papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Η Θεωρία των Χορδών και τα Παιδιά της Vodafone

Εκδήλωση της Ένωσης Ελλήνων Φυσικών. Πολυχώρος “Αθηναΐς”. Δεν είμαι φυσικός. Παρακολουθώ όμως με ενδιαφέρον μια παρουσίαση της θεωρίας των χορδών. Αυτή η ενοποιημένη θεωρία (M-Theory) υποστηρίζει την ύπαρξη πολλών διαστάσεων (11 αν δεν κάνω λάθος) και την ύπαρξη παράλληλων κόσμων ή έστω πολλαπλών τρόπων προσέγγισης και αντίληψης του κόσμου. Αφαιρούμαι. Δε σκέφτομαι “επιστημονικά”. Παίζω απλώς με το μυαλό μου, προσπαθώ να καταλάβω και να φανταστώ. Θυμάμαι ένα κείμενο που είχα γράψει πριν πολλά χρόνια, στην εφηβεία. Δεν το θυμάμαι ακριβώς. Ψάχνω. Λίγες μέρες αργότερα το βρίσκω. Τελικά δεν έχει σχέση. Μου φαίνεται αστείο, “παιδικό” και ακατέργαστο, το παραθέτω όμως αυτούσιο:

Πάντως, ό,τι και να μου λες, όσο κι αν προσπαθείς να με πείσεις για το αντίθετο, τα παράλληλα σύμπαντα υπάρχουν… και είναι τουλάχιστον δύο. Για το ένα, το προφανές, δε θα σου μιλήσω. Το έχουν αναλύσει τόσο πολύ οι άλλοι, που έχει πια ξεφτιλιστεί… Μέσα στο μυαλό μας όμως ζούμε και μια δεύτερη ζωή… κάποιοι από εμάς και τρίτη και τέταρτη… και είναι όλα αληθινά, έτσι ακριβώς και τόσο αληθινά, όπως μίλησε γι’ αυτά εκείνος ο Ρώσος ο Τσέκωφ στο “Μαύρο Καλόγερο”. Όταν συναντούμε κάποιον που νιώθουμε ότι τον ξέρουμε από παλιά, όταν παίζουμε παιχνίδια και πλέκουμε σενάρια στο μυαλό μας, τότε απλά παρακολουθούμε ή παίρνουμε και μέρος ακόμα, σε μια άλλη πραγματικότητα… ή σε δυο τρεις άλλες…

Μη μου μιλάς λοιπόν για λογική. Αυτή την έχασες και την ξέχασες όταν σε μάθαν να μιλάς. Υπήρχε κάποτε κάτι πραγματικό μέσα σου, κάτι που το βίωνες μόνο όταν ήσουν μωρό. Μόνο όταν, ως μικρό παιδί, μπορούσες να συνεννοηθείς με οποιοδήποτε άλλο συνομήλικο σου πλάσμα. Και ξέρεις… αν βάλεις ένα κινεζάκι, ένα μικρό αφρικανό, μια μπέμπα ινδιάνα και ένα ιταλάκι μωρό στον ίδιο χώρο και τα αφήσεις… τότε αυτά τα παιδιά θα ζήσουν πραγματικά. Και, για λίγο τουλάχιστον, δε θα τα νοιάζει το ό,τι δημιουργεί ο εγκέφαλός μας, απλά γιατί δε θα υπάρχει αυτή η ανάγκη της δημιουργίας ως “υποκατάστατο ζωής”. Πωπωωωω… μου μπερδεύεις τα σύμπαντα… Ίσως να μην έχει και πολλή σημασία, θέλω όμως να σου ευχηθώ “καλή σου νύχτα και όνειρα γλυκά…”.-

Μου αρέσει να κάνω με το μυαλό μου βόλτες στο παρελθόν. Η εκδήλωση όμως συνεχίζεται. “Προσπαθούσα να ξεφύγω από αυτήν την κόλαση όπου όλα ήταν τέλεια, όπου όλα ήταν ίδια…” είναι τα λόγια του ομιλητή. Σαν αστραπή περνούν από το μυαλό μου εικόνες. Αφαιρούμαι ακόμα μια φορά από την ομιλία και χάνω λίγες από τις επόμενες λέξεις. Σκέφτομαι τους “Νέο-μποέμ” ένα χαρακτηρισμό που άκουσα για τους νέους που μου αρέσει να αποκαλώ “Παιδιά της Vodafone”. Κούρεμα που παραπέμπει στις αρχές της δεκαετίας του ’80 υποτίθεται επαναστατικό αλλά προσεκτικά φτιαγμένο, ντύσιμο που δείχνει ατημέλητο είναι όμως πανάκριβο γιατί είναι “φίρμα”, ύφος απλανές που θεωρητικά υποδηλώνει ύπαρξη βαθιάς φιλοσοφίας ζωής, κρύβει όμως συχνά άγνοια και ανία. Οι κουβέντες τους θυμίζουν αποφθέγματα που έχουν αποστηθίσει από κάποιο “εγχειρίδιο πετυχημένης ατάκας” ενώ οι σκέψεις τους, αν και οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι είναι προχωρημένες και δεκτικές σε νέες ιδέες, σπάνια συμβαδίζουν με τη συμπεριφορά τους σε οποιαδήποτε αλλαγή που μπορεί να έχει το και το παραμικρό κόστος στο ατομικό τους “βόλεμα”.

Πριν κατηγορηθώ για δυσφήμιση της νέας γενιάς εξηγούμαι: Δεν είναι η ύπαρξή αυτών των ανθρώπων που με ενοχλεί ή με προβληματίζει, όσο η ομοιογένεια, ο αριθμός τους και η ευκολία με την οποία αυτό το πρότυπο εμφάνισης και συμπεριφοράς υιοθετήθηκε και έγινε αποδεκτό.

Σε μια εποχή που οι ιδέες για ομοιομορφία και ο κομφορμισμό δείχνουν τα προβλήματά τους, απορρίπτονται και κατακρίνονται, τη στιγμή που οι εκπαιδευτικοί μας μηχανισμοί προσπαθούν να ενθαρρύνουν τη διαφορετικότητα και την προσωπική έκφραση, μια “ύπουλη” διαφημιστική εκστρατεία καταφέρνει να επιβάλλει έναν αναχρονιστικό τρόπο αντιμετώπισης της ζωής στην πιο ενεργή και σκεπτόμενη μερίδα του πληθυσμού.

Η εκδήλωση συνεχίζεται. Κάποιοι μπερδεύουν τον όρο “αιρετικός” με τον όρο “δογματικός”. Αρνούνται και καταδικάζουν με βαριές εκφράσεις μη αποδεδειγμένες θεωρίες και τους εμπνευστές τους. Ξεχνούν, φαίνεται, πως χρειάζεται φαντασία για να δημιουργηθεί μια ιδέα που ίσως αργότερα επιβεβαιωθεί και τεκμηριωθεί ώστε να αποτελέσει ένα επιστημονικό επίτευγμα. Η επιστήμη δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από την τέχνη.

Ψάχνω για τη φαντασία στη θεωρία των χορδών, το παιδικό μου κείμενο, τα “παιδιά της Vodafone”, τα λόγια του τελευταίου ομιλητή. Καμαρώνω σα γύφτικο σκεπάρνι. Τρομάρα μου.

Φεύγω από την εκδήλωση και μια περίεργη σκέψη με βασανίζει. Από τη μια αντιδρώ αρνητικά με τους “Νέο-Μποέμ” και την ομοιομορφία τους, από την άλλη όμως είμαι γοητευμένος από την ιδέα της M-Theory που υπόσχεται να ενοποιήσει και κατ’ επέκταση ομογενοποιήσει την αντιμετώπιση των φυσικών φαινομένων. Ποιος είμαι στα αλήθεια; Τι ακριβώς επιθυμώ; Προσωρινά παρηγορούμαι από το θεώρημα της μη πληρότητας του Gödel.

May the Force b with u…

papet

Advertisements

20 Ιουνίου 2006 - Posted by | Διάφορα

1 σχόλιο »

  1. Πρώτα απο όλα, συγχαρητήρια για το blog σου…
    Είμαι ενας τελειωμένος έφηβος, αλλά όχι ακόμα ενήλικος…
    Στις σκέψεις σου πολλές φορές βλέπω τις σκέψεις μου γραμμένες με έναν διαφορετικό, πιο ώριμο θα έλεγα τρόπο (ο τρόπος που γράφεις είναι καταπληκτικός, μην το ξεχάσω).
    Θα έλεγα πως στα κείμενα σου, βρίσκω μια ευκαιρία να δω τα πράγματα πιο διεξοδικά και να αναθεωρήσω κάποιες απόψεις μου και να εξάγω κάποια συμπεράσματα για το ποιος είμαι.
    Μεγάλη και ίσως αχρείαστη η εισαγωγή, όμως ήθελα να υπάρχει.

    Αφορμή για το σχόλιο μου αυτό, είναι μια πρόταση. Την απομονώνω εδώ διότι όσο και αν προσπάθησα να την καταλάβω στο πλαίσιο όλων των κειμένων σου, εξακολουθεί να μου φαίνεται αντιφατική…
    //
    τη στιγμή που οι εκπαιδευτικοί μας μηχανισμοί προσπαθούν να ενθαρρύνουν τη διαφορετικότητα και την προσωπική έκφραση,
    //

    Ενώ το κείμενο στο σύνολο του, σε ότι αφορά τη γενιά μου με βρίσκει σύμφωνο, αδυνατώ να κατανοήσω απο που προκύπτει αυτή η πρόταση. Δεν κάνω κριτική, δεν το θέλω και δεν υπάρχει λόγος. Μια αφορμή για συζήτηση δίνω, αν θέλεις τη δέχεσαι…

    Θα χαιρόμουν να δω μια απάντηση(θα χαιρόμουν να…τι κατάλοιπον ευγένειας και αυτό…Σίγορα προτιμότερο απο μια προστακτική, «απάντησε»)είτε μέσω comment είτε στο mail μου.

    Αυτά απο έναν fan σου(με όλη την αφέλεια του όρου).

    Hasta la vista
    Γιάννης

    Σχόλιο από Γιάννης | 25 Μαρτίου 2008 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: