papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Το Πένθος: Μουσική και Αφαίρεση

Αυτό ήταν λοιπόν. Ήρθε η ώρα να πενθήσω. Όχι για κάτι σημαντικό, αλλά για τα μικρά, για όλα εκείνα που δεν είχα χρόνο να σκεφτώ, ούτε χώρο να τα φυλάξω. Γι’ αυτά που με προσπέρασαν αφήνοντας από ένα μικρό σημάδι το καθένα. Θέλω να πενθήσω για το χρόνο που δεν έχω, για τα βράδια που δεν μπορώ να κοιμηθώ, για την ήττα της αγαπημένης μου ομάδας σε ένα φιλικό αγώνα. Έχω την ανάγκη να περάσω από αυτή τη διαδικασία για τους φίλους που δε βλέπω πια, για τις ευκαιρίες που έχασα, για τα όνειρα που χάνω. Ήρθε η ώρα να πενθήσω για τις μικρές μου, καθημερινές θυσίες, για τον εργένη που χάθηκε μέσα σε μια ευτυχισμένη σχέση, για τα εφηβικά ποιήματα που έκαψα προσπαθώντας να μεγαλώσω.

Όταν μιλώ για πένθος δεν εννοώ μόνο το θρήνο, αλλά όλη τη διαδρομή. Αυτή που περνάει από αρκετά στάδια που διαδέχονται το ένα το άλλο και επαναλαμβάνονται διαρκώς μέχρι να εξασθενίσουν. Άρνηση, θρήνος, οργή, αποδοχή.

Φαντάζομαι ότι δεν πρόκειται να περιοριστώ σε ενδογενές ή ατομικό επίπεδο. Είναι καιρός πια να ξεπεράσω το σοκ της ανακάλυψης ότι δεν μπορούμε να φτιάξουμε τον κόσμο από την αρχή ή ότι τα περισσότερα από τα κοινωνικά μας προβλήματα δεν μπορούν να επιλυθούν ικανοποιητικά.

Μέσα σε όλα δεν ξεχνώ να πενθήσω για την ίδια τη ζωή, αλλά και για το θάνατο τον ίδιο. Να θρηνήσω και να οργιστώ με όσους έφυγαν πριν από εμένα. Να πενθήσω και για τον άνευ ουσίας εγωισμό μου.

Συνήθισα να εκφράζομαι με μουσική. Ακούγοντας, παίζοντας, συνθέτοντας. Δε νιώθω όμως έντονο πόνο για να δημιουργήσω. Περιορίζομαι στο να ακούσω μερικά ιδιαίτερα κομμάτια. Σημειώνω τη σειρά. Την παραθέτω:

Me Cago en el Amor – (Tonino Carotone)
Rapunzel – (Novak)
Chop Suey – (System of a Down)
Boat on the River – (Styx)
Serenade to the Stars – (Steve Miller Band)
Under a Violet Moon – (Blackmore’s Night)
Lady D’ Arbanville – (Cat Stevens)
Γυάλινο Σπίτι – (Αλέξανδρος Δήμας)
Παιδικά Παιχνίδια – (Άλκηστις Πρωτοψάλτη)
Υπάρχει Λόγος Σοβαρός – (Νίκος Πορτοκάλογλου)
Η Σακαράκα – (Παντελής Θαλασσινός)
Φυσαλίδα – (Απόστολος Ρίζος)

Μοιάζουν ασύνδετα, ίσως να είναι κιόλας. Δεν έχει σημασία. Στιγμιαία δείχνουν δεμένα, πώς όμως;

Πριν αρκετά χρόνια, ο δάσκαλος Αντρέας, μου έκανε, παραφρασμένη, μια διάσημη, σε κάποιους κύκλους, ερώτηση (και μου τη θύμισε, επαναλαμβάνοντάς την, πριν μερικές μέρες): “Τι κοινό έχουν τα γυαλιά μου, τα παπούτσια σου, ένα ζευγάρι που περπατάει στο δρόμο και το Σαββατοκύριακο;” Μου έδωσε ως απάντηση το “Δύο”, τον αριθμό, και με άφησε να το σκέφτομαι. Μήνες αργότερα μου είπε ότι αυτή η ερώτηση αναδεικνύει τη νοητική λειτουργία που ονομάζουμε “αφαίρεση”. Μαζί με την “εντροπία”, η αφαίρεση έγινε το σύμβολο των εφηβικών μου αναζητήσεων και σήμερα ο μοναδικός τρόπος που έχω ώστε να υπερασπιστώ τις μουσικές μου επιλογές. Πίσω λοιπόν από τα φαινομενικά άσχετα κομμάτια κρύβονται, συγγενείς τονικότητες, θλιμμένες ελάσσονες, λόγια αγανάκτησης, ακολουθίες συχνοτήτων που περιγράφουν με ακρίβεια καταστάσεις πένθους.

Αποστασιοποιούμαι προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω αν και κατά πόσο είναι παράξενος αυτός ο τρόπος για να πενθήσει κανείς. Γρήγορα αντιλαμβάνομαι ότι ο καθένας πενθεί διαφορετικά. Με θρήνο, σιωπή, ατέλειωτες συζητήσεις, αντίδραση, υπέρ-δραστηριοποίηση… Το ίδιο το πένθος είναι η διαδικασία στην οποία υποβάλλουμε εαυτόν για να συμβιβαστούμε ή, αν πετύχουμε καλύτερα αποτελέσματα, να αποδεχτούμε και να ενσωματωθούμε σε μια κατάσταση που απέχει από αυτή που θεωρούμε επιθυμητή.

Το θέμα είναι πως σπάνια καταφέρνουμε να ξεπεράσουμε πλήρως ένα άσχημο περιστατικό. Πάντα κάτι μένει, κάτι που θυμίζει και ξύνει την πληγή. Κάτι που μας λυπεί ή μας δίνει κουράγιο να παλέψουμε για κάτι μεγάλο, όσο άνισος κι αν είναι ο αγώνας, όσο σίγουρο κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα.

Διαβάζω τις παραπάνω γραμμές και ασυναίσθητα χαμογελάω. Θέλεις (αυτο)σαρκασμός, θέλεις αμηχανία και απογοήτευση; Όλα μαζί; Ίσως πάλι το χαμόγελο αυτό να σηματοδοτεί τη λήξη του πένθους μου. Ή έστω ενός κύκλου του.

May the Force b with u…

papet

Advertisements

21 Ιουνίου 2006 - Posted by | Διάφορα

2 Σχόλια »

  1. «Έχω την ανάγκη να περάσω από αυτή τη διαδικασία για τους φίλους που δε βλέπω πια, για τις ευκαιρίες που έχασα, για τα όνειρα που χάνω. Ήρθε η ώρα να πενθήσω για τις μικρές μου, καθημερινές θυσίες…»
    Το ίδιο κάνουμε όλοι, όταν κάποιος κύκλος κλείνει στη ζωή μας! Σημασία έχει να αποτιμήσεις τι πραγματικά έχει σημασία κια να προχωρήσεις!

    Υ.Γ. Βλέπω, papet, πως έχουμε την ίδια τρέλα για τη μουσική. Ειδικά στους «περίεργους» -για τους άλλους- συνδυασμούς! Ευχαριστώ για την επίσκεψή σου στο ιστολόγιό μου!
    May the force be with all of us!

    Σχόλιο από Renata | 23 Ιουνίου 2006 | Απάντηση

  2. Βαθιά συγκινητικό.
    & θα ξανα-ευχαριστήσω αυτή τη φορά (και) για τη μουσική: σήμερα μόλις έμαθα την προέλευση ενός τραγουδιού ( Rapunzel, Novak) το οποίο – μεταξύ άλλων – έχω τραγουδήσει σε πένθος μου (για να το ξορκίσω).
    Σε ευχαριστώ για την πολύτιμη αποκάλυψη.
    farewell

    Σχόλιο από λευκή σκιά | 9 Ιουνίου 2014 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: