papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Αποφθέγματα

Από τα 17 περίπου χρόνια μου, τότε δηλαδή που είχα αρχίσει να “ψάχνομαι” και να αναγνωρίζω τον εαυτό μου, θυμάμαι να με συνοδεύουν διάφορα “ρητά”. Τα άκουγα σε παρέες, αμπελοφιλοσοφώντας με φίλους, διαβάζοντας βιβλία, ημερολόγια, ακούγοντας τραγούδια και συχνά τα ενστερνιζόμουν. Ένιωθα πάντα ότι κρύβουν μέσα τους σοφία και βαθιά γνώση της ζωής, τις περισσότερες φορές όμως αγνοούσα την προέλευσή τους, και αναρωτιόμουν για την ταυτότητα των δημιουργών τους, ελπίζοντας ενδόμυχα να τους μοιάσω ή έστω να συναντήσω κάποιον από αυτούς. Συντασσόμουν μαζί τους και στη φαντασία μου αγωνιζόμουν, ή έτσι πίστευα τότε, για έναν καλύτερο κόσμο.

Τα χρόνια πέρασαν και οι φράσεις αυτές έχασαν, με τον καιρό, την αίγλη και την αρχική τους λάμψη. Άρχισε να μην έχει πια, τόση σημασία ο ορισμός της φιλίας ή το μυστικό για την πραγματική ευτυχία. Οι κατέχοντες των μυστικών της ζωής και εμπνευστές των αποφθεγμάτων μετετράπησαν σε αποτυχημένους πρώην εφήβους ή σε καιροσκόπους κομπογιαννίτες, πωλητές ψεύτικων ελπίδων. Το άκουσμα κάθε καινούριου ρητού, κάθε καινούριου συνθήματος συνοδευόταν πλέον από μια απέχθεια και απόρριψη.

Εκείνη την εποχή όμως, κάποιες πράξεις μου, τις οποίες αρνούμαι να ομολογήσω αλλά παραδέχομαι πως χαρακτηρίζω “άθλιες”, καθώς και ορισμένα άλλα, μη ευχάριστα περιστατικά, συνέβαλλαν στο να σταματήσω να κρίνω τους άλλους ανθρώπους και το έργο τους. Αρκετά γρήγορα, αφαίρεσα από τον εαυτό μου την ιδιότητα του δικαστή ανθρώπινων ψυχών, που αυθαίρετα και  τόσο ανεύθυνα μου είχε αποδώσει ο εφηβικός μου ενθουσιασμός.

Βρέθηκα τότε σε μια κατάσταση όπου δεν είχα πλέον τις “ιδέες” για συμμάχους, ούτε όμως και μισητούς αντιπάλους να αντιμετωπίσω. Μετά τη μάχη επικρατούσε ηρεμία. Δεν υπήρχαν νικητές ή ηττημένοι, δεν υπήρχαν ούτε στρατοί ή παρατάξεις. Λίγο καιρό αργότερα ένιωσα δέσμιος του εαυτού μου, “Περιμένοντας τους βαρβάρους” που ίσως να “… ήσαν μιά κάποια λύσις”.

Τότε, έχοντας ελεύθερο πεδίο και καμία “σημαντική αναζήτηση”, άρχισα να παρατηρώ τον κόσμο. Προσπάθησα να σταματήσω να “κοιτάζω” και να ξεκινήσω να “βλέπω”, να αντικαταστήσω το “άκουσμα” με την “ακρόαση”. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα. Φαντάζομαι πως πέτυχα και απέτυχα ταυτόχρονα σε κάποιο βαθμό. Όχι πως έχει σημασία αλλά έτσι, για την ιστορία.

Εκείνη την εποχή, ένας φίλος, αντιδρούσε σχεδόν σε ό,τιδήποτε του παρουσίαζαν ως ιδιαίτερο και ενδιαφέρον με τη φράση “Μην τρελαίνεσαι…”. Η ατάκα του αυτή με απασχόλησε για λίγο καιρό. Μετά την ξέχασα. Ένα βράδυ όμως, κάποιος άλλος φίλος, μικρότερος σε ηλικία από εμένα, πνεύμα ανήσυχο και ιδιαίτερα δραστήριο, έχοντας πιει αρκετά, μου εκμυστηρεύτηκε ένα άσχημο περιστατικό της ζωής του, καθώς κι ένα φιλόδοξο σχέδιο που τον είχε ενθουσιάσει, ζητώντας τη συμβουλή μου. Θυμάμαι ακόμα, αν και έχει περάσει πολύς καιρός από τότε, πως η απάντηση ήρθε αβίαστα: “Για καλό και για κακό, στο καλό και στο κακό, μην τρελαίνεσαι!”. Αυτό ήταν. Από τη μια στιγμή στην άλλη, η φράση απέκτησε οπαδούς στην ευρύτερη παρέα και σιγά-σιγά διαδόθηκε αρκετά και σε κάπως ευρύτερους κύκλους. Κατ’ επέκταση, ο υπογράφων βρέθηκε να είναι “πατέρας” ενός αποφθέγματος και αναρωτιέται ακόμα, αν είναι “κομπογιαννίτης φιλόσοφος” ή αποτυχημένος επαναστάτης σε (πολύ) παρατεταμένη μετεφηβική ηλικία.

May the Force b with u…

papet

Advertisements

30 Ιουνίου 2006 - Posted by | Διάφορα

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: