

“Άδειο το βλέμμα σου, κούφιες οι ώρες μας,
στα ενυδρεία σε έχωσαν ζωή,
συνηθισμένοι καθένας στο ρόλο του…
– Κι η φαντασία μας;
– Έχει χαθεί…

Την ξεπουλήσαμε στο Γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ’, για ένα κουστούμ’

Την ξεπουλήσαμε στο Γιουσουρούμ
για ένα κουστούμ’, για ένα κουστούμ’ ”

Φοβάμαι, μήπως ξεπουληθήκαμε όλοι μας, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι. Μήπως χάσαμε το νόημα. Φοβάμαι μήπως διαβάζω βιβλία, μόνο για να τα διαβάσω, χωρίς τη συμμετοχή της φαντασίας μου στην ανάγνωση. Τρέμω στην ιδέα πως τα παιδιά και τα εγγόνια μου δε θα παίζουν, αλλά θα “χρησιμοποιούν” παιχνίδια.

Η κούραση κερδίζει τη μάχη με το σώμα μου. Με παίρνει ο ύπνος. Βλέπω ένα περίεργο όνειρο. Το περιεχόμενό του δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή. Ελπίζω μόνο οι επόμενες γενιές να ονειρεύονται ακόμα. Τουλάχιστον.

May the Force b with u…
papet

ΥΓ. Βρίσκομαι πρόσφατα σε ένα σπίτι που φιλοξενεί με την ευκαιρία μιας γιορτής πέντε παιδιά 6-7 ετών. Εντυπωσιάζομαι από τις αλλόκοτες ζωγραφιές, τις απίθανες ιδέες και τις τρελές ιστορίες που λένε μεταξύ τους. Χαμογελάω. Νομίζω πως λάμπω ολόκληρος.

Advertisements

7 Ιουλίου 2006 - Posted by | Διάφορα

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: