papet…

Σεληνιακό Πάρκο – Σκέψεις και Ημέρες

Μια ζωή θητεία, ξεφτίλα και βόλεμα

“Μια ζωή θητεία, ξεφτίλα και βόλεμα”, λεει το τραγουδάκι και νομίζω πως μου πάει… Μου πάει πολύ. Ταιριάζει απόλυτα όχι με αυτό που είμαι, αλλά με αυτό που θέλουμε να είμαι. Και λέω “θέλουμε” και όχι “θέλουν” γιατί στο κάτω κάτω της γραφής ποιοι είναι “αυτοί”; Είμαστε όλοι μας, μαζί με εμένα προσωπικά. Η “κακούργα” και “άτιμη” κοινωνία, αυτή που είναι υπαίτια για τα μύρια όσα, είμαστε όλοι εμείς, μηδενός εξαιρουμένου.

Φτάνει να σκεφτώ τη μέρα που τελείωσε πριν από λίγες ώρες και ώ, τι έκπληξη, ανακαλύπτω πως πάλι κάτι πήγε στραβά, πως πάλι κάτι έκανα ή δεν έκανα που δε με αφήνει να κοιμηθώ ήσυχα το βράδυ. Θέλεις γιατί βαρέθηκα; Θέλεις γιατί κουράστηκα να περιμένω; Ή μήπως φταίει το ότι τελικά “ο Σκοπός αγιάζει τα Μέσα”; Μάλλον τίποτα από αυτά. Ίσως υπεύθυνη είναι απλά η ματαιοδοξία που είναι σφιχτά δεμένη με το DNA μου, και όχι μόνο με το δικό μου, αλλά και με όλων εσάς που με καμάρι και περηφάνια “άνω θρώσκετε”.

Κι έρχομαι γι’ ακόμα μια φορά να αναθεματίσω την καπιταλιστική μας μιζέρια, αυτή που μας κάνει να σπρωχνόμαστε στην πόρτα του λεωφορείου και του τραίνου, μπας και πιάσουμε μια “θέση”. Να προλάβουμε πριν την πιάσουν οι “άλλοι”. Θα αρχίσω να βρίζω μου φαίνεται και δεν το θέλω… Θα αρχίσω να καταριέμαι τον ανταγωνισμό. «Μου τη δίνει ο ανταγωνισμός…» θα ‘λεγε μια εμπνευσμένη φιγούρα κινουμένων σχεδίων, και ξέρεις κάτι; Τη νιώθω απόλυτα. Βρε μήπως έχω αρχίσει να γερνάω;

Επιστρέφοντας στο θέμα του λεωφορείου, ακόμα θυμάμαι πόσο όμορφα ένοιωσα πριν μερικά χρόνια, όταν, αν και κουρασμένος, έδωσα τη θέση “μου” σε μια εγκυμονούσα. Τρομάρα μου, ακόμα το θυμάμαι. Και χαίρομαι γι’ αυτό. Σα δε ντρέπομαι λιγάκι – που χαίρομαι, όχι που το έκανα -. Για να μη μείνει το τραίνο παραπονεμένο θα πω και γι’ αυτό μια ιστορία.

Θυμάμαι ήταν Σάββατο και ήθελα να πάω στο κέντρο να χαζέψω τα μαγαζιά που ήταν στολισμένα Χριστουγεννιάτικα. Θα συναντούσα μάλιστα και ένα φίλο μου εκεί, αλλά αρκετές ώρες αργότερα. Ξεκίνησα λοιπόν χαρούμενος για τη βόλτα μου. Πλησιάζοντας όμως το σταθμό του ηλεκτρικού, λίγα μέτρα πριν φτάσω στην είσοδο, είδα το τραίνο να έρχεται από μακριά. Έβαλα λοιπόν φτερά στα πόδια μου, παρακινούμενος -λέω- από κάποιον άλλο που έτρεχε να το προλάβει, και με τη σειρά μου παρακινώντας κάνα δυο ακόμα. Είναι αλήθεια πως για μια στιγμή ένοιωσα αλληλέγγυος με τους “συναθλητές” μου, είναι όμως ακόμα μεγαλύτερη αλήθεια πως κατά βάθος ποσώς ενδιαφερόμουν γι’ αυτούς.

Για να μην πολυλογώ, “το χάσαμε το τραίνο”, το “συρμό”. Και ένοιωσα το διασυρμό! Το προηγούμενο άγχος μου μετατράπηκε αίφνης σε ντροπή. Αντάλλαξα με το διπλανό συμπάσχοντα μια λαχανιασμένη ματιά. Τα λόγια και το απολογητικό του ύφος έσπασαν τη σιωπή και την αμηχανία της στιγμής. “Τι να κάνουμε; Δεν πειράζει. Θα περιμένουμε το επόμενο…”. Και ήταν τόσο, μα τόσο έκδηλος ο φόβος του μην και τον θεωρήσω “αποτυχημένο”. Και ήταν τόσο, μα τόσο καθαρή η ανακούφισή μου που μοιραζόμαστε το ίδιο συναίσθημα. Προσποιηθήκαμε λοιπόν πως δε συνέβη τίποτα ποτέ. Η ντροπή κυλούσε στο αίμα μου με ταχύτητες παραπάνω από τις συνηθισμένες. Όπως και να το κάνουμε ε, ήμουν αποτυχημένος, έχασα το τραίνο. Και να σκεφτεί κανείς πως δε βιαζόμουν…

May the Force b with u…

papet

Advertisements

10 Ιουνίου 2006 - Posted by | Διάφορα

2 Σχόλια »

  1. Εκεί που πιστεύεις ότι χάνεις, πάντα κερδίζεις
    (Από μια γνωστή->φίλη)

    Σχόλιο από cocobel | 13 Ιουνίου 2006 | Απάντηση

  2. Διαβάζω το ένα κείμενό σου μετά το άλλο, χωρίς σειρά, όπως μου κάνουν κλικ οι τίτλοι. «Και ένοιωσα το διασυρμό! Το προηγούμενο άγχος μου μετατράπηκε αίφνης σε ντροπή.» Ο ναρκισισμός μας δεν μας επιτρέπει εύκολα να χάνουμε τόσο πολύ, τόσο παρά τρίχα, τόσο μπροστά σε άλλους, κυρίως ξένους, τόσο ξεκάθαρα.Παίρνουμε τόσο σοβαρά τον εαυτό μας και δεν ξέρουμε πόσο αστείοι είμαστε και πόσο ίδιοι σε ορισμένα πράγματα. Το πιο ενδιαφέρον είναι η ομολογία της ντροπής. Ντρεπόμαστε ακόμη? Πιο κουτορνίθι από ποτέ.

    Σχόλιο από koytornithi | 19 Ιουνίου 2006 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: