papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Εικόνες του μυαλού

Διαβάζω ένα βιβλίο προσπαθώντας να κοιμηθώ. Σκέφτομαι ότι, αν και μικρό, δεν έχω καταφέρει να το τελειώσω παρά τις μέρες που έχουν περάσει από όταν ξεκίνησα την ανάγνωσή του. Ανήκει σ’ αυτήν την περίεργη κατηγορία των βιβλίων που ούτε σε προκαλούν να τα διαβάσεις μονομιάς, ούτε σου επιτρέπουν όμως να τα ξεγράψεις παρατώντας τα. Μοιάζουν αδιάφορα κι όμως δεν είναι. Οι λέξεις τους, τρυπώνουν σε μια γωνιά του μυαλού σου και σε βασανίζουν συνεχώς αλλά με μικρή ένταση, ανεπαίσθητα, σχεδόν ύπουλα. Κι εκεί που λες πως το κείμενο είναι απλώς αδιάφορο, ξαφνικά, εμφανίζονται μπροστά σου μικροί θησαυροί ιδεών που σε αναγκάζουν να αναθεωρήσεις την προηγούμενή σου άποψη. Δυο τέτοια μικρά “διαμάντια” είναι και η αιτία, ή έστω η αφορμή, για τις σημερινές μου σκέψεις.

Paul Auster “Το Κλειδωμένο Δωμάτιο” σελ. 52 “Μόνο το σκοτάδι έχει τη δύναμη να σε κάνει ν’ ανοίγεις την καρδιά σου στον κόσμο…” και σελ. 67 “Όσα συμβάντα κι αν διηγηθείς, όσες λεπτομέρειες κι αν δώσεις, η ουσία πάντα αντιστέκεται στην αφήγηση”.

Λέξεις ισχυρές. Αναρωτιέμαι το λόγο δημιουργίας και δημόσιας έκθεσης των κειμένων του blog. Θορυβούμαι. Αγχώνομαι. Νιώθω ένοχος. Αφήνομαι. Ηρεμώ. Συνεχίζω σχεδόν χωρίς σκέψη, χωρίς καθόλου τύψεις. Το παρακάτω κείμενο δεν προσφέρεται για μοναδική ερμηνεία ή κατανόηση.

Νοέμβρης. Οι πλάτες καμπουριάζουν. Θέλεις το κρύο, θέλεις η διάθεση; Μήπως είναι η ψυχή που κλαιει; Τα χέρια κολλάνε. Ξεραμένο αναψυκτικό. Η εικόνα γυρίζει στην πλατεία. Δυο σφιγμένα χείλη. Ένα χέρι που τρέμει και δείχνει. Μια ταμπέλα. Γράμματα με μαρκαδόρο. Η εικόνα είναι παλιά. Σε δείχνει να απομακρύνεσαι. Ανήμπορος για κάθε κίνηση, λέξη, αντίδραση. Βουβό κενό. Τρία σχεδόν χρόνια σιωπή. Ο αέρας και η θάλασσα έχουν σβήσει τις φλυαρίες. Ένα σημάδι μένει εκεί. Είναι το δικό μας. Υπάρχει εμείς. Δε θέλω να το πιστέψω. Φοβάμαι. Για το καλό μου. Για το καλό και των δυο μας. Είμαστε ξένοι. Δεν το ξέρουμε ακόμα. Θα το μάθουμε αργότερα. Απλά. Βασανιστικά. Ο καιρός δεν περνάει. Αλλά περνάει τελικά. Είμαστε ξένοι. Το παίρνω απόφαση. Οι αποφάσεις έρχονται, δεν παίρνονται. Αυτή την πήρα. Κάνει καλό. Ηρεμεί. Βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ποιος νοιάζεται για το καλό; Καλό τι είναι;

Συμμορφώνομαι. Υποχωρώ. Συμβιβάζομαι. Βολεύτηκα. Όλα καλά. Σχεδόν. Τι με τρωει πάλι; Μήπως είμαι ελεύθερος; Αυτοκαταστρέφομαι. Κι εσύ το ίδιο. Ταιριάζουμε. Τα βλέπεις; Σειρά σου να κάνεις παιχνίδι. Τα φύλλα είναι χάλια. Χάνουμε και οι δύο. Δεν υπάρχει νικητής. Μοιράζω. Μια απ’ τα ίδια αλλά καλύτερα. Στο μηδέν. Δεν τρέχει τίποτα. Δε βαριέσαι; Πλάκα έχει το θέατρο.

Κρατάω την αναπνοή μου. Κι εσύ. Ανάσες βάλσαμο, στη χάση και στη φέξη. Τυχαία σχεδόν. Φαντάζομαι την επόμενη φορά. Θυμάμαι μια παρτίδα. Τα ‘χασα κι έχασα, ή μήπως όχι; Δεν ξέρω, δεν έχει σημασία μάλλον. Είμαστε μόνοι μας. Εξ’ ορισμού. Εθισμένοι στο οξυγόνο. Απεξάρτηση. Πάντα στο συρτάρι όμως μια δόση. Να υπάρχει. Για τις δύσκολες στιγμές. Τώρα; Όχι ακόμα, μην το σπαταλάς. Μα πάλιωσε, ξεθύμανε. Τι σημασία έχει; Υπάρχει. Θυμάμαι πως μυρίζει ωραία.

Είμαι κουρασμένος. Καληνύχτα.

May the Force b with u…

papet

Advertisements

15 Ιουνίου 2006 - Posted by | Διάφορα

Δεν υπάρχουν σχόλια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: